tajne znaki - Netkobiety.pl

bo to wszystko jest pomieszane! a z drugiej strony to ja jestem chaotyczna i może być w tej wypowiedzi dużo chaosu.. Próbuje, nawet kiedy nie piszę do niego, nie odpisuje mu to on sam do mnie pisze, pyta czy sie na niego gniewam a w którymś momencie ja wymiękam i zaczynam z nim dalej konwersować...

biję się z myślami, bo chce sobie odpuścić żeby później nie cierpieć ale z drugiej strony jak odpuszczę sobie kompletnie to może okazać się, że straciłam swoją szansę.. zastanawiam się czy nie powiedzieć mu, że nie chce z nim rozmawiać.. to będzie ciężkie, ale to jest jedno z wyjść, które uważam teraz za racjonalne.. nie chce też czekać w nieskończoność, jestem z dołku.. nawet moi znajomi mówią, że wyglądamy tak jakby nic się nie stało, pomijając brak czułości [ale widzę jak próbuje się do mnie zbliżyć, dotknąć, przytulić] a ja to akceptuje i też rzucam się na tę samą "falę" ..

Cass faktycznie może to dobry pomysł żeby ograniczyć te kontakty. Z tego co piszesz on jest bardzo przywiązany do Ciebie. Może więc szybciej zrozumie ile dla niego znaczysz tracąc kontakt z Tobą :-) głowa do góry...

teraz zobaczymy co się bedzie dalej działo..

Kiedyś juz opisywałam tu swoją historię i myślałam, że po miesiącach oczekiwania skończyła się ona happy end'em.. Po tym jak on mnie zostawił mnie w listopadzie z racji tego, ze dla niego po "kryzysie" czyli kłótniach o byle co, nieporozumieniach, mojej zazdrości cos pękło i nie ma tej iskry, która go przy mnie trzymała.. Mieliśmy od tego czasu kontakt z sobą troche lepszy, czasami trochę gorszy gdyż wiedziałam, ze wychodzi i spotyka się z różnymi ludźmi i są w jego towarzystwie dziewczyny, które adorują jego albo on je.. Bywało i tak, że ja w porywach złości kazałam mu odpieprzyć się ode mnie, bo miałam dość tej sytuacji, gdzie ja próbuje naprawić z nim relacje a on to olewa i ciągle jest twardy.. Ale pewnego razu, po kolejnej kłótni o coś takiego doszłam do wniosku, że nie mogę się poddawać, muszę o niego walczyć.. Spotkaliśmy się na imprezie u niego, niby nic, zero jakiś adoracji, traktował mnie zwyczajnie jak gościa.. Po czym później powiedział, że nie wie co się dzieje, ale strasznie go do mnie ciągnie i on nie wie co ma z tym zrobić.. Nie chciałam spać z nim w jednym łóżku, ale uwierzcie że nie miałam wyjścia bo wszystkie parki rozlokowały się po domu a ja zostałam sama jak palec więc musiałam pójść do niego.. Rozmawialiśmy dość długo i tak doszło do tego do czego miało bądź nie miało dojść. Rano budząc się widziałam, że nie olewa mnie jak zazwyczaj faceci po jedno nocnej przygodzie, zjedliśmy razem śniadanie, obiad, znów siedzieliśmy i gadaliśmy a ja potem zebrałam sie do domu.. Wspomnienia wróciły, uznaliśmy że można spróbować po tych kilku miesiącach spróbować i albo skonczy się to happy endem albo kompletną klapą.. Spotykaliśmy się ponad miesiąc od tego wydarzenia, prawie 2 tygodnie spędzone z sobą prawie 24h na dobe, różne inne spotkania czy to na piwo, czy po prostu pospacerować były super, dla mnie to już była przepustka, która dawała mi znak że juz jest dobrze, trzeba dalej pracować, ale już jest dobrze i nie ma co tego psuć bezsensami.. Niestety, on z dnia na dzien uznał, że to nie to, że to co mogliśmy sobie dać w naszym 2 letnim związku już sobie daliśmy i chyba czas to zakończyć, bo on dalej wie że ta "iskra" dalej nie jest zapalona.. Nie pokazywał mi tego ani ja tego nie zauwazyłam, uwierzcie.. nie chodziło tu o seks.. że on jedynie go chciał a potem mnie zostawił, powiedział mi że nic źle nie zrobiłam, że jestem niewinna, ale on czuje że coś jest i tak nie tak.. Mija kolejny dzień jak nie daje znaku życia, ja kolejny raz przeżywając tą sytuacje już tyle nie płaczę bo dostateczną ilość łez już wylałam.. Tego dnia w którym mi to napisał powiedziałam mu, ze jest niestabilny uczyciowo, nie wie czego chce od życia i igra z nim i uczuciami innych osób, odpowiedział "a no tak" z uśmiechem na ustach.. Ludzie, kocham go ale nie wiem czy on mnie nie niszczy.. Mówił mi podczas tej rozmowy, że ma poczucie tego, że nie jesteśmy razem ale on nawet patrząc na inną kobietę obojętnie w jakim tego kontekście- ciągle myśli o mnie..

