Czy zdecydować się na rozstanie?Męczący związek - Netkobiety.pl

Witaj. Radze uciekać. byłam kiedyś w podobnym związku. To do niczego nie prowadzi. Ograniczył Ci znajomych, niedługo zacznie ograniczać kontakty z rodziną. A pracę znienawidzisz przez niego. Daj sobie spokój póki jest czas jeszcze na to. Jesteśmy w podobnym wieku, więc gwarantuję Ci, że masz szanse ułożyć sobie życie lepiej. Pomyśl o swojej przyszłości. Chcesz ją z nim dzielić?? NIE. Dlatego zerwij z nim kontakt i mimo jego starań, błagań i obiecanek, nie łam się. Z takimi ludźmi nie warto układać sobie życia. Wiem, że to jest trudne, ale znajdź w sobie siłę i zakończ to.
Pozdrawiam

Uciekaj,nie trać więcej czasu na kogoś takiego..Decyzja o rozstaniu nigdy nie jest łatwa...Odnów stare kontakty, przynajmniej spróbuj, będzie Ci lżej wśród ludzi

Byłam w identycznym związku rozstałam się. Jest mi ciężko jestem samotna ale podjełam słuszną decyzje..

Mogę jeszcze dodać, że chciałabym związać się z kimś, kto byłby dla mnie autorytetem. Niestety mój chłopak właściwie w niczym mi nie imponuje, uważam się za lepszą od niego, mam wrażenie, że muszę mu matkować, a przez niektóre jego poczynania mogę mieć problemy - przykład - spore długi, odziedziczone po ojcu + masa niespłaconych mandatów, a kolejnymi zupełnie się nie przejmuje.
Nie wyobrażam sobie zamieszkać z taką osobą, w moim świecie wszystko jest poukładane, jestem oszczędna i rozsądna.
Dziękuję jeszcze raz za odpowiedzi, opinie obcych osób pozwoliły mi zrozumieć absurd tej sytuacji. Niestety lituję się nad nim, bo wiem, że beze mnie będzie mu bardzo ciężko.

Tylko dlaczego tak za nim tęsknię, kiedy nie widzimy się jedynie jeden dzień??? Czy to przyzwyczajenie? Aż tak??

Myślę, że to poczucie wynika ze związania się z nim - nieodpowiednią dla mnie osobą. Nie umiem z nim rozmawiać, bo zaraz się denerwuję jego sposobem myślenia, nie raz pokazał, że nie jest zbyt inteligentny, z czego śmieją się nawet jego znajomi, więc nie jest to tylko moja opinia. Jak już wspomniałam, zakończył szkołę na etapie początków liceum, ja niedawno obroniłam mgr i uważam, że to też o czymś świadczy.

Czasem potrafi ukraść drobną rzecz w sklepie - co dla mnie jest nie do pomyślenia, dla niego nie jest niczym szczególnym. Widzę, jak odnosi się do swojej matki, dla mnie mówienie takim tonem i słownictwem do starszej osoby, a tym bardziej matki jest nie do przyjęcia. Wydaje mi się, że z takich różnic wypływają moje wątpliwości co do tego związku.

Za każdym razem błagał mnie o powrót do siebie, nie licząc się z tym, że za którymś razem powiedziałam że go nie kocham. Myślę, że wiele razy po prostu nie mogłam patrzeć na jego łzy i się litowałam. Do tej pory uważa, że tylko mi się tak wydawało, że go nie kocham i mi to wmawia, a ja już sama nie wiem co myślę, kompletny mętlik.

Nie raz obwiniam siebie za to, że w ogóle się w to wpakowałam, ale niestety człowiek młody i zauroczony nie myśli racjonalnie. Obecnie mam wrażenie, że jestem w bagnie i nie potrafię z niego wyjść, a jedyna kojącą czynnością jest jego przytulenie (?????). Czy wizyta u psychoterapeuty miałaby w tym przypadku sens?

Jesteście razem 3, 5 roku
Gdy go poznalas byłaś na innym etapie swojego życia. W miedzy czasie skonczylas studia, znalazłaś poważną pracę - dojrzalas. Twoj chłopak natomiast stanął w miejscu. I stąd ta rozbieznosc.

