Mit Syndromu DDA (Dorosłych Dzieci Alkoholików) - Netkobiety.pl

Swietnie! Nie jestem nerwowa - wsrod znajomych raczej jestem wlasnie znana z tego, ze zachowuje zimna krew, a już na pewno nie jestem agresywna, nie jestem towarzyska a wrecz unikam ludzi, nie jestem ryzykantka. Wychodzi na to, ze mój ojciec nie jest alkoholikkiem, a to, ze przez cale zycie mi powtarzal, ze jjestem gowno warta, to tylko mój wymysl.

Sa w koncu też tacy, ktorzy uwaza, ze depresja czy ADHD to też wspolczesny wymysl.

podane prrzez ciebie "autentyczne" cechy DDA nie sprawdzaja się u mnie w ZADNYM punkcie - na jaakiej podsttawie mam uznac w takim razie, ze to wlasciwsza metoda?

Jeżeli ktos wymysli skuteczniejsza metode rozpoznawania DDA niż tradycyjna, to prosze bardzo - niech wymysli też metode skuteczniejjszej terapii.

Bo krytykowac cudze osiagniecia jest najlatwiej.

Pytanie tylko co W ZAMIAN?

Aha. No to wszystko jasne

Niewykluczone, że znajdzie naszą dyskusję i tu wpadnie, bo on jest uzależniony od trollowania w sieci. Alternatywą dla syndromu DDA są jego książki, szkolenia i terapie. Najpierw wrzuca kamyk do spokojnego jeziora, a później czeka aż ludzie do niego przyjdą.

Wiedza o syndromie DDA/DDD + terapia wewnętrznego dziecka bardzo mi pomogły

Prawda jest taka że my mężczyźni możemy to znosić łatwiej bo min tak zostaliśmy wychowani, no i hormony. Poza tym ty zostałeś wyrzucony z domu a to zmienia postać rzeczy mogłeś się szybko usamodzielnić więc nie żyłeś latami w takiej relacji.
Moja pierwsza miłość żyła w takiej relacji 20 lat i miała wszystkie te objawy.

Niestety, wiem za dużo, bo znam tę sytuację i tego człowieka nie tylko z Internetu. Nigdzie nie napisałem, że oni są serdecznymi przyjaciółmi. Artur Król stosuje strategie Witkowskiego co wcale nie oznacza, że musi się z nim zgadzać. Zaatakował go tylko po to, żeby się wypromować. Krytykując autorytet dla wielu ludzi stał się automatycznie kimś przynajmniej na jego poziomie.

P. S. Jeszcze kilka lat temu siedział gdzieś na Bałkanach i modlił się o to, żeby deszcz przestał padać, a dzisiaj odrzuca wszystko co nienaukowe.

Jak widzę, że wciska ludziom kit, a jestem w pobliżu to wkraczam, bo wiem więcej o jego motywach i intencjach.

Po czym wnioskujesz, że nie potrafię się odnieść do danego tekstu? Nie zamierzam odnosić się do każdej bzdury, którą tam napisał. Jeżeli chcesz to wrzucę dane z bardziej wiarygodnego źródła.

Nie tyle ma lepszą merytorykę co sprawia takie wrażenie różnymi sztuczkami na które się nabrałeś.

Ok, to zapytam inaczej - na podstawie jakich cech, przesłanek czy kryteriów ów pan Artur Król potrafi określić czy ktoś ma zaburzenia związane z wychowywaniem się w rodzinie z problemem alkoholowym?

Jaką metodę stosuje?

Na ile jest skuteczna i długofalowa?

_________________

Jedyne, na co mogłabym się zgodzić, to to, że nie jestem pewna, czy jest sens wyodrębniania poszczególnych syndromów - DDA, DDD i tym podobnych z molestowaniem włącznie a określić zespół cech u osób dorosłych, których dzieciństwo było naznaczone jakąs traumą - alkoholizmem, przemocą fizyczną, molestowaniem itd. bo wszystkie te traumatyczne przejścia mogą dawać podobne objawy. Nie oznacza to jednak, ze syndrom DDA nie istnieje, ale to, ze obejmuje większy zakres czynników.

A kolejną sprawa, która z tego wynika (podobne objawy w życiu dorosłym)  jest to, że najpierw trzeba by wybrać grupę osób uznających swoje dzieciństwo za wzorcowe oraz ta wzorowość powinna zostać potwierdzona na przykład kompetentnym testem*. Bo jeżeli weźmiemy przypadkową grupę osób to owe 70% nam wyjdzie, ale co z tego? W grupie tej mogą się znaleźć osoby w dzieciństwie bite czy molestowane - i wtedy voila! mamy mnóstwo osób, które nie są DDA, a mają ich cechy!

Bez znaczenie jest czy nazwiemy to DDA, DDD czy Efektem Spieprzonego Dzieciństwa.

* A test taki ma na celu wykazać, czy ocena osoby jest zgodna z rzeczywistością - bo na przykład jedna osoba może twierdzić, ze rodzic nie był alkoholikiem, bo pijał raz w miesiącu, pomijając fakt, ze robił to na umór przez 20 lat swojego życia, inna osoba może uważać, ze nie była bita w dzieciństwie, bo co to jest te parę razy dostać po mordzie? Przecież pasem po tyłku nie dostawał.

Na jakiej podstawie stwierdzić, czy owe "normalne" osoby mające cechy DDA faktycznie wychowały się w rodzinie "normalnej" a nie jedynie  u w a ż a j ą, ze ich rodzina była normalna?  Jak określa się stan faktyczny od postrzegania go przez daną osobę?

A może ze względu na skalę alkoholizmu syndrom DDA dotyka w mniejszym lub większym stopniu tak dużo ludzi, że że 70% społeczeństwa może dostrzec w sobie te cechy? I nie jest to "efekt horoskopu" tylko zbieżność objawów związanych z innymi problemami?

Treść posta, naruszająca regulamin forum, została usunięta przez moderatora.

@czasymira, ważne co siedzi w środku. Ten sam problem może dawać skrajnie różne objawy. Niektórzy tego nie rozumieją i wszędzie widzą efekt horoskopowy.

Jestem DDA. Stwierdzam przez to jedynie ten fakt.
Interpretowanie zaś szeregu zachowań jedynie z tego względu, bez wcześniejszego ich przeanalizowania pod kątem innych uwarunkowań stojących za dzieciństwem, dojrzewaniem i wczesnym stadium dorosłości, zaburza taki ogląd i pozwala na manipulowanie diagnostyką.
Jestem DDA. Czemu więc, nie notuję u siebie huśtawek nastroju, nie byłem nigdy agresywny po użyciu alkoholu, nie biję nikogo i nie znęcam się psychicznie w obu stanach swiadomości? A jednocześnie potrafię i bez tego obronić swoje zdanie, nie raniąc lub odpuścić, gdy czuję, że moja stanowczość tylko pogorszy sytuację?
Dziwoląg?

DDA nawet nie istnieje w klasyfikacji psychologicznej.

Termin DDA jest jedynie konceptem mającym charakter teoretyczny wyprowadzony z doświadczeń terapeutycznych, wykorzystywany w terapii i ruchu samopomocowym i nie istnieje jako jednostka chorobowa (w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10) czy samoistne zaburzenie osobowości (w DSM)[1]. Kryteria diagnostyczne DDA są nieostre i wzajemnie sprzeczne dlatego przepisuje się im tzw.: efekt horoskopowy (efekt Forera lub efekt Barnuma)