Czemu tak narzekacie na samotność ? - Netkobiety.pl

To co piszesz, to samotność? Byłam w zwiąku, gdzie właśnie wyglądało to tak, jak opisujesz, mielismy dużo swojej przestrzeni...było super:)

A samotność zaczyna przeszkadzać, gdy nie mamy do kogo ust otworzyć...ja lubię samotność, ale gdy kiedyś wszystkie moje kontakty się urwały, zaczęła mi doskwierać...

Ale jak? Podróżowałaś sama bez koniecznosci ustalania z kims? Moglas skakac na weekend gdzie mialas ochote, chocby na drugi koniec Polski lub Swiata? No i jak było z wiernością ? Nie musiałaś się tłumaczyć, że np. chcesz skoczyć do kina na seans którego partner nie lubi?

Samotność z wyboru to mega egoizm, czego jesteś książkowym przykładem.

Samotność z wyboru, to samodzielna decyzja,  do której każdy ma prawo.
Co Ty za demagogie uprawiasz?

(Zakładam, że nie do mnie z powyższym tekstem wyjazd.)

Zadam jedno pytanie Facet 79
Jak długo jesteś sam ?
Bombelki jak po szampanie ,rany poczekaj parę latek a zaczniesz spiewać w innym tonie

Normalnie się zachłysnołeś wolnością mnie mam że z odzysku?

Czy to nie jest przypadkiem dorabianie ideologii do przymusowego stanu?
Czy przypadkiem nie wszedł byś w relację z każdą, która by zechciała - niezależnie jak wiele zalet ma bycie singlem?
Jakie możesz mieć porównanie, jeśli praktycznie nigdy nie byłeś w związku?

Samotność jest lepsza od problematycznego związku, ale zapewniam Cię, że dobry związek ma więcej zalet od bycia samotnym.

Więc to kwestia wyboru. Chcesz jestes sam, nie chcesz - parujesz się z kimś (chyba, że szczęścia brak, ale to już inny temat).
Ale dobry związek to taki, który nie ogranicza żadnej ze stron. Wiążesz się z kimś-czyli zyskujesz. Bo jak tracisz, to jest to związek zły, który nie ma szans na przetrwanie.

Tak, mogliśmy robić, co chcieliśmy, o ile była w tym lojalność i szczerość. I nie wyobrażam sobie relacji w ciągłej kontroli i zabraniania czegokolwiek. Nie zgodziłabym się na to nigdy w życiu.
Np.:
-Wyjeżdzasz? Ok,  będę tęsknić i czekać na Ciebie...
-Mam ochotę iść do klubu Go-Go. Ok, ufam Ci.

Jakoś mnie to nie przekonuje. próbowałem kiedyś wytłumaczyć pewnej pani, że skoro jej (albo jej chłopu - nie pamiętam) przeszkadza poranne wygrzebywanie ciuchów z szafki stojącej w sypialni, to nalezy rzeczona szafke przemiescić w inne miejsce. Pani niestety tego prostego rozwiazania nie chciała przyjąc do wiadomości, posługując się jakąś dziwaczną (jak dla mnie) argumentacją.

Podobnie nie pozwolił bym sobie na naruszanie osobistej przestrzeni wymuszonym odkurzaniem - to jest zwykły brak szacunku i kobieta stosująca przemoc akustyczną nigdy nie została by moją partnerką. (Znaczy taka, co nie zrozumiała by dlaczego tak jest - bo chyba tylko brakiem zrozumienia można wytłumaczyć podobne naruszenia. Złą wole wykluczam z definicji.)

Ja powiem tak z tego co widzę po sobie. Można budować w sobie samotność powoli przez lata. Brnąć w nią i nawet tego nie zauważać, oddawać się pasji, nie szukać nowych znajomości, a jedynie utrzymywać jakieś pojedyncze kontakty sprzed lat (np. rówieśnicy ze szkoły). Niby jest ok, niby wszystko gra i jest jak piszesz: czas masz dla siebie, nic Cię nie trzyma, nie masz do nikogo prócz siebie żadnych zobowiązań.
Gdy już jednak znajdziesz jakąś znajomość, gdy się przed kimś otworzysz i w pewnym momencie spojrzysz za siebie, zobaczysz niesamowitą pustkę. Dziurę wiejącą chłodem, zimnem, wegetację. Wtedy zdajesz sobie sprawę ze skali tego co było. I nie chcesz tam wracać, choćby nie wiadomo co.

wtedy nie są egoistami.

