Czy zastanawiałyście się kiedyś czy jesteście z odpowiednim mężczyzną? - Netkobiety.pl

Ja chyba powoli uświadamiam sobie że rozwód jest tylko kwestią czasu.

Ja jestem w związku od 16 lat dwójka dzieci, od kilku lat myslę o rozstaniu, odwagi chyba brak...ale na pewno nie jest to czego chcę.Wyszłam za mąż zbyt młodo (19 lat) ..

Sądzę, że każdy - czy to kobieta, czy mężczyzna - powinien, będąc w związku, zastanowić się czy jest z odpowiednim partnerem. Najlepiej zadać sobie takie pytanie przed wejściem w związek. A już nieodwołalnie, niezaprzeczalnie, koniecznie i bezsprzecznie - przed płodzeniem potomstwa. Tak częste chowanie głowy w piasek i zaklinanie rzeczywistości nie jest chyba najszczęśliwszym rozwiązaniem.

Chemia w związku trwa przez max 4 lata, później zauroczenie przechodzi. No i zaczyna się praca, problemy się już same nie rozwiązują (w związku). Mi się wydaje, że każdy miewa wątpliwości. Każdy ma w głowie jakiś tam ideał i chciałby aby ich partner był jak najbardziej zbliżony do tego ideału. Hm, czy nie chodzi po prostu o uświadomienie sobie, że tego nierealnego ideału mieć nie będziemy? W tedy frustracje do naszego faceta może nie byłyby aż takie? Zdrady się zdarzają, częściej niż się myśli bo ludzie to ukrywają. Nie znam długodystansowego związku, w którym nie byłoby zdrady... a jednak mały ich odsetek się rozstaje. Najgorsze co może być to oddalenie się partnerów od siebie, zaniedbanie relacji. A związek może nam przysporzyć turbo rozwój W sumie moja wypowiedź jest typową 'rozkminą', zwykła teoria nie sprawdzona na własnej skórze w praktyce (ale za to zaobserwowana u innych par).

Czym innym jest:

a czym innym PO LATACH:

Bo gdyby dotyczyło to TEJ samej osoby przed wejściem w związek - zapewne mar66 dałaby sobie to i owo uciąć, że "TO TEN" i "na przekór ludziom i czasom" UPIERAŁA się przy ślubie.
POTEM zaś codzienność, szara rzeczywistość, rutyna. Czego zabrakło? CO SIĘ ZMARNOWAŁO?
Może OPRÓCZ zastanawiania się czy TO TEN, warto pochylić się nad tym JAK nie zmarnować "potencjału"?

Mnie w tego typu wątkach bardzo ciekawi co to znaczy "odpowiedni mężczyzna"? Na ile ważne jest czy jest:

- przystojny
- inteligentny
- jaki jest lub będzie wobec dzieci
- czy w ogóle chce mieć dzieci
- jaki jest w łóżku
- na ile jest rozmowny
- ambitny
- a może wystarczy, że dobrze mnie traktuje i nie ma nałogów
- jaki ma zapach
- ... coś jeszcze?

Czy też każda kobieta jest na tyle inna, że nie da się tego określić ?

czyli taki przy którym kobieta czuje się szczęśliwa (określiłam w dużym skrócie) i mężczyzna przy niej. wtedy są dla siebie odpowiedni. związek żadnej z osób nie "cofa" a rozwija i zachęca do działania. nie da się określić jednej listy cech dla wszystkich kobiet Facet79. można ustalić zbiór cech na które większość zwraca uwagę, ale to bardzo ogólne.

No dobrze, ok, to piękne.  Ale czy to oznacza, że jeżeli kobieta jest zakochana i facet ją kocha to nigdy nie pojawi się już wątpliwość czy to aby na pewno ten?

Czyli czy kobieta czasem nie zadaje sobie pytania: "Czy na pewno zakochałam się w odpowiednim mężczyźnie" ?

To znaczu konkretnie co?

Istotna jest osobowościowa i światopoglądowa zgodność, efektywność komunikacji, stabilność emocjonalna, niezależność i wzajemna akceptacja.

