6-miesięczny maluch i nauka angielskiego - Netkobiety.pl

Ja myślę, że jak masz za dużo wolnego czasu to weź dziecko po prostu na spacer lub poczytaj mu książeczkę. Na pewno da mu to o wiele więcej bodźców do rozwoju niż zajęcia z angielskiego.
A tak z ciekawości - na czym polegają zajęcia z angielskiego dla niemowlaków?

Może nie tyle zahamować, co trochę opóźnić mówienie. To dość często spotykane u maluchów uczących się języka/ów od urodzenia.

Ja jestem za, zapisuj Małe dzieci chłoną wiedzę tak szybko i łatwo, że warto im to umożliwić. Tylko czy zdajesz sobie sprawę, że będziesz musiała ćwiczyć z maluchem w domu, jesteś do tego przygotowana?

Ja się zastanawiam jak opracować logistykę takiego przedsięwzięcia.... sześciomiesięczny maluch śpi jeszcze ze dwa razy w ciągu dnia. A już na bank zaśnie podczas dojazdu do miejsca nauki. Potem będzie zazwyczaj głodny, będzie miał pełną pieluchę, rozbudzony będzie marudny. Jeżeli nie będzie marudny to będzie zainteresowany nowym otoczeniem, barwnymi elementami ściany i innymi rzeczami. Na pewno nie będzie skupiał uwagi na prowadzącej, która będzie stała w pewnej odległości od niego i coś tam mówiła.

Też mam wraazenie ze to wyciąganie kasy z nadgorliwych rodziców.
Na dodatek założe się, ze na takie zajęcia przychodzą w 99% rodzice jedynakow wciąż jeszcze na "haju" jaki daje radość z narodzin dziecka. bo jak widzę wmoim otoczeniu rodziców 2 lub 3 dzieci to już ten "haj" mija i zaczynają do dzieci podchodzić z większym rozsądkiem, a co ciekawsze po kilku latach zupełnie nie widać w zachowwwaniu czy inteligencji dzieci żeby to "push to the limit" w stosunku do pierwszego dziecka dawało jakieś wymierne wyniki i oe pierworodny jakoś wyróżniał się inteligencja w porównaniu do rówieśników czy swojego rodzeństwa.

6-miesieczne niemowlę z ledwoscia, albo nawet wcale jeszcze nie rozróżnia podstawowych pojęc: nazw kolorów, mały-duży, pies, kot - to się dopiero zaczyna mu w główce układac. Słyszy angielskie słowa, ale przecież ich zupełnie nie rozumie i nie może jeszcze zrozumieć bo nie rozumie samych pojęc - to taki sam skutek można osiągnąć puszczajac angielskie piosenki czy bajki do słuchania podczas normalnej zabawy.

No i to co już ktoś wspomniał - jak się nie ma zamiaru uczyć języka również w domu to te dwie czy trzy godziny w tygodniu nic nie dadzą.   

Inna rzeczą jest wychowanie wśród dwujezycznych rodziców, a inna próbowanie ze swojego dziecka robić "geniusza na sile".

A 6 miesięcy to czas gdy dziecko rozwija swoje zdolności manualne i może na tym się warto skupić? Przekladanie z rączki do rączki, manipulowanie małymi przedmiotami, ćwiczenie paluszkow - to jest naturalny etap rozwojju w tym okresie życia, a nie angielski
Takie dziecko uczy się przez CAŁY CZAS, nawet gdy "bezmyślnie" gapi się z wózka na spacerze.

Wystarczy zauważyć, ze w krajach, gdzie angielski nie jest językiem narodowym, ale jest powszechnie używany angielskiego nie uczy się niemowląt, ale normalnie zaczyna naukę w szkole/przedszkolu i to wystarcza by potem posługiwać się językiem z łatwością w dorosłym życiu.

A posyłanie niemowlęcia na angielski to trochę jakby dać mu zestaw figur szachowych do zabawy z nadzieja, ze dzięki temu kiedyś wyrośnie ma szachmistrza

E tam za wczesnie. Nigdy za wczesnie na nauke. Ale po co za to placic?
Nie mozesz po prostu pokazujac mu ksiazeczke sama mowic po angielsku jaks ie co nazywa?
Nie mozesz co jakis czas przez np pol godziny mowic do niego po angielsku?