To może dotyczyć tylko osób, które były nieszczęśliwe w związku, który się skończył i doceniają "odzyskaną" wolność.
Ci, którzy kochali i byli szczęśliwi, odejście partnera ich zaskoczyło i zniszczyło chęć do życia, wiarę w ludzi. Nie będą się cieszyć z samotności. Będą ją przeklinać.
Głodny sytego nie zrozumie, więc nie każ samotnym czerpać przyjemności z samotności. Pozwól im ukoić swój ból.

Cała prawda, do tego ten "spokój", który jest bezcenny.

Niedługo.

Widać że to pisał to facet 90% was to egoiści co nie potrafią pokochać drugiego człowieka w każdym razie bardzo szybko się odkochują.

samotność......samotnym można być nawet wśród tłumów......samotnym można być także i w związku niestety........ja mam za sobą samotność w związku a teraz mam samotność sama ze sobą, i wiecie co? nie ma wielkiej różnicy. Cieszę się, że znalazłam miejsce, w którym mogę porozmawiać o tym, że są też inni, którzy są w stanie zrozumieć drugiego człowieka jego wątpliwości, rozterki.....od niedawna zaczęłam życie od nowa na własny rachunek i nie twierdze, że jest łatwo...dostałam od życia kopniaka bardzo bolesnego później życie zatoczyło koło i znów to samo, tyle że boleśniej. I wiecie? chyba ze mną jest coś nie tak.....nie potrafię sobie poukładać życia i dlatego jestem wciąż samotna. Co z tego, że jestem dobrą osobą chętnie pomagającą innym, jak to się mówi mam serce na dłoniach skoro ciągle jestem samotna a to moje wystawione serce ciągle obrywa. Jestem już zmęczona życiem, nie mam sił zastanawiać się już nawet nad tą swoją samotnością......godzę się z tym bo widocznie tak musi być i już, widocznie nie jestem osobą zasługującą na odrobinę szczęścia w życiu, tak więc będę tkwiła w tej swojej samotności, której nienawidzę. Zazdroszczę ale tak pozytywnie osobom, które o ile to jest prawdą lubią samotność. Pozdrawiam wszystkich, którzy potrafią czerpać ze swojej samotności przyjemności.

W dużym stopniu zgadzam się z autorem- tak w 100% to nie, samotny nie jestem bo mam trochę lepszych i gorszych znajomych, kolegów i koleżanek.

Ale sam w sensie związku-bo dwa razy ma miłość odrzucona. I sam bo jestem generalnie w konflikcie z rodziną.

I to kwestia podejścia do życia. Jeśli ktoś jest uzależniony od drugiej osoby, że źródło szczęście może być tylko w związku itp. itd. no to on będzie miał źle z samotnością.
Ja szczęścia upatruję w samodoskonaleniu i pasjach, i dlatego samotność mi odpowiada.
Myśl że znów mógłbym się w kimś zakochać, myśleć irracjonalnie, próbować podejść wybrankę, przeżywać jej reakcje, emocjonować się tym jakby świata nie było, a przy tym ryzykować że skończy się to odrzuceniem... bleeeee

Dla mnie samotność ma jedna zasadnicza wadę oraz jedna mniej zasadniczą, alee doskwierającą.
Niby z wszyystkim można sobie poradzić samemu, ale jednak to nie to samo.

Bo do tego stanu akceptacji niektórzy mogą dojrzeć - inni, za boga nie chcą.
I OK - niech każdy żyje jak potrafi, nie zatruwając życia innym
Kiedyś ktoś mi powiedział, że każdy samodzielnie musi przejść przez moment narodzin i przez moment śmierci. NIKT, nawet najbardziej kochający nie może go w tym wyręczyć.
Mając TEGO świadomość, sprawienie by nasza codzienność była zadowalająca nie jest AZ TAKIM wyzwaniem

Ja nie rozumiem tylko dlaczego samotność w większości przypadków jest tłumaczona jako brak partnera/partnerki, samotność to chyba brak ogólnie kogokolwiek do kogo można się odezwać...
Podziwiam ludzi, którzy potrafią iść na piwo w pojedynke, siedząc przy nim, obserwując innych i myśląc? Kino jeszcze ok tam i tak idzie się zazwyczaj coś obejrzeć;) pasja jakaś ok pewnie nawet lepiej samemu, ale jeśli coś mi się uda osiągnąć w niej i nie mam się komu tym pochwalić..? jak dostane awans w pracy lub zdam mega trudny egzamin i nie mam z kim tego uczcić? Czy wtedy też Wam nie przeszkadza samotność? Ja nie lubie zbytnio nic robić sama, nie wyobrażam sobie wyjścia na impreze a tym bardziej samotnej podróży, ale może dlatego że jestem kobietą i wydaje mi się że jestem wtedy zbyt łatwym łupem dla złoczyńców a nieszczęść w życiu miałam dość już, więc wole nie kusić losu
U mnie było różnie lata samotne ale ze znajomymi, lata w związkach i ze znajomymi i bez, ale teraz czas bez związku i bez znajomych niestety już nie jest kolorowy, a pech chciał że wszystkie najbliższe mi osoby co do jednej pojechały za miłością w różne strony świata i zostałam całkiem sama. Może ktoś napisze jakiś poradnik jak spędzać czas ze samą sobą nie myśląc..? Albo jak po prostu nie pragnąć czyjejś obecności? Bo ja raczej zawsze byłam stworzonkiem stadnym i towarzyskim