Niestety z Twoich postów jasno wynika że na tym etapie Twojego życia , to już nie jest partner dla Ciebie.

A czemu tesknisz? Bo 3,5 roku to szmat czasu, bo nie masz innego życia poza nim (przez wzajemne ograniczenia), miłość? może tez,  tylko bardziej do wyobrażenia.
Każde rozstanie boli niezależnie jakim partner był/jest człowiekiem

Dokladnie, czytajac Twoj post zobaczylam sama siebie, wypisz wymaluj moj zwiazek, tyle, ze u nas jest jeszcze dziecko... Ja wiem co powinnam zrobic, jak postapic, ale tak bardzo boje sie tej decyzji, tego rozstania, po pierwsze dlatego, ze nie mieszkamy w Polsce, a oprocz jego i syna nie mam tu nikogo, po drugie dlatego wlasnie, ze jest 5 letnie dziecko. Ale oprocz przyzwyczajenia nie czuje juz tej iskierki... a czasem nawet odraze i obrzydzenie. Nawet teraz. Wrocil po pracy kilka godzin pozniej twierdzac, ze mial nadgodziny, jednak jak tylko przekroczyl prog drazu zobaczylam, ze pil, ale on jak zwykle twardo zaprzeczal do momentu jak go obrazilam to z usmiechem powiedzial, ze przeciez to tylko 1 piwko z kumplem i zadna krzywda mi sie ne stala z tego powodu. I tylko 2 piwka przyniosl ze soba do domu, a co tam. I przeciez od 1 stycznia nic nie pil, nawet piwa nie powachal. No kur** jego mac, przepraszam, ale teraz sie rozwscieczylam. Oczywiscie byla kolejna klotnia, ze ja nie jestem kobieta, bo nie uprawiamy seksu, a on przeciez pracuje i zarabia na to zeby moc wypic sobie piwko!!! Gdzie tu jest logika? Ten czlowiek mnie do takiego stopnia do siebe zrazil klamstwami, alkoholem i hazardem, ze seks z nim czy jakikolwiek pociag seksualny do niego to najodleglejszy temat - nie istnieje. Matko, jaki dol ! Teraz poszedl spacbo trabe juz mial a rano do pracy. Brak i slow na swoja glupote... martka88 ratuj sie dziewczyno poki mozesz. Ja sama chcialabym dostac od kogos pozadnego kopa zebym w koncu mogla sie uwolnic z tego toksycznego zwiazku, bo powoli wysiadam...

Uwazam ze wypicie piwa to zadna tragedia i szczerze mowiac, to nie zwrocila bym na to uwage.
Koniecznie polecam zakonczyc te zwiazki, chociaz by dla tach facetow ktorzy napewno nie sa
z wami (lolinda, martka ) szczesliwi...
co to za zycie, czuc sie gorszym, prosic o uczucia i nawet sexu nie dostac, nie mowiac juz o jakiej kolwiek bliskosci.
Odejdzcie.
Wasi znienawidzeni faceci poznaja kogos kto lepiej do nich pasuje, beda mieli szanse byc szczesliwi.

Martka88 a co jest w Nim dobrego? Co Cię przy Nim trzyma?

Być może trzyma mnie jeszcze jedna sprawa...strach. Kiedyś podczas kilku kłótni-rozstań, szantażował mnie że opublikuje moje nagie zdjęcia, wyjawi kilka sekretów, o których wie tylko on i nie będą tu pisać, o co chodzi, zabije siebie i każdego faceta który będzie się do mnie zbliżał. Albo będę z nim albo z nikim innym.
Pozniej stwierdzał, że mówił to pod wpływem nerwów i tak naprawdę nigdy by tego nie zrobił. Ale nie jestem tego do końca pewna.

