ona wychodzi za mąż :( - Netkobiety.pl

zapomieć... po każdej mojej "miłości" aby zapomnieć musiałem kilka mies czekać, nie odzywając się, nie pisząc nie widząc... a tu będę ją ciągle widywał... boję się... nie wiem co mam zrobić

Prześledziłam autorze po krótce Twoje tematy. Zauważyłam, że często powielasz pewne błędy. Miło wiedzieć, że są jeszcze mężczyźni, którzy się starają i którym zależy jednak czasem problem polega na tym, że człowiek naobiecuje sobie zbyt wiele. Fakt, faktem, szkoda, że tym razem wszystko szło w fajnym kierunku bez większych przeszkód, a tutaj taki krach. Oczywiście nie poda Ci tutaj nikt złotego środka, ale sądzę, że warto uczyć się na błędach. Z Twoich doświadczeń widać jak ważne jest bliższe poznanie kogoś zanim zacznie się bardziej angażować. Z autopsji mogę Ci powiedzieć, że jeśli sobie odpuścisz, przebolisz pewien okres, to obecność tej dziewczyny Ciebie nie ruszy. Może to trwać długo. Nawet do momentu aż pojawi się kolejna kandydatka. Tym razem jednk bądź mądrzejszy. I postaraj się nie popełniać tych błędów co zwykle.

Moim zdaniem ona od początku traktowałą Cię jako przyjaciela. Porozmawiaj z nią , jeśli jest mądra to też będzie próbowała Cię unikać żeby jeszcze bardziej Cię nie ranić... To jest chyba jedyne wyjście, bo jak będziecie cały czas w takich relacjach jak teraz to nigdy się nie "odkochasz". Spróbuj zając się sobą, wychodź ze znajomymi, a nóż poznasz kogoś kto "pomoże Ci zapomnieć"