też sama nie chodze do kina:p , ale gdybym musiała już pójść gdzieś sama tak pod przymusem to myślę, że wybrałabym kino:P

Może kobietom jest trudniej tą wolność doceniać, bo np jak mi się zepsuje mój super ciężki telewizor to sama go nie wyniose hehe ani też nie naprawie. Jak się jest chorym i nie ma kto lekarstw podrzucić to też miłoby było mieć choć przyjaciela.. ehh no cóż pewnie jestem mało zaradna, ale nigdy nie lubiłam być samowystarczalna.

No właśnie, ja też nie cierpię tej samotności. Zawsze lepiej mieć tą możliwość by dzielić się z kimś choćby drobnostkami dnia codziennego. A dodam jeszcze, że jestem gaduła i jak tak nie mam z kim pogadać to tak jakoś nie tak.

Ja wciąż nie potrafię zrozumieć czemu czuje się taka samotna???

Jestem w związku od 5 lat mam pracę szkołę swoją pasję a jednak mi brakuje bratniej duszy tak bardzo, że czasami wydaje mi się nie wytrzymam tego bólu.
Mieszka w nowym mieście już czwarty rok jedyną osobą z którą spędzam czas jest chłopak mam wielu znajomych bo z pracy i ze szkoły itd. ale nie mam żadnej przyjaciółki i nie rozumiem dlaczego?????? Jestem osobą otwartą, pomocną towarzyską, uśmiechnięta i w pewnym momencie zaczęłam szukać przyjaciół na silę próbowałam nawet przez internet co okazało się porażką.

Na zakupy idę z chłopakiem jutro sylwestra razem z pędzamy w domu na siłownie chodzę razem z nim bo nie mam z kim.

W nocy się budzę i myślami wracam do okresu z którymi czas spędzałam z moimi przyjaciółkami gdzie jest mój problem???

Mi po prostu się wydaje, ze ktoś rzucił na mnie zły urok ze swoją samotnością męczę się 4 lata już dalej nie wytrzymam boje się, że rozpadnie się  mój związek a w tedy sobie na pewno nie poradzę.

Czy ktoś ma podobny problem?

Nam mężczyzną łatwiej być samotnymi lone wolf, samotny wilk, kobiety znacznie gorzej znoszą samotność i widzę to po koleżankach.

Kobiety narzekaja na wyrost nawet jak sa z kims to wydaje im ze sa same, byle ktos zlitowal zamiast zazdroscic i tylko o to chodzi. Jak ktorys facet jednak robi to szczerze i dlatego ze jeszcze za to On obrywa (czemu jak go ktos odrzucil??) rowno od kazdego kolegow, rodziny itp. On chcialby poznac kogos ale to i tak niewazne bo one mysla ze to na pokaz i nie traktuja tego powaznie jak swojej sciemy..

Myślę dokładnie jak Ty.
Też byłam długo w związku, który na początku wydawał mi się normalny.
Potem zauważyłam, że duszę się w nim.
I w dodatku byłam samotna.
Po rozwodzie poczułam się super: wolna i niezależna.
Dziś jestem sama, ale nie samotna.
Cieszę się wolnością i nie zamieniłabym jej nigdy na żaden zwiazek.

Jak sie dobierzecie to nie ma problemu ze to ciezar czy kazdy idzie w swoja strone i mieszka "obok" zamiast razem.
Tak samo on wymaga od niej jak ona od niego, w nowoczesnej rodzinie jest rownowaga to nie dawny meski feudalizm.
Kto by nie chcial sie zakochiwac co jakis czas i miec frajde niz przyzwyczajenie do partnera oraz jego wad ktore nie wykorzenisz czy zmieniajacego sie z wiekiem charakteru i wygladu. W przyszlosci moze bedziemy umieli zakochiwac sie na zyczenie przy pomocy jakichs srodkow lub stymulowania wlasnego mozgu to dla tej zyciowej osoby wlaczymy taki program i by samemu lepiej sie poczuc, przypomniec sobie cielece czasy - tylko jedna uwaga - stan zakochania mocno obciaza organizm.
Doroslosc to godzