Jak uwolnić się od mysli o byłym toksycznym partnerze - Netkobiety.pl

Moje Drogie,
Nie wiem czy powielam kolejny watek czy też nie, ponieważ jestem na tym forum po raz pierwszy. Postanowiłam opisać swoją historię i posłuchać dobrych rad ludzi,którzy emocjonalnie nie są związani z tym problemem, ponieważ sama nie umiem się z nim uporać od ponad dwóch miesięcy....Zacznę wszystko od początku...
Chłopak, o którym zamierzam napisać jest moim sąsiadem, znamy się z widzenie jakieś 17 lat i w tym roku postanowił do mnie zagadać,ponieważ byłam na urlopie i miałam więcej wolnego czasu przystałam na jego zaproszenie i rozmowę w jego mieszkaniu. Było miło, troszkę poopowiadaliśmy sobie o naszych pasjach,marzeniach i planach an przyszłość, gdy wychodziłam wymieniliśmy się numerami telefonów. Przez kolejne dwa miesiące pisał codziennie, z początku było to męczące, ale później polubiłam jego częste komplementy i stały kontakt....Był jeden problem...Na ogół widywałam go w towarzystwie pewnej dziewczyny. Oczywiście kilkukrotnie dopytywałam się kto to i co ich łączy, jedyną i stale powtarzającą się odpowiedzią było,że to tylko koleżanka. Po czterech miesiącach intensywnej znajomości, która przynosiła mi ogromnie dużo radości do mojego domu przyszła owa dziewczyna, był to dzień w którym ten chłopak miał zostać u mnie na noc. Na widok nowego gościa wpadł w panikę i wybiegł z mojego mieszkania...ja poszłam za nim, bo musiałam się w końcu dowiedzieć o co chodzi...okazało się, że jest z nią w związku od 4 lat! Poczułam sie strasznie wykorzystana i oszukana, było mi niezwykle ciężko...bardzo mnie przepraszał i tłumaczył,że nie wiedział jak mi to powiedzieć. Zapierał się,że jego związek i tak jest skończony, jedyne co musi zrobić to pozamykać pewne formalne kwestie. PO dwóch tygodniach słuchania czegoś takiego (teraz okropnie tego żałuję) postanowiłam się  nim spotkać...i zaczęło się od nowa. Uwierzyłam mu w to,że rzeczywiście ich relacja już de facto nie istnieje i niebawem będziemy bez osób trzecich razem. Jak się ostatecznie okazało nasza znajomość łącznie trwała 9 miesięcy i nic się w niej nie zmieniło. Będąc już wyczerpaną taką sytuacją postanowiłam sama odejść. Dodam tylko,że był to człowiek,na którym, nie wiem czemu, wyjątkowo mi zależało i tylko dla tego tolerowałam to tak długo, naiwnie licząc,że mu na mnie na prawdę zależy i niebawem wszystko zmieni. Pewnego dnia, kiedy po raz kolejny nakryłam go na kłamstwie, wściekłam się i postanowiłam wyjaśnić sobie wszystko od początku do końca  z jego ''drugą''dziewczyną( bo dla każdej z nas była inna wersja jego życia). Po tej sytuacji mężczyzna, który tak długo zapewniał mnie o swoim uczuciu uznał,że uwaga; ''ZRUJNOWAŁAM MU CAŁE JEGO ŻYCIE I WSZYSTKO CO MIAŁ". Nie usłyszałam po tym wszystkim nawet słowa przepraszam,że tak manipulował moimi uczuciami i nieustannie mnie kłamał. W trakcie rozmowy z tą dziewczyną dowiedziałam się,że w  Święta, który niby sam spędzał z rodziną poza miastem był u jej rodziny razem z nią,że mają wspólny samochód a także,że posiada klucze do mieszkania jego rodziców od paru lat. Byłam zszokowana, bo na prawdę uwierzyłam,że ich związek już jest praktycznie zakończony. Po tej całej sytuacji nie odzywaliśmy się od 2 miesięcy i...ostatnio wpadliśmy na siebie w windzie, zaczęliśmy rozmawiać a on zasugerował,że na nowo bardzo chciałby się ze mną spotykać, odmówiłam jednak za 2 dni poczułam olbrzymia i niepohamowaną ochotę spotkania się z nim po raz ostatni, przytulenia i odejścia na zawsze. Tym razem na spotkaniu był bardzo oschły i ciągle krzyczał ja to mu zniszczyłam życie...Od września nie mogę uwolnić się od niego, sytuację utrudnia fakt,że mieszkamy obok siebie, nie potrafię zapomnieć...okropnie boli mnie niesprawiedliwość...tamta mu wybaczyła kłamstwa i zdrady,a ze mnie zrobili szmatę próbującą zniszczyć' tak cudowny związek'. Nie wiem jak mam sobie z tym poradzić i w końcu o nim zapomnieć...

