Jak sobie poradzić jako samotna matka? - Netkobiety.pl

Zachowujesz sie jak male dziecko .praca be dom be wszystko be .masz 31 lat wiec zachowuj sie jak dojrzala kobieta .kaprysic to moze twoja dzidzia .nie kest widze dla ciebie problem facet  tylko praca o dom .pomysl ile osob z miloscia chodzi do swojej pracy .co chcesz w tym momencie pokazac .masz dziecko ktore sprowadzilas na swiat wiec wez za nie pelna odpowiedzialnosc .dostac cos w glowie jak dalej tam bedziesz musial pracowac ?!?!?!- no coz wiesz ile osob dostaje cos w glowie BO NIE MA PRACY BO NIE MA ZA CO KUPIC DZIECIOM JEDZENIA .wez sie ogarnij bo jakos tragedii w twoim zyciu nie widac tylko twoje rozkapryszenie .masz dziecko i powinnas zmobilizowac sie dla dziecka by mu stworzyc godne warunki dziecinstwa .jak ta opcja ci nie odpowiada to poszukaj sobie faceta ktory bedzie tyral na twoj duzy dom a ty bedziesz siedziec i pachniec

Agnes, dzięki za wyważoną odp. Nie rozumiem, czemu myszka tak ostro na mnie wyjechała. Ja wiem jak to wygląda z boku, ale naprawdę jest mi =ciężko. Nagle zostałam sama z ogromem rzeczy, które do tej pory były oczywiste, uwierzcie mi, że to nie na kobietę, np. muszę dwa razy dziennie dźwigać ogromne wiadra z popiołem. Jest ciężko A praca jest naprawdę okropna, jet mobbing i straszny stres, nie dam rady. Proszę aby wypowiedziały się jakieś mamy, które sobie poradziły, wiem, że krok po kroku jakoś wyjdę, ale na razie mnie to przeraża..

@myszka50
Masz rację, że kobieta w dojrzałym wieku powinna ścisnąć pośladki i wziąć się za siebie. Z tego co jednak przeczytałem to autorka wątku nie zamierza się poddawać, po prostu wylewa swoje żale ze względu na swoją sytuację życiową. Próbuje wyrzucić z siebie wszystko to co ją boli.
Ma nieciekawą pracę, a to może naprawdę zdołować. W dodatku perspektywa że trzeba ją wykonywać, bo inaczej pozostawi się dziecko i siebie samą bez środków do życia, jest bardzo przygnębiająca. Jestem jednak zdania, że nie może być akceptacji na to, aby przeżywać stres w pracy. Lepiej znaleźć gorzej płatną pracę niż użerać się z dotychczasową. Dlatego trzymam kciuki za autorkę, żeby znalazła bardziej satysfakcjonującą pracę.

Przeczytałem Twoje posty z poszedniego wątku i mam pytanie. Co takiego wydarzyło się w ciągu dzisiejszego dnia, że zaczęłaś moim zdaniem popadać w paranoję.
Jeszcze tydzień temu byłaś z siebie zadowolona ("mam dom, jestem niezależna finansowo"). Tak jakby Ci się postrzeganie obróciło o 180 stopni.
Wg mnie chorobliwie uzależniasz swoją wartość od innych ludzi, zamiast przekonać samą siebie, że jesteś wspaniałą kobietą. Może spróbuj afirmacji.

Dziewczyny, dzięki za Wasze posty. Wszystkie macie po trochu rację. O dziecku piszę tak niewiele, bo naprawdę ma wszystko, zarówno z mojej strony jak i osób, które mi trochę pomagały. Jest szczęśliwe, i nie odczuwa na razie skutków niczego negatywnie.
Gorzej jest ze mną. Ja udaję przed nią, że wszystko jest ok, bawię się jakby nigdy nic, dbam o nią, więc naprawdę nie ma się o co obawiać. Finansowo rónież o nią się nie boję, bo ma alimenty, a w razie czego miałabym na nią zawsze środki od moich rodziców.
Dlatego koncentruję się teraz na sobie, ponieważ dzidzia jest zabezpieczona i szczęśliwa na tyle na ile może być w tej sytuacji.
Pisałam w innym wątku o domu i pracy, ponieważ mogą być postrzegane jako atuty, i tak też było do tej pory, ponieważ mieliśmy swoje plany na przyszłość z obecnym partnerem.
Niestety, podjęłam decyzję, że kończę ten związek, i stąd te moje nagłe obawy. W naszych planach miałam zmienić miejsce zamieszkania, podjąć inną pracę, a teraz nagle wszystko wróciło do stanu poprzedniego i stąd mój strach. Zostanę sama, bez żadnej męskiej pomocy. Wiem, że wyjdę na osobę, która wspomagała się mężczyzną, ale taki jest fakt, do tej pory zawsze jakiś przy mnie był, i jakby mnie nie oceniać, jest mi ciężko nagle teraz samej.
Wiem, żę z tego wyjdę, bo jestem osobą mimo wszystko dość energiczną i nie sierotą, ale rzeczywiście, na chwilę obecną chcę wylać swoje żale i przerażenie, jakie mam na razie.  Najpierw bolesny rozwód, potem dobry związek, i nadzieja na lepszą przyszłość, a teraz nagle znowu to wszystko legło w gruzach i znowu muszę się podnosić i wracać na stare śmieci Przeraża mnie to. Rzeczywiście, chcę powylewać swoje żale, bo nie mam przed kim. JUŻ. Wszyscy mi mówią włąśnie tak jak Mysza - po co narzekasz, masz luksus, a ja się nie żalę przed nikim, zaciskam zęby i udaję, ze jest ok. Ale w środku się boję, no to przed kim mam to wylać wreszcie

No az brak sily .glowa do gory .widac u ciebie chwiejnosci w nastrojach i samoocenie wlasnej sytuacji

Jak zrozumiec ludzi.problem jak sa zdrady!problem jak nie ma pracy !problem jak jest choroba !problem jak nie maja mieszkania!pomysl czy nie robisz sama sobie problemow ?czy naprwde nie pasuje ci zycie ?masz dziecko ,masz dom ,masz prace .wyjdz na ulice zatrzymaj 10 osob i spytaj sie ile osob lubi swoja prace .mysle ze na te 10 osob 7 powie ze NIE.ja swojej pracy tez nie lubie ale zarabiam w niej bardzo duzo .ide do niej bo ide !wychodze z pracy i zapominam o niej .zyje zyciem.JESZCZE RAZ PRZYPOMNE CI PRACUJESZ W TEJ SAMEJ PRACY JUZ 10 LAT !!!!chyba jakby tak ci by bylo w niej az tak zle to 10 LAT TO BAAARDZO DLUGO .mysle i powtorze sie na te apatje do twojej pracy nalozyly ci sie twoje niepowodzenia z partnerami .pomysl ludzie naprawde maja szal by zyc na takiej stopie jak ty

Boze coz jeszcze mozna dodac coz ujac