Marcinie mistrzu...nie będę Ci doradzać, ale opowiem moją historię. Będąc jeszcze w liceum zauważyłam pewnego chłopaka. Nazwijmy go Adam.  Chodziłam wtedy do pierwszej klasy. On do trzeciej. Nie był jakimś szkolnym przystojniakiem, zwróciłam na niego uwagę z inych względów. Miał zawsze taki rozmarzony wzrok, niesforne włosy, słuchawki na uszach. Przez pierwszy semestr nie miałam odwagi zagadać, wydawało mi się że mnie wyśmieje, nie bedziemy mieć tematu do rozmowy,  itp. Jednak  na przerwach widziałam, że spogląda na mnie, patrzy w oczy przy mijaniu.  Dwa tygodnie przed feriami tak się złożyło że musiałam kupić  książki od jego kolegi. I to był pretekst. Zaczęlismy rozmowę (już bez  kolegi) i od tamtej pory rozmawialismy codziennie, aż do ferii. Podczas ferii kontaktu nie było wcale, ale po powrocie do szkoły już tak. Nie byliśmy parą, po prostu cudownie nam się rozmawiało o wszystkim, sam nie raz to mówił. Ja byłam wolna, Adam również. Niby były przytulenia, dotyk dłoni, ale raczej niewinne.  Marzyłam żeby go pocałować, jednak jakoś sceneria korytarza szkolnego do  mnie nie przemawiała. Nigdy nie zaproponwał wspólnego wyjscia na spacer czy lody. Wiedziałam że po szkole chodzi do schroniska, jest wolontariuszem. Nie ma czasu. Ja też tego nie zrobiłam i nie zaprosiłam go nigdzie. W weekendy nie raz miałam ochote gdzieś razem wyskoczyć, ale bałam się pierwsza to zaproponować.  Nadszedł maj. Nadeszły też matury. Dla mnie to był moment nieprzyjemny, bo miałam świadomość że możemy się juz nie zobaczyć.  I tak też się stało.Byłam w nim zakochana-kibicowałam mu, trzymałam kciuki, pisałam motywujące smsy. W czerwcu poinformował mnie tylko o wynikach, ja na spotkanie nie nalegałam  i na tym nasz kontakt się urwał. Na dwa lata. Przez ten czas często myślałam o nim, nie jak o koledze, miałam w sercu cień nadziei że może coś się zmieni....Tęskniłam... Dowiedziałam się że ma kogoś. I tak oto zamkął się pewien rozdział mojego życia. Postanowiłam przestać o nim  myśleć.Było do dość trudne jednak z czasem wykonalne.  Związałam się z chłopakiem- Karolem, którego wcześniej zaprosiłam na stuniówkę. Będę szczera- zapomniałam o Adamie. Poszłam na studia do innego miasta, żyłam jak normalna, zakochana, szczęśliwa młoda osoba.Nie miałam do niego żalu czy pretensji. Przecież niczego nie obiecywał.  Chodziłam na imprezy, poznałam rodziców Karola. Przyjeżdzałam do rodzinnego domu co około 2 tygodnie. I właśnie pewnego dnia gdy przyjechałam do domu spotkałam  Adama. Ja wysiadałam z pociągu, on miał zamiar wsiąść. Zauważył mnie. Zdziwiło mnie że zdecydował się podejść. Miałam walizkę więc pomógł mi ją wniesć na wiadukt. Wiedziałam że jego pociąg za kilka minut odjeżdża, mimo tego zaproponowałam mu kawę.  Powiedział że pojedzie nastepnym pociągiem i zgodził się. Rozmawialiśmy jak starzy znajomi. Jego pociąg odjechał. I następny. Zrezygnował z planów dla rozmowy ze mną. Rozstalismy się, wymienilismy numerami. Miałam nadzieję że kiedyś zadzwoni. Nie sądziłąm jednak, że następnego dnia. Powiedział tylko, że ma mi coś bardzo waznego do powiedzenia. Domyslałam się o co może chodzić, ale nie chciałam  żeby  zepsuł mi to co do tej pory udało mi się poukładać.  Miałam przcież Karola, kochałam go, mieliśmy plany...  Mimo wszystko pojechałam na spotkanie z Adamem. Powiedział mi wtedy to wszystko, co chciałam od niego usłyszeć kilka lat wcześniej.  Jego monolog wydawał się trwać wiecznie. Mówił, że kocha mnie od tamtego czasu, że nie miał odwagi mi tego powiedzieć, bał się mojej reakcji. Próbował być w związku ale to go jeszcze bardziej przekonało że wszystko nie ma sensu. Wydawało mu się że nie ma u mnie szans. I wtedy stało się coś, absolutnie nieoczekiwanego, nieprzewidywalnego. Wyjął pierścionek..... Nie zapomne tego do końca życia. Moja pierwsza mysl- OSZALAŁ...... Wtedy dotarło do mnie że zupełnie nie znam tego faceta. Nie byliśmy parą ani przez chwilę, a on proponuje mi resztę życia razem. Zaczęłam powaznie zastanawiać się nad jego zdrowiem psychicznym. Czy to ten sam chłopak którego znam z liceum? A może to ja zwariowałam? Przerwałam nasze spotkanie. Weekend się skończył więc wróciłam na uczelnię. Przez cały czas myślałam jak to rozwiązać. Jedna mysl nie dawała mi spokoju- czy gdybyśmy tego dnia przypadkiem na siebie nie wpadli, nigdy nie dowiedziałabym się o jego uczuciach?  Czy moze te uczucia nie są szczere? Nie są wcale uczuciami.... Dostałam od niego sms o takiej treści: "Nie chcesz wiedzieć skąd wziałem pierścionek? Kupiłem go w czerwcu 2009 roku" . Wtedy coś we mnie pękło.Przez ten cały czas nie myslał o mnie jak o kumpeli z liceum? Dlaczego męczył się tyle czasu.....Dlaczego nie powiedział.... Zaczęłam płakać. Taki nastrój nie opuszczał mnie przez kolejne tygodnie. Wiedziałam, że nie ma dobrego rozwiązania. Myślałam- On nawet mnie nie zna....Nie wie co jem na sniadanie, nie wie jak ma na imię mój pies, nie wie niczego...Nawet nie był nigdy w moim pokoju....Zakochał się w wyidealizowanej wersji mnie, takiej, którą sam tworzył przez lata.....Mijały kolejne tygodnie, zaczynałam wariować.   W międzyczasie rozstalismy się z Karolem. Powodem był jego problem z alkoholem. I tutaj pojawiały się moje kolejne wątpliwości- jaki jest Adam? Może również przesadza z używkami? Może jest chorobliwie zazdrosny? Wiedziałam że ma wady, każdy je ma.Jeszcze nie wiedziałam jakie.  Zdecydowałam- chcę go poznać bliżej. Dałam sobie miesiąc na uregulowanie nastroju. Zadzwoniłam, umówiliśmy się na nastepny dzień. Powiedziałam mu o moich wszystkich wątpliwosciach, w końcu porozmawialismy szczerze, jak dawniej. Było lepiej niż się spodziewałam. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo brakowało mi jego śmiechu, błysku w oku, i poprostu- jego .  Nie wybaczyłabym sobie tego nigdy gdybym nie dała nam szansy. Teraz mam 22 lata, od ponad roku jesteśmy razem. Nie przypuszczałam że będę kogoś w życiu tak kochać.  Co prawda studiujemy w innych miastach, ale staramy się widywać przynajmniej 2 razy w tygodniu.  Mamy lepsze i gorsze dni, jak wszyscy. Pierścionka jeszcze nie noszę na palcu, na to też przyjdzie odpowiednia pora. Jedyne o co mogę mieć żal do Adama to, że nie zachował się  wtedy po męsku, nie powiedział wprost co czuje, może wszystko potoczyłoby się inaczej. Wystarczyłoby szczerze porozmawiać. Marcin, myślę że rozmową można wyperswadować wszystko. Trzymam za Ciebie kciuki, co byś nie postanowił

Jeżeli ona go nie kocha to długo z nim nie pobędzie... Mnie się wydaje, że ona doskonale wiedziała, że ją kochasz i to wykorzystała a ty jej się dałeś bo we wszystkim jej pomagałeś.