To poszło też w drugą stronę - ograniczał mój kontakt z koleżankami, chociaż było ich niewiele i były to "porządne" dziewczyny, jednak był zazdrosny nawet o nie. O kolegach nie mam co wspominać, uciął mój kontakt z nimi - przez zazdrość. Spędzamy ze sobą każdą wolną chwilę, długo podobało mi się to, ale ile można -  w końcu zaczęło męczyć, chciałam odmiany, ale zorientowałam się, że nie mam już nikogo bliskiego oprócz niego...

sama piszesz,że cie to męczy,bo jak można kogoś kochać  i w paranoicznym strachu ograniczać jego wolność? to nie tak...

Zaczęłam też zauważać, że wiele nas różni, przede wszystkim światopogląd...Niestety często uważam, że jego zachowanie jest prostackie i chamskie.
Dodam, że nie ukończył szkoły, ma kiepską pracę, ja skończyłam studia i zaczęłam pracę w poważnej firmie, zarabiając więcej od niego, co bardzo go razi i podejrzewam, że dlatego nienawidzi mojej pracy, mam wrażenie, że stara się dewaluować moje sukcesy, nie cieszy się razem ze mną.

z tego zdania też wynika,że się różnicie, poza tym nie ma wsparcia,akceptacji z jego strony

Co do naszych rodzin - ja z szczęśliwej, kochającej się rodziny, dość zamożnej, wszyscy wysoko wykształceni, on - z rozbitego małżeństwa, ojciec hazardzista, już nie żyje, matka zakochana w synusiu idealnym, pazerna tylko na kasę, mnóstwo kłótni w rodzinie, skłócone rodzeństwa itp. Ale powtarzałam sobie, że przecież rodziny się nie wybiera, a on niekoniecznie musi być taki sam:) Z biegiem czasu, wydaje mi się, że rodzina ma bardzo duży wpływ na człowieka i niestety dzieci często powielają wzorce od rodziców...

tak jest czym skorupka za młodu nasiąknie,tym na starość trąci,niestety to prawda

Rozstawaliśmy się kilka razy, tylko raz z jego inicjatywy. Za każdym razem wracaliśmy do siebie po kilku dniach, nie mogąc bez siebie wytrzymać...To on chodził za mną, prosił, obiecywał gruszki na wierzbie, a ja się łamałam. Część z tych obietnic spełnił, bardzo się poprawił przez okres naszego związku, ale to niestety dalej nie jest osoba, którą chciałabym mieć przy sobie na całe życie:(

tutaj sama sobie odpowiedziałaś na swoje pytanie-czy chcesz z nim spędzić resztę swojego życia, nie oszukuj się już dłużej

Tylko dlaczego nie potrafię się z nim rozstać, wiedząc, że nic z tego nie będzie?

powtórzę się- oszukujesz siebie,że to się zmieni,ale powróci jak bumerang

No patrz, byłam w związku 8 lat, ufałam, miał być "ten jedyny" itp, itd, a ani jednego nagiego zdjęcia nie zrobiłam sobie dla niego i odwrotnie... I nie dlatego, że jestem wstydliwa czy uważam, że to "brudne i pornograficzne".

A co do Twojego problemu, to przestań się krygować tylko rzuć go w diabły i tyle. A może trzymasz się go tak, bo myślisz, ze jak go w końcu rzucisz to on popłacze trochę, a potem jak pies zerwany ze smyczy, poleci! I się nawet na Ciebie nie obejrzy

Pewnie, nie jest regułą robienie sobie takich zdjęć, ale myślę, że dużo par tak robi, kiedy np. nie mogą się przez dłuższy czas spotkać, ale zawsze jest ryzyko, że potem te zdjęcia mogą być niewłaściwie użyte Człowiek uczy się na błędach i nie zamierzam więcej tak robić, choćbym miała męża od 50 lat;D

Fakt, możliwe że w głębi serca się tego boję, że zobaczę go z jakąś inną, to na pewno będzie bolesne. Ale pewnie mi przejdzie, taka kolej rzeczy - nie jedna, to następna, przecież nie liczę na to, że całe życie będzie płakał i marzył o mnie.