I tak, to prawda, ze dzieci dwujezyczne czesto pozniej zaczynaja mowic. Ale tez prawda taka, ze potem od razu mowia plynnie w obu jezykach. W sensie - plynnie na tyle na ile wiek im pozwala

Podobnie jak poprzedniczki uważam, że wysyłanie tak małego (niemówiącego) dziecka na zorganizowane lekcje języka jest bez sensu. Jednak, jak zauważyła Iceni, można - i myślę, że warto - puszczać dziecku bajki po angielsku, by osłuchiwało się z językiem. Daje to efekt podobny, jak wychowanie w dwujęzycznej rodzinie (w której do malucha po prostu mówi się w dwóch językach). Jednak nie sądzę, by mówienie do dziecka po angielsku w wykonaniu osoby, dla której angielski nie jest językiem ojczystym, mogło przynieść dobry efekt - w ten sposób dziecko nie uczy się prawidłowej wymowy.

Najczęściej ktoś, kto zaczął się uczyć angielskiego dopiero gdzieś tam w toku życia, nie mówi jak osoba anglojęzyczna od urodzenia

Dokładnie dzieci w tym wieku chłoną wszystko z niesamowitą szybkością. Lektorka mówiła, że można ćwiczyć w domu, ale nie trzeba, bo przecież rodzic może nie znać wystarczająco dobrze angielskiego. To, co trzeba robić, to puszczać dwa razy dziennie płytę, na której jest nagrany materiał przerabiany na lekcjach.

Powód edycji - usunięcie treści reklamowych. Mod. Vinnga

Czuję się całkiem dobrze;-)
"Potulić, pośpiewać" - na tym właśnie polegają zajęcia, czyli to samo, co po polsku, tylko po angielsku.
Tak się zastanawiam, że może takiemu maluchowi wszystko jedno skoro nie rozumie, czy mówimy do niego po polsku czy po angielsku.

Feme, jeżeli chcesz zapisać dziecko na takie zajęcia, jeżeli masz na to czas i pieniądze, jeżeli to da Ci poczucie że jesteś lepsza matką to zapisz dziecko na takie zajęcia.
Bo widzę, że to co mówiła lektorka trafia Ci do przekonania. Tylko co miała innego mówić?

Jeśli chodzi o logistykę, to szkołę mamy bardzo blisko. 10 min. spacerkiem. zajęcia są rano, w spaniu nam to nie przeszkadza.

Oczywiście, że nie na prowadzącej ma skupiać uwagę, ale na mamie, tacie, tej osobie, która z nim przyszła. Lektorka ma lalkę, na której pokazuje, co mamy robić z dziećmi. na początku to dość śmieszne było, ona z tą lalką. no i muszę przyznać, że krępujące, bo w obecności nowo poznanych ludzi, którzy tam przyszli ze swoimi dziećmi, trzeba całować, głaskać, przytulać, masować, etc. swoje maluszka. z tym w sumie mam problem. co innego robić to w domu, w intymnej atmosferze, a co innego w szkole na zajęciach, mówiąc do niego po angielsku. rodzic najpierw musi pokonać własną barierę językową, jeśli taką ma.

Językiem obcym, a nawet dwoma, na pewno nie

Ale jeśli to mają być tylko zajęcia z lektorką plus puszczanie jakiejś płyty, to spektakularnych efektów bym nie oczekiwała. O wiele lepsze by było ćwiczenie z mamą, choćby zwykłe całowanie całego ciałka podczas przewijania i nazywanie całowanego miejsca. Ogólnie uczenie tak małych dzieci ma sens tylko w przypadku, gdy choć jeden rodzic zna język, a ćwiczyć należy codziennie.

coś wam zacytuję
pewnie to znacie

ale w filozofii ten tekst niezły jest tym bardzoej w kontekście angielskiego dla pólrocznego dziecka

Dzieci tamtych rodziców
Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny.
Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami. My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi.
W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy.
Wspominany z nostalgią lata 80.
Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na licznych budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się
pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).
Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.
Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad. Ojciec postawił mu piwo.
Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.
Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni
maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.
Nie chodziliśmy do pywatnego przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.
Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy. Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył czosnek, miód, spirytus i pierzyna.
Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk,
zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy. Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.
Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na Milicję, żeby zakablować rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy.
Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.
Pies łaził z nami - bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi. Raz uwiązaliśmy psa na "sznurku od presy" i poszliśmy z nim na spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.
Mogliśmy dotykać inne zwierząta. Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.
Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, Każdy dzieciak to wiedział.
Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać,
mówić Dzień dobry i nosić za nią zakupy. Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić Dzień dobry. A każdy dorosły miał prawo na nas to Dzień dobry wymusić.
Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.
Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.
Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.
Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków. Czasami próbowaliśmy to jeść.
Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył kalorii.
Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi. Nikt nie umarł.
Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami. Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.
Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą. Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.
Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.
Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie i koledzy ze starszej klasy.
Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód.
Niektórzy wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów.
Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami.
Dziękujemy rodzicom za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas ?dobrze? wychować.
To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.
A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!
________________________________________