To zależy. Jesli ta osoba Cię kocha i szanuje to nie, ale jeśli Cię krzywdzi to jest inna bajka. Natomiast jesli druga strona jest wobec Ciebie w porządku to takie wątpliwości wyglądają dla mnie jak wypalenie albo całkiem brak uczucia.

ja się właśnie zastanawiam... o swojej sytuacji pisałam w dziale psychologia. Z chłopakiem jeszcze nie zerwałam ale zastanawiam się nad tym coraz poważniej. Krokiem do przodu jest to , że wracam do domu, do Polski. Jak pisałam, w moim zyciu jest bardzo mało ludzi, nie mam oparcia w fajnej rodzince czy grupie przyjaciół.  Co do chłopaka- Wacham się bo mimo wszystko ma wiele zalet, z drugiej str mnie zawiódł.  Zawsze mi mówiono też że o związek się walczy kiedy się kocha a nie odpuszcza przy większej wariacji. Tylko zanim podejmę decyzję (albo on po moim ultimatum, które jutro postawię) to chciałabym wiedzieć jak to jest uwalniać się z związku? jak się później zbieracie w całość po kolejnym zawodzie... Jak przeżyć kolejne rozdarcie, zostawić kogoś kogo się kocha? Owszem w przeszłości zostawiałam facetów, tyle że nie kochałam ich i było znacznie łatwiej. Mnie juz raz zostawił facet którego kochałam na zabój i jak sobie przypomnę tą rozpacz to mnie mdli.. Co zrobiłyście kiedy się zastanowiłyście i powiedziałyście stop?? Co Wam dało kopa do dalszego działania?

A czyim inszym?

Miłość - nie bardzo wiadomo czym jest, więc lepszym słowem wydaje się mi sie "przyjaźń" - no chyba, że wiesz dokładnie jaka jest różnica między nimi.
Dorozumiałem sobie ciąg dalszy, wyprzedzając nieco listę do której się odniosłem. Nie jest problemem wejść w związek, większym jest go utrzymać na poziomie takim, by życie było lepsze niż bez związku. Inaczej to nie ma sensu.

Dlaczego?
Na czym polega odmienność?

Zdefiniuj miłość - bez definicji właściwie nie wiadomo dlaczego jest niemożliwy.

Nie tyle nie widzę, co jest ona trudna do uchwycenia. Tym niemniej nie wyobrażam sobie miłości, bez oparcia w przyjaźni. Spotkałem się z definiowaniem przyjaźni, jako miłości bez seksu, ale to nie jest dobra definicja moim zdaniem. Nie sądzę, by przyjaciół można mieć wielu - nie ten poziom relacji.

To, co opisałaść jako miłość, to stan Twojego umysłu, nie stan relacji. Może być jedynie własną iluzją miłości, a do miłości potrzeba dwojga.

Piszę, co myśle. Myślę, co chcę. Niekoniecznie zawsze dobrze myślę.

Tym niemniej oczywistą oczywistością jest, ze skoro napisałem, to ozancza to "moim zdaniem" - jeśi nie zaznaczono jawnie inaczej. Nie chce mi się wydłużać tekstu ubierając go w tryby warunkowe i upstrywac niezlicznymi "moim zdaniem", bo niektórzy maja interpretacyjną inercję.

A pouczanie jest roszczeniem narzucającym - w przeciwieństwie do wyrażenia stanowiska. Chcesz wykazać błąd myślenia, polemizuj na poziomie argumentów. Wbrew pozorom dość łatwo zmieniam zdanie pod ich ciężarem.

Mam wrażenie, że opisujesz pożądanie. Ja odbieram miłość jako stan relacji - nie dopuszczę do własnego zaangażowania emocjonalnego, jeśli nie dostrzegę wzajemności. To nie ma sensu i niszczy byty.

Staram się nie ulegać stanom własnego umysłu wobec kobiet, na których zaczyna mi zależeć. To się oczywiście nie udaje w 100%, tym niemniej tworzy pewien dystans umożliwiający postrzeganie rzeczywistej sytuacji, nie wyłącznie własnej jej (sytuacji) iluzji (nadinterpretacji).

Postrzeganie miłości jako pożądania i wyłącznie stanów własnego umysłu, wydaje się uproszczeniem. Widzisz, tak jak przyjaciela poznaje się w biedzie, tak miłość poznaje się (że jest) w sytuacjach krytycznych. Nigdy nie ma pewności, ale jelsi jest przyjaźń, zrozumienie, po prostu jest Ci z kimś dobrze, można poczynić założenie, że jest miłość. Miłośc zawiera wiele rozmaitych stanów (imperatywów), ale moim zdaniem dominującym stanem miłości powinna być przyjaźń. Bez niej działają wyłącznie mechanizmy ewolucyjne przedłużenia gatunku.

To trudny temat jest. Wielowymiarowy. Cokolwiek napiszemy, będzie tylko cząstkowym przybliżeniem, czasem wcale nie zbliżającym nas do zrozumienia siebie.

Lipa.

Z przyjemnością mogę przedłużać gatunek bez miłości.