bardzo mądra odpowiedz. Wnioskuję, że po prostu musimy dać sobie czas, odpocząć od siebie i wtedy dopiero po jakimś tam czasie kiedy zrozumiemy że warto coś zmienić to można to zrobić.. nasze próby pracy i poprawy nad sobą może były zbyt krótkie z tej perspektywy, ale z mojej te kilka miesięcy bez niego to wiele.. On powiedział, ze chce ze mną rozmawiać ale nie wie czy to że z sobą rozmawiamy nie będzie głupstwem i ciągle bedziemy w tym tkwić więc rozważa kompletne rozłączenie się od siebie, brak kontaktu.. ale siłą rzeczy mamy wspólne towarzystwo, rzeczy które robimy wiec zawsze w jakiś tam sposób będziemy sie mijać.. chciałabym żeby zrozumiał, że ten kryzys i moje wahania nie są spowodowane tym, że chciałam mu uprzykrzyć życie ale tym, że bałam się o to że go stracę i chciałam być dla niego jak najlepsza, zazdroscią wybrukowałam sobie drogę do niepowodzenia-niestety.. dlatego cały czas mam w środku swojego serca nadzieję, że w końcu będzie dobrze, tym bardziej że dotarliśmy się i to nam trzeba przyznać.. może on mając te 22 lata boi się jakiś poważniejszych deklaracji, życia z jedną kobietą i poświęcenia się dla niej tak jak to robił przez ostatnie 2 lata swojej młodości.. mam 21 lat, ciągle czuję że oprócz niego nie chce nikogo innego, to nie jest kolejne złudne uczucie, ja po prostu myślę,że sobie nie poradzę bez niego.. a ja myślę, że on świetnie sobie radzi..