Dzięki, zawsze jakaś nadzieja, że mam kilka lat przed sobą na poznanie kogoś

Fakt, że wcale się nie dziwię, że czasem się na nią wkurza, bo potrafi być naprawdę denerwująca i robić "zakazane rzeczy", czyli np. otwierać korespondencję, ale wykrzykiwanie że "ch** ją to obchodzi" czy "idź stąd", "zamknij się" uważam za zachowanie że tak powiem niedozwolone.

Ja już nawet tego nie komentuję, bo brak mi słów. Dla niego to "wzięcie sobie" zapalniczki czy gumy, przecież to nie kradzież Często się nie zdarza, ale dla mnie to i tak nie do pomyślenia.

Dziękuję CrazyChild, takie historie najbardziej na mnie działają - motywująco do skończenia tego.

Jeden z licznych przykładów - "won stąd", inne wymieniłam we wcześniejszym poście.

Jestem w podobnej sytuacji, przy czym jestem młodsza, bo mam 18lat.
Z moim chłopakiem  jesteśmy od 8miesięcy, również jak autorka zaczęłam ten związek tak o, na spróbowanie, bo co zależy (dodam, że poprzedniego chłopaka przezywałam 9 miesięcy po 16 miesiącach bycia razem).
Pare małych kłamstewek się przewinęło, nic się nie stało, w moje urodziny był naćpany - ja generalnie nie poznałabym tego , kolezanka mi to uswiadomiła, mydlił oczy, bo to potrafi robić - w końcu się przyznał gdy zagroziłam, że kupię mu test na obecność narkotyków. Ponoć nie było to z własnej woli. Od tamtego czasu był spokój, pokazywał, że się stara, kocha itp itd. Zaczęło się znowu, przed świętami jechaliśmy na imprezę umawialiśmy się inaczej, on zalał się w trupa oczywiście mi wmawiając, że jest trzeźwy. Zebrałam się pojechałam do domu, telefon wyłączony, przyjechał o 6 rano twierdząc , że był cały czas na imprezie, podpytałam znajomych, niby wszystko okej... Sylwester... Powtórka z wakacyjnej rozrywki - ćpał. W tę niedzielę okłamał mnie, mówił, że jedzie do domu, pojechał do kolegi, pili. Nie rozumiem czemu skłamał, pewnie bym trochę nafukała na niego, ale by mi przeszło. Oczywiście telefon wyłączony, w poniedziałek wieczorem napisał mi, że był na komendzie, znowu telefon wyłączony. Wczoraj rano doszliśmy do ładu i składu wyjaśnił o co chodziło z komisariatem, mandaty, stare sprawy ... Wieczorem powiedział o swoim kłamstwie z tym picie z kolegą..
Rówieśnicy nie potrafią mi pomóc.. Ja mimo wszystko go kocham, nie chcę go tracić, ale nie wiem , w którym momencie jest on zagubiony. Jak mu pomóc. Ciągle twierdzi, że się zmieni itp itd. Niby coś tam rusza, a potem pieprzy się w chwilę..
Czytając ten wątek obawiam się , że będzie gorzej.. Co powinnam zrobić? Dodam, że jestem dość emocjonalną osobą i naprawdę takie sytuacje mnie bolą...

Tak, poszedł do łazienki i mu dosypali...
Mówię, od tamtego razu był spokój.. Do grudnia, nie wiem co odwala, prosi o kolejną, ostatnią szansę aby pokazać jak się zmienia, definitywny koniec kolegów itd. - napisałam mu wczoraj, że przecież wiem o tym, zawsze to mówi.
Boję się samotności, tego, że nie będzie się do kogo przytulić.. My przez ten czas widzimy się codziennie i dodam.. Ja Technikum Ekonomiczne - ciężko mi tam idzie, ale jednak są ambicje, on skończył gimnazjum poszedł do pracy.
Jest czuły, fantastyczny, kochany, jestem tylko ja, nie interesują go inne kobiety, nie ślini się na pornole, gołe zdjęcia, wątki w filmach (a to był problem z moim byłym, kompleksy, płacz, łzy) jest ideałem , którego potrzebowałam, a okłamał mnie z głupią flaszką ... Jestem pewna, że prędzej czy później znowu albo ktoś mu coś dosypie (bo tak najwygodniej powiedzieć, naiwna i tak wierzy, bo przecież płacze i krzyczy jej w twarz, że kocha!) albo znowu będzie kłamał z pierdołą.. Brak zaufania.. ;(