Moje Drogie,
Nie wiem czy powielam kolejny watek czy też nie, ponieważ jestem na tym forum po raz pierwszy. Postanowiłam opisać swoją historię i posłuchać dobrych rad ludzi,którzy emocjonalnie nie są związani z tym problemem, ponieważ sama nie umiem się z nim uporać od ponad dwóch miesięcy....Zacznę wszystko od początku...
Chłopak, o którym zamierzam napisać jest moim sąsiadem, znamy się z widzenie jakieś 17 lat i w tym roku postanowił do mnie zagadać,ponieważ byłam na urlopie i miałam więcej wolnego czasu przystałam na jego zaproszenie i rozmowę w jego mieszkaniu. Było miło, troszkę poopowiadaliśmy sobie o naszych pasjach,marzeniach i planach an przyszłość, gdy wychodziłam wymieniliśmy się numerami telefonów. Przez kolejne dwa miesiące pisał codziennie, z początku było to męczące, ale później polubiłam jego częste komplementy i stały kontakt....Był jeden problem...Na ogół widywałam go w towarzystwie pewnej dziewczyny. Oczywiście kilkukrotnie dopytywałam się kto to i co ich łączy, jedyną i stale powtarzającą się odpowiedzią było,że to tylko koleżanka. Po czterech miesiącach intensywnej znajomości, która przynosiła mi ogromnie dużo radości do mojego domu przyszła owa dziewczyna, był to dzień w którym ten chłopak miał zostać u mnie na noc. Na widok nowego gościa wpadł w panikę i wybiegł z mojego mieszkania...ja poszłam za nim, bo musiałam się w końcu dowiedzieć o co chodzi...okazało się, że jest z nią w związku od 4 lat! Poczułam sie strasznie wykorzystana i oszukana, było mi niezwykle ciężko...bardzo mnie przepraszał i tłumaczył,że nie wiedział jak mi to powiedzieć. Zapierał się,że jego związek i tak jest skończony, jedyne co musi zrobić to pozamykać pewne formalne kwestie. PO dwóch tygodniach słuchania czegoś takiego (teraz okropnie tego żałuję) postanowiłam się  nim spotkać...i zaczęło się od nowa. Uwierzyłam mu w to,że rzeczywiście ich relacja już de facto nie istnieje i niebawem będziemy bez osób trzecich razem. Jak się ostatecznie okazało nasza znajomość łącznie trwała 9 miesięcy i nic się w niej nie zmieniło. Będąc już wyczerpaną taką sytuacją postanowiłam sama odejść. Dodam tylko,że był to człowiek,na którym, nie wiem czemu, wyjątkowo mi zależało i tylko dla tego tolerowałam to tak długo, naiwnie licząc,że mu na mnie na prawdę zależy i niebawem wszystko zmieni. Pewnego dnia, kiedy po raz kolejny nakryłam go na kłamstwie, wściekłam się i postanowiłam wyjaśnić sobie wszystko od początku do końca  z jego ''drugą''dziewczyną( bo dla każdej z nas była inna wersja jego życia). Po tej sytuacji mężczyzna, który tak długo zapewniał mnie o swoim uczuciu uznał,że uwaga; ''ZRUJNOWAŁAM MU CAŁE JEGO ŻYCIE I WSZYSTKO CO MIAŁ". Nie usłyszałam po tym wszystkim nawet słowa przepraszam,że tak manipulował moimi uczuciami i nieustannie mnie kłamał. W trakcie rozmowy z tą dziewczyną dowiedziałam się,że w  Święta, który niby sam spędzał z rodziną poza miastem był u jej rodziny razem z nią,że mają wspólny samochód a także,że posiada klucze do mieszkania jego rodziców od paru lat. Byłam zszokowana, bo na prawdę uwierzyłam,że ich związek już jest praktycznie zakończony. Po tej całej sytuacji nie odzywaliśmy się od 2 miesięcy i...ostatnio wpadliśmy na siebie w windzie, zaczęliśmy rozmawiać a on zasugerował,że na nowo bardzo chciałby się ze mną spotykać, odmówiłam jednak za 2 dni poczułam olbrzymia i niepohamowaną ochotę spotkania się z nim po raz ostatni, przytulenia i odejścia na zawsze. Tym razem na spotkaniu był bardzo oschły i ciągle krzyczał ja to mu zniszczyłam życie...Od września nie mogę uwolnić się od niego, sytuację utrudnia fakt,że mieszkamy obok siebie, nie potrafię zapomnieć...okropnie boli mnie niesprawiedliwość...tamta mu wybaczyła kłamstwa i zdrady,a ze mnie zrobili szmatę próbującą zniszczyć' tak cudowny związek'. Nie wiem jak mam sobie z tym poradzić i w końcu o nim zapomnieć...