Nauczycielka nie ma na mysli zasypywac maluszkow nowymi slowkami zapisanymi na kartce ktore musza wykluc na nastepna lekcje tu chodzi o nauke poprzez zabawe, bo tak dziecko uczy sie najlepiej nie meczac umyslu. Dzieci jak to dzieci kochaja zabawe, i dorosli nie zawsze zdaja sobie sprawe z faktu, ze w tym samym czasie dzieci nabywaja nowe umiejetnosci i sie ksztalca. Tak samo jak w jezyku polskim tak i po angielsku nauczycielka bedzie spiewala piosenki, i angazowala w to rodzicow. W okresie dziecka od  0-5 roku zycia dziecko jest w stanie posiasc bardzo duzo umiejetnosci i nauczyc sie wiele dlatego nawet nauka obcego jezyka od najmlodszych lat jest zalecana.

Duzo dzieci z ktorymi spotykam sie na codzien wychowuja sie w dwujezycznych rodzinach gdzie taki 3 latek jest w stanie rozumiec i mowic w 2 jezykach ( wiadomo, ze nie plynnie ze wzgledu na jeszcze nie rozwiniete slownictwo) ale dzieci ucza sie tego naturalnie.

Moim zdaniem - chodzenie na takie zajecia z maluchiem na pewno mu nie zaszkodzi, ale tez nie jest konieczne. Kazdy rodzic indywidualnie do tego podchodzi.

Według mnie to zamiast zabierać niemowlęta na kursy językowe to lepiej zainwestować te pieniądze we własną naukę, a wtedy można w domu samej uczyć z o wiele lepszym skutkiem i systematycznością niż jakieś tam lekcje dwa czy trzy razy w tygodniu.

Przeżyłam swoje dzieciństwo w latach 80 i czegoś tu opisanego nie było u mnie ani u moich koleżanek i kolegów.Cieszę się,że chodziłam na lekcje skrzypiec i nie jadłam piasku.Co do psa- nikt nie jest zadowolony gdy pies biega bez smyczy.Pies także czuje się bezpieczniej,zwłaszcza w nowym środowisku na smyczy.Kto ma psa,wie o czym piszę.No,jeszcze warto wspomnieć,że rola rodziców nie kończy się na spłodzeniu i podrzuceniu dziecka na ulicę by ta wychowywała.Ani w latach pięćdziesiątych ani w osiemdziesiątych ani w dwutysięcznych na tym kończyć się ich rola nie powinna.

Czyli pewnie najlepsze efekty dadzą zajęcia spam, puszczanie płyty i mówienie po angielsku na co dzień.

Dla mnie te zajęcia to właśnie inwestowanie we własną naukę, bo dużo można się dowiedzieć o rozwoju dziecka. Szkoły Helen Doron uczą dzieci od przeszło 25 lat, jak wyczytałam na stronie, mają ogromne doświadczenie i pewnie wiedzą, co robią.

Nie urodziłam się z instrukcją obsługi niemowlaka, potrzebuję pomocy, podpowiedzi, pomysłów na to, jak mogę się z maleństwem bawić w domu, a jeśli do tego dochodzi jeszcze nauka angielskiego, to dla mnie brzmi to dobrze.

Te zajęcia w spam to w pewien sposób przedłużenie szkoły rodzenia.

KW201 dzięki za przykład z własnego życia:-) takie przykłady najbardziej przekonują i upewniają we własnych wyborach.

Podobało się tobie, ok, a czy dziecku też się podobało? bo to chyba jest najważniejsze.
Jeśli chcesz to zapisz dziecko, nikt ci przecież nie zabroni.

Co złego w tym, że ktoś zapisze swoje 6 miesięczne dziecko na lekcje angielskiego?
Jak ktoś chce, to niech sobie nawet zapisze noworodka. Niech wyjdzie ze szpitala z dzieckiem, i od razu na lekcję angielskiego, a co, niech się uczy od pierwszych dni życia.

A tak poważnie, to uważam że to już lekka przesada.
Rozumiem zapisać dziecko w wieku przedszkolnym 3,4 lata, ale 6 miesięczne dziecko?

End Aluzjo
no więc Twoje podejrzenia nie są zupełnie uzasadnione.Ja wiem co napisałam.Chodziło mi o wychowanie dzieci w latach osiemdziesiątych bo w tych też latach i ja byłam dzieckiem czyli...urodziłam się w latach siedemdziesiątych.
To sranie psami gdzie popadnie,nie dbanie o nic prócz własnego balkonu kojarzy mi się ideą komunizmu: wszystko jest wspólne więc jest niczyje.Pamiętam,jak babcia opowiadała,że przy starej kamienicy,w której się urodziłam były ogródki ogrodzone płotkami,Mieszkańcy pielęgnowali tam drzewka,kwiaty,były ławeczki i...furtka.
Pewnego dnia przyszli smutni panowie z dyrektywą,że płot trzeba rozebrać.Po rozebraniu płotu zostały połamane ławki,drzewka i ja to tak już zapamiętałam.Ludzie srali psami i kotami do ogródka i nikt tam już nie wchodził.
Ja miałam okropnych sąsiadów,którzy darli się na dzieciaki,że za głośno się bawią na placu zabaw albo,że depczą trawnik(bo trawnik to świętość).Nikt by mi plastra nie przykleił tylko jeszcze by się wydarł,że po co tak biegam jak nakręcona.Nikt mi zupy nie dawał prócz mamy bo mama dopilnowała bym się po cudzych domach nie szwendała,szczególnie w porze obiadu( bo nie każdego stać było lub nie miał tyle czasu by gotować dla pułku wojska).

Trudno stwierdzić czego potrzebuje pięcio,sześcio czy nawet ośmiolatek.Mam dziecko w tym wieku i widzę jak co chwilę zmieniają się upodobania,zainteresowania,priorytety.Dlatego ja jej pokazuję wiele rzeczy by miała możliwość wyboru.Ale moje dziecko,jak każde zapewne w jej wieku,ma chwile zniechęcenia i znudzenia.Gdybym jej ulegała przestałaby chodzić do szkoły muzycznej już po pól roku bo okazało się,że trzeba pracować i że nie jest ona takim geniuszem,który weźmie instrument i zagra przecudnie utwór,który po raz pierwszy widzi na oczy.W tym roku powiedziała mi,że dobrze,że jej ze szkoły nie wypisałam bo jej się podoba i bardzo lubi swojego nauczyciela.I cieszę się,że to powiedziała bo ma talent i warto go rozwijać.

Ja też widzę mnóstwo ludzi z mojego rocznika,dla których zrobienie matury było niemal nadludzkim wysiłkiem,nie znają żadnego języka obcego i wciąż szukają pracy za granicą w miernym skutkiem z powodu tej właśnie nieznajomości.Widze ludzi,którzy nagle zostali zwolnieni z pracy i okazuje się,że do żadnej innej nie mają kwalifikacji.Więc rejestrują się w pośredniaku i dorabiają tam gdzie chcą ich przyjąć na czarno...

Drogą luźnych skojarzeń - przeszłam się kiedyś z ciekawości z córką na takie zajęcia z angielskiego, nazwę może litościwie przemilczę, i wyszłam dławiąc się ze śmiechu. Otóż na LEKCJI POKAZOWEJ, czyli lekcji, podczas której, wiadomo, należy zrobić wszystko, żeby przyciągnąć klienta... otóż na tej lekcji nie zadbano nawet o to, by podzielić dzieci na stosowne grupy wiekowe. Moja wtedy dziewięciomiesięczna córka miała się uczyć razem z sześciolatkami A pożal się Boże "nauczycielka" zaczęła rozdawać karteczki z rysunkiem tęczy i słówkami oznaczającymi poszczególne kolory

Moja córka, która od urodzenia miała bardzo bogaty zasób minek i gestów, pozwalających jej okazać komuś, co o nim sądzi, wzięła karteczkę do buzi, przeżuła ją, patrząc nauczycielce z politowaniem w oczy, po czym splunęła tęczową papką na dywan i nakryła się nóżkami ze śmiechu

Niestety, tego typu firmy mają - i będą miały - wzięcie wśród osób, które nie mają pojęcia o językach obcych, a w dobrej wierze chcą dla dziecka jak najlepiej...

End Aluzjo
widzę,że dorastanie w tym okresie naznaczyło Cię też czymś okropnym.Że nauka to lekcje-nudne,męczące.nieciekawe.Że przy nauce się nie śmiejesz bo i nie ma z czego.Ten pogląd pokutuje w społeczeństwie ludzi wychowanych w tych latach.
I być może dlatego nie rozumieją,nie wyobrażają sobie,że można uczyć przez zabawę,że ta zabawa może być swietna i że dziecko może jej cały czas chcieć.
No bo jak dziecko może nie chcieć słuchać utworów klasycznych,które są skoczne,wesołe,rytmiczne a do tego mama jako "nauczycielka" tańczy przy nich razem z dzieckiem? Lub nawet zagra mu to na jakimś instrumencie a dziecko będzie wybijać rytm kołatką,trójkątem czy tamburynem?
Ja tak bawiłam się właśnie z moim dzieckiem.I nie wyglądało na znudzone i smutne- uwierz.Tak też pracują specjaliści z maluchami na zajęciach umuzykalniających.

Ale mało która matka decyduje się na wczesną edukację po to, by coś dziecku narzucić. Czy po to, by zwiększyć szanse pociechy na rynku pracy.

no dobrze
rozumiem, że chcę za[pewnić mojemu dziecku świetną zabawę, idealne warunki do rozwoju, stymulacje w rozwoju i tak dalej....

dlaczego dołączam do tego "naukę języka""?/
żeby sie jak najszybciej tego języka nauczyło..
dlaczego?
żeby posiadło umiejętnośc szybciej niz inni, lepiej, łatwiej
po co?
żebvy posiadło umiejętnośc, która mu się przyda
po co się przyda??
żeby w przyszłości miało lepiej, fajniej, suprzej niż inni

żeby miało lepszy start lepsze wejście na rynek pracy, mogło studiowac gdzie chce

po co ma studiować gdziekolwiek??
żeby zwiększyć swoje szanse na rynku pracy

ja rozumiem, że daję dziecku wszystko co najlepsze
rozumiem, że korzystam ze wszystkich ofert..

ja rozumiem, że chcę jak najlepiej

ja rozumiem, że dziecko jest moim oczkiem w głowie....

ale pytanie brzmi -ile w tym mysleniu o dziecku jest "mojego scenariusza sukcesu" a ile obserwacji i podążania razem z dzieckiem do celu

napisałam wam, dlaczego to napisałam
poniewaz w moim otoczeniu egzystuje cała masa młodych ludzi, którzy mimo super studiów, języków - nie wierzą w siebie, nie mają na siebie planów, nie znają siebie

oni się wiele NAUCZYLI

ale niewiele WIEDZĄ

Niezupełnie

Owszem, chcę, żeby moje dziecko miało w przyszłości dobrze, fajnie i super. Podarowałam córce znajomość języków, bo akurat miałam taką możliwość - tak, jak inne matki karmią piersią, ufając, że dają dziecku zdrowie na całe życie, tak i ja dałam córeczce coś, co uważam za jedno z najwspanialszych bogactw na świecie.

Dlaczego akurat w niemowlęctwie? Dlatego, że mózg tak małego dziecka jest niebywale chłonny. Nauka, prowadzona oczywiście przez zabawę, a nie męczenie niemowlaka , jest dla maluszka praktycznie nieodczuwalna - w późniejszym wieku moja pociecha musiałaby spędzić nad tym samym materiałem długie, żmudne godziny wkuwania, zapewne jeszcze po czasie spędzonym w szkole - to dopiero jest męka i marnowanie dzieciństwa.

Po co to wszystko? Wcale nie po to, by córka mogła studiować. Uważam, że w dzisiejszych czasach o wiele lepszą opcją jest zawodówka (serio) - jeśli już rozmawiamy o tym, co ja sądzę. A i tak to moja córeczka zdecyduje, co i jak będzie robić w przyszłości. No, może tylko jej chęć pracy w korporacji wywoła moje gorliwe protesty, bo nie ma nic gorszego dla młodego człowieka.

Nie mam dla dziecka "scenariusza sukcesu". Nie mam dla niej w ogóle żadnego scenariusza (no, może jakiś tam malutki, polegający na tym, czego ciekawego ją jeszcze nauczę, ale żadna z tych rzeczy nie wiąże się z karierą).

Po prostu dałam dziecku coś, co mogłam, a z czego albo skorzysta, albo nie. Córka jest jeszcze za mała, by miała swój własny cel, dlatego od czasu do czasu, w formie sprawiającej jej przyjemność, podrzucam jej różne ciekawe i przydatne umiejętności - i, jak wspomniałam, albo jej się przydadzą, albo nie.

A dlaczego języki? Angielski czy niemiecki to nie banalna pozycja w CV, podwyższająca naszą wartość na rynku pracy o 200 zł. Języki to podróże, samodzielność, przyjaciele na całym świecie, dostęp do rzeczy, których nie ma w Polsce, to bycie obywatelem świata, czucie się wszędzie jak u siebie, możliwość cudownej przygody z couchsurfingiem, to cudowne zabytki, to wspaniała literatura w oryginale...!

A skąd wiesz?

A to, to ja też. Dla mnie już dwa różne miasta to za daleko

Ja dbam, bardzo. To się zresztą łączy jedno z drugim przecież.

No właśnie wydaje mi się że niekoniecznie.....
Tak patrząc po postach na tym forum (nie tylko w tym wątku), to część postów osób opisujących siebie jako osoby z wyższym wykształceniem i znające języki jest napisane z pogwałceniem zasad pisowni języka polskiego. Zarówno ortograficznych jak i gramatycznych i stylistycznych.....
Także język mediów coraz mniej jest językiem polskim.....

BabaOsiadła, a skąd wiesz? (nie pytam złośliwie, żeby nie było.... )

No nie, popadanie w przesadę w żadna stronę nie jest dobre. Mam kolegę, który pisze świetne opowiadania a orłem ortograficznym ani gramatycznym nie jest - od tego są właśnie korektorzy w wydawnictwach - doskonała znajomość języka za to zero pomysłu i kreatywności pisarskiej.

Oczywiście każdego polonistę będzie byle jaki błąd kłuć w oczy, ale to tzw zboczenie zawodowe

No ale nie o tym tu mowa:D perfekcyjna znajomośc języka - czy ojczystego, czy obcego nie jest przeciętnemu człowiekowi potrzebna - ważne, żeby porozumiewać się bez problemu.

I mówić ciekawie treśc bywa czasem ważniejsza niż forma

Ale jak na przykład zapytasz wskazując na psa co to jest, to w jakim języku Ci córka odpowiada? I czy mówi pies raz po polsku a raz po angielsku?

Rozumiem, że z córką ćwiczysz codziennie. A z córką koleżanki? Czy jeżeli to jest jednak rzadziej to czy jest różnica?

ups... druga część pytania nieaktualna. Jeszcze raz przeczytałam Twoja wypowiedź i pytanie dotyczące córki koleżanki straciło sens...

Czyli jest to coś na kształt rodziny dwujęzycznej.
Ale według mnie to się bardzo różni od zajęć powiedzmy dwa razy w tygodniu po godzinie. I to, że się puści płytę codziennie też nie ma znaczenia. Bo brakuje tu interakcji pomiędzy lektorem a dzieckiem. Bo ta płyta leci sobie w tle ....
A może się mylę......

Może niech autorka wątku, jeżeli się zdecydowała na te zajęcia, za rok napisze czy są jakieś efekty takiej nauki.

Zdecydowanie nikt nie żeruje na mojej głupocie! Nie czuję się dojona z kasy! Mam kasę, to wydaję ją na co mi się spodoba. A podoba mi się właśnie metoda spam.

Nie mogę tego samego robić w domu z dzieckiem, bo nie mam takiej wiedzy. Nie czuję się kompetentna. Potrzebuję pomocy, wskazówek, pomysłów na zabawy i to właśnie dostaję na zajęciach spam.

Tak, zapisałam dziecko w wieku 6-miesięcy i bardzo się cieszę z tej decyzji. Sama z przyjemnością chodzę na te zajęcia. Płyty są super! Piosenki to gotowe pomysły na zabawy z maluszkiem. Lektorka wszystko dokładnie pokazuje na zajęciach, jak się bawić, etc.

Widzę po starszym dziecku, że dzieci w tym wieku są niesamowicie chłonne. Uczą się przez naśladownictwo. I zupełnie nie mają bariery językowej - mówię o starszym dziecku. Łapią też doskonały akcent. Dzięki słuchaniu płyt, ćwiczą słuch. A dzięki powtarzaniu, ćwiczą swój aparat artykulacyjny.