Ktoś mógłby coś dodać w tej sytuacji ? Stwierdziłam, że dam znać mu w sobotę co dalej. Na razie traktujmy sie jak znajomi - nie widzimy się w tym czasie, pracuje. Suma sumarum zmienił się, nawet jego matka mi to mówiła, ja jedno słowo i poszedł do roboty, ona mogła sobie gadać. Znowu dawać szansę? Część mnie mądrze decyduje się na rozstanie, druga trzyma go kurczowo i nie chce puścić.

To czemu w tym siedzimy dalej ?

Wydaje mi się, że nie posunie się aż tak daleko, żeby je upubliczniać, ale zawsze jakieś wątpliwości są - czy w przypływie załamania, nerwów, bezsilności jednak tego nie zrobi. Na szczęście dysponuję też jego takimi fotkami, więc jakby co mogę postraszyć.

JA odeslalam wazne rzeczy poczta,zablokowalam wszedzie gdzie sie dało.Nie spotykaj go juz wiecej a szybciej dojdziesz do rownowagiI zapomnij o nim jakby nigdy nie istnial ,na poczatku to trudne ale mozliwe.Nie idealizuj go w myslach,napisz list do niego,ale nie wysylaj NIGDY.Organizuj sobie spotkania z przyjaciolmi.I zastanow sie dlaczego spotykasz w zyciu trudnego partnera.Co on swoim zachowaniem Ci zapewnia,co przypominia -moze cos z dziecinstwa.

Również byłam w identycznym związku . Też był moim pierwszym chłopakiem potem narzeczonym, świata poza nim nie widziałam, telefonu nie odstępowałam na krok bo zaraz by się obraził że nie odpisałam na czas. On wiecznie mnie o wszystko obwiniał bo wiedział że prędzej czy później ja do niego przylecę. Ograniczył moje kontakty do minimum zero kolegów, mało koleżanek. Moja rodzina go nie lubiła on ich z resztą też a z siostra próbował mnie nawet skłócić. To poniewieranie doprowadziło do tego że w końcu podniósł na mnie rękę i ja wtedy powiedziałam kategorycznie dość. I wiesz co Ci powiem ?Odżyłam jak nigdy. W ogóle nie żałowałam odejścia czułam się raczej dumna, że w końcu pokazałam mu kto rządzi i że nie będzie mną pomiatał. Może na początku będzie Ci go strasznie brakowało skoro nie rozstajecie się na krok ale w końcu poczujesz ulgę. Radzę Ci uciekać póki czas bo skoro on myśli o poważnym związku może nawet małżeństwie to nie daj Boże żebyś związała się z kimś kto Cię tak ogranicza i nie szanuje.

trzymamy kciuki-teraz nadchodzi czas dla Ciebie,inwestuj jak najwiecej w swoj spokoj.:)

Udostępniłam kontakt przez maila, jak chcesz pogadać to pisz.
Jakiś czas temu sobie uświadomiłam, że żyłam z takim wyobrażeniem o nim, że jakby zrobił tylko to to i tamto, to by było super, ma potencjał, ale go nie wykorzystuje i po takim czasie nie mam już nadziei że to zrobi. Strasznie ciężko jest mi patrzeć jak płacze i prosi mnie o ostatnią szansę (która to już "ostatnia" - z piąta?), szkoda mi go, bo wiem że mnie kocha, ale mnie taka miłość nie satysfakcjonuje. Mogę dawać od siebie bardzo dużo i chcę to robić, ale liczę na tyle samo w zamian. Wszystko to mu powiedziałam, ale nie dociera...Dalej mnie męczy i twierdzi, że nie da mi spokoju, będzie czekał, mimo że wyraźnie mu powiedziałam, że nie ma na co czekać, bo dla mnie sprawa jest zakończona. Chwilami strasznie tęsknię i te obietnice są naprawdę kuszące - ale zaparłam się wreszcie i nie dam się!