Widzisz, ona też chce ze mną utrzymać kontakt, ja też, ale z kolei ja wiem że to nie jest dobre dla mnie. Nie będę miał czasu na ogarnięcie się, wyjście na prostą. Póki co nadal mieszkamy razem, w zasadzie ja tak zdecydowałem (by musiała wyjechać do rodzinnego miasta 350km od obecnego, do dziury w której nie ma przyszłości). No cóż na własne życzenie sobie zadaje ból. Co czuję, że wychodzę z "zakrętu" to zaraz z niego wypadam. Oraz oboje kochamy zwierzęta, mamy psa, którego ani ja ani ona nie odda drugiemu.
Widzisz kolejnym problemem w pokazaniu, że się zmieniło jest to że hm w momencie jak ktoś Cię zostawia, to zostawia Cię "starego", a tu nagle my się zmieniamy, z dnia na dzień, trochę irytujące, nieprawdaż? Ech to dopiero 1,5 miesiąca, a wydaje mi się jak by wieczność już minęła, tak długie dni się wydają.
Z tym że radzi sobie świetnie do końca też taki pewny bym nie był. Możliwe iż są to tylko pozory. Zastanów się jak to z nim jest, czy byłby w stanie sprawić, że wygląda na świetnie radzącego sobie. Moje znowu radziła sobie świetnie na początku, miałem nawet żal do niej o to że wygląda, jakby to jej w ogóle nie ruszyło. Otoczyła się murem, już dużo wcześniej, przez mój brak okazywania emocji. Taki jestem/byłem, że trzymałem wszystko w sobie. Niejako zaraziła się tym ode mnie i teraz to ona trzyma swoje, a ja daje moim wyjść. Ale mówi, że powoli nie daje rady, czasami to widzę, kwestia czasu kiedy pęknie. Wydaje mi się, że dziś, jak obejrzy film ze zdjęciami i wierszykiem, który dałem jej na pamiątkę.
Koniec o mnie, bo znowu narzekam, a to nie mój temat
Także Cass, czas, czas i jeszcze raz czas. Zajmuj go sobie jak najwięcej, najlepiej czynnościami, osobami, które nie pozwalają myśleć. Wiem, że to wszystko brzmi banalnie, dla mnie nadal jest to banalne, ale staram się tego trzymać. Ale jak widzisz, przychodzę tutaj, a to mi nieszczególnie pomaga. Chociaż udzielenie się w temacie który sam mam na świeżo, odciąga mnie od mojego problemu.
Pozdrawiam.

nie odzywa się w ogóle, z tego co widzę bawi się w najlepsze.. czyli widać, że ma to jednak gdzieś albo próbuje zagłuszyć wszystkie uczucia..

zostawił mnie 2 raz- wypalenie... chociaż tym razem powiedział, że się wypalił a ja powiedziałam, że chyba czas to skończyć skoro tak jest bo to nie ma sensu, pożegnaliśmy się, powiedział że nie puści tego czasu w niepamięć, ja powiedziałam że kocham go ale skoro on nie jest pewien swoich uczuć to nic z tego nie będzie i najzwyczajniej w świecie niech wróci jak dorośnie..

Byliśmy razem prawie 3 lata, raz już się rozstaliśmy z powodu kłótni, zazdrości.. po kilku miesiącach przyszedł bo zrozumiał, że to był błąd tak mnie zostawiać i on wie że to ja jestem tą kobietą na którą czekał, obiecywał że to się nie skończy już tak jak skończyło się prędzej, że będziemy walczyć.. minęło pół roku, powiedział że sie wypalił, ja się nie zmienilam od poprzedniego razu (zmieniłam się diametralnie pod niektórymi względami)- najzwyczajniej w świecie mieliśmy gorszy miesiąc, w którym dośc często kłóciliśmy się czasami nawet o drobne rzeczy, zawsze byliśmy parą wybuchową ale zgraną i dopełniającą się, która wiele z sobą przeżyła.. minęły 2 dni- ja szaleje, chociaż praca daje mi troche oderwania się od tego wszystkiego, pewnie spotkanie nas nie ominie bo mam u  niego swoje rzeczy. nie rozmawiamy z sobą, nie piszemy wiadomości, kompletna cisza.. chciałabym się do niego odezwać za tydzien, 2, może pod koniec miesiąca bo wiem, że on kiedyś zrobił 1 krok i męska duma mu chyba na to nie pozwoli żeby zrobić to 2 raz, wiem że mu na mnie zależy ale są kwestie w których nie możemy się zgodzić.. POMÓŻCIE MI!

Marek masz rację

To unikaj imprez, gdzie on będzie. Unikaj wspólnych wyjść. Jak chcesz się spotkać ze znajomymi to bez niego.
Po pewnym czasie o nim zapomnisz.