Boje się.. - Netkobiety.pl

Dużo zależy od Was. Od tego jak potoczą się Wasze relacje, czy nie nadejdzie moment, w którym zaczniecie siebie ranić. Ja bym jeszcze poczekała, popatrzyła jak co funkcjonuje. Nie dajcie się ponieść rutynie. Życzę Wam szczęścia i mam nadzieję, że dotrwacie w Waszych planach i marzeniach.

też uważam, że coś wasi rodzice się spiesza za  bardzo

wiesz dlaczego?? bo takie młode, niedojrzałe związki, które dostają od razu wszystko na tacy, nie konsoliduja się, nie uczą walczyc o swoje szczęscie, stawiac sobie priorytetów

kochana... tak na marginesie?? po co wam teraz dom???
macie po 20 lat, powinniście cieszyć się sobą, pracowac, duzo wyjeżdżać.. a nie odśnieżać chałupy całą zimę i w każdy weekend kosić trawniczka przed pięknym skalniakiem!!! to nie ten etap!@! imprezujcie razem, podrózujcie, realiziujcie marzenia o rozwoju, uczcie się, róbcie zdjęcia, bawcie się dobrze i poznawajcie siebie....
wiecie, jakie zycie z domem jest nudne dla 20-latka???
np. koszenie trawnika raz w tygodniu
sprzątanie takiej chaty to cała sobota jest
dom to stabilizacja, rutyna i codzienne obowiązki....
firanki i zasłonki w oknach?
kompletowanie zastawy stolowej?
niedzielne obioadki dla teściów??
naprawdę???

nie ten czas.. zaraz wexmiecie slub, zaraz wam rodzice wybuduja dom i zażadają wnuków....

sądzę, że toi jest ich plan na was....

czy to wasz plan?? wasze marzenia?? wasze chcenia?/
kiedy mój syn był mały, nie zgodziłam się, żeby dziadkowie na trzecie urodziny kupili mu rowerek., wiesz dlaczego?? bo on GO NIE CHCIAŁ. on nie zdązył go jeszcze nawet zamarzyć...
więc powiedziałam - poczekajcie,, lepiej spełniać marzenia, niż je wyprzedzać

za rok mały powtarzał lowelek, lowelek.. jak go dostał, swieciły mu się oczy - dwie doby bez przerwy....;)

jesteście dopiero rok razem

piszesz, że byłaś dwa lata w powaznym związku -0to oznacza, że w wieku 17 lat byłaś w 'powaznym związku", rozstałaś się z facetem i natychmiast poznałaś tomka

znaczy, nie było przerwy, chyba, że była
a wtedy twój "powazny" związek przypadł na wiek- 16-17 lat.. m oj syn ma teraz siedemnascie lat. bardzo go kocham, uważam, że to fajny, odpowiedzialny chłopak - ale żadnego zwiazku, w którym by teraz był, nie uznałabym za "poważny"...

fajnie, że kochasz przyjaciela i kumpla z którym grasz w te same gry, a w kuchni traktujecie się jak kumpele
niepokoi mnie, że piszesz, że w twoim życiu nie ma miejsca na innych facetów... w jego także

czyli ty nie utrzymujesz kontaktów z żadnym facetem.. on z żadna koleżanką - cóś za niedojrzała zazdrośśc i dziecinna postawa, nie uważasz??
jesli brak męskich kumpli i damskich koleżanek traktujesz jako gwarancje waszej stałości.. to bardzo za wcześnie podejmujesz decyzję o związanie się WSPÓLNYM MAJĄTKIEM na wieki wieków

rodzice mili, że wam wybudują gniazdko.... ale powiedz mi.. a jak się rozstaniecie, to czyje ono będzie?/ kto kogo spłaci?? kto :"będzie zawiedziony"??
jak ty się odkjochasz, to twoi rodzice spłaca rodziców tomka.. a jak on się odkocha.. to jego rodzce spłaca twoich??
spiszcie to od razu w umowie...

jasne catwoman - obowiązki są zawsze, to fakt... pytanie o priorytety w tych obowiązkach..

jesli w wieku 20 lat ten bardzo pracowity tomek będzoe tyrał całe dnie na zarobienie na węgiel zimą  i opłaty, nowe zasłonki, stoliczki i pościele, to ona za dwa lata napisze, że jest taka samotna, że nic ich nie łączy, że nie spędzają ze sobą czasu

chyba, że mają nadopiekuczych rodziców, którzy zamierzają im matkowac całe życie

aaa jeszcze jedno- kochani rodzicie sfinansują domek - jak sądzisz catwoman, która "babcia" będzie bardziej doradzac jak urządzić kuchnię, i jakie jnajlpeiej kupić kafelki?? przeciez to marzenie nie tylko ich, ale także ich rodziców - a wspólnym marzeniem trzeba się dzielić

wiem coś o tym, bo lata temu moi teściowie dali nam w prezencie slubnym dołożenie do mieszkania.. dla moje ntesciowej urządzanie mieszkania było jak 'ponowna zabawa" w budowanie gniazdka.... nie mogła srozumieć, dlaczego ja nie pozwalam jej realizować jej potrzeb i gustów.. bo ona uważała, że zielony jest fajniejszy niż niebieski.. i chociaż ja kupowałam coś niebieskiego - to ona przyjeżdżała z zestawem zielonych dodatków do mojej kuchni;))
teraz to śmieszne jest.. wtedy nie było...

Oczywiście, że są i "ciemne strony" o których słusznie piszesz- zwłaszcza wtrącanie się rodziców- gdy jest się tak młodym jak Autorka, trudno jeszcze o asertywność, więc macha się ręką na niejedno i zgadza choćby na to, by jedna czy druga mama narzuciła wzornictwo kafelek w kuchni Głupia rzecz ale tak FAKTYCZNIE bywa i faktycznie nie jest to fajne, gdy człowiek myśli, że już coś dostał na wstęp w dorosłe życie, że może decydować, a tu okazuje się, że zdecydować to może o kolorze własnych majtek.

Mam nadzieję, że:
- Autorka jest w miarę asertywna,
- omówi sprawę swojego własnego życia z rodzicami, by potem nie było rozczarowań z jednej i drugiej strony.

Kwestię związku z Tomkiem to już trzeba pozostawić, bo każdy 20-latek to kwestia indywidualna; młodzi ludzie gdy zaczynają wcześnie pracę, wcześniej też dojrzewają. Jedno jest tylko niezaprzeczalne: pewnych rzeczy się nie przeskoczy. 20-latka nie będzie mieć myślenia 30-latki, choćby nie wiem jak było to wskazane.

Na Twoim miejscu to ja bym sobie dała na wstrzymanie. Masz 20 lat, czyli jesteś bardzo młodziutka, i swojego chłopaka znasz zaledwie od roku, co wcale nie jest dużym stażem. Ludzie, może to taka klisza ale prawdziwa, bardzo się zmieniają pomiędzy dwudziestką a trzydziestką (a właściwie nawet 25tką), ponieważ osobowość się ciągle kształtuje. Teraz, wybacz, ale wy się chcecie "bawić w dom", a nie mieć dom, z jego wszystkimi, a jakże, ograniczeniami i balastemi.

Mieszkacie razem. Chyba nic nie stoi na przeszkodzie byście sobie tak pomieszkali następne parę lat, lepiej się poznali, dojrzeli razem? Jeżeli chodzi o siostrę, to o ile nie wiem jaka jest dokładnie sytuacja, można się w jakiś sposób od niej odciąć, jeżeli jej zachowanie Cię rani, a nie od razu uciekać w fantazje "gniazdka", bo nie czarujmy się, to jest fantazja.

Z ręką na sercu mogę powiedzieć, ze chłopak z którym byłam w Twoim wieku, i tez myślałam, ze na zawsze, byłby dziś moim bardzo nielubianym eks mężem, bez dwóch zdań, gdybym wtedy się na ślub zdecydowała. I taką samą historię wiele kobiet mogłoby Ci przytoczyć. Nie mówię, że jest tak u wszystkich, tzw pary licealne zdarzają się być dobrymi małżeństwami, ale radziłabym ostrożność w temacie. Z narzeczeństwa można się łatwo wymotać, z kredytów i prawnych zobowiązań- raczej nie tak lekko i przyjemnie.

U mnie w domu nie ma dla nas miejsca - moj chłopak natomiast ma w domu srednia sytuacje ( jego rodzice się rozwodzą , jego matka jest bardzo zaborcza kobieta i rozbila rodzine )
dlatego mieszkamy w mieszkaniu po mojej babci.
szczerze ? jest bardzo malutkie , bardzo stare i już się sypie. wszystko musiałoby zostać wyremontowane.
jest to malutki domek dwurodzinny i w jednej polowie mieszka siostra z tym ze ma dostep do naszej polowy.
wciąż sobie przychodzi , grzebie nam w rzeczach , uprzykrza zycie i robi awantury.
nie chce już tak zyc , nawet moi rodzice sa za pomysłem naszego własnego gniazdka bo wiedza ze tam się meczymy.
sami sa bardzo za naszym związkiem jednak tez powiedzieli zebysmy byli pewni. ale na dzień dzisiejszy jesteśmy pewni ze chcemy ! chcemy razem zyc.
i dlaczego by nie ? stać nas aby utrzymać dom , Tomek naprawdę dobrze zarabia , ja mimo studiow tez potrafie zarobić.
wiemy jakie sa koszta , wiemy tez ze damy sobie z tym wszystkim rade.
to nie jest problemem.
problemem jest jedynie to ze ja nie wierze w siebie. Nie czuje się atrkacyjna... ale to już chyba inna sprawa.

No i rozmawiamy zawsze i o wszystkim. Tomek powiedział ze jest tego pewien , dlatego nie boi się tej decyzji bo chce ze mna spedzic reszte zycia.

Poczekałabym i z domem i z ślubem, chociaż do tych 25 lat.
Na sprawdzenie siebie wynajęłabym coś razem i zobaczyła jak podołacie obowiązkom płacenia za wszystko. Skończyłabym studia, podjęłabym pracę i wtedy wzięła ślub.

Problem wydaje mi się tu zupełnie inny niż chęć własnego domu i małżeństwa, a mianowicie widoczne słabe stosunki z siostrą oraz brak pewności siebie. Niestety obu tych problemów nie da się załatać nawet najlepszym gniazdkiem. Budowa domu nie da Ci pewności swojej urody, ani murowanej pewności związku, bo są one zupełnie niezwiązane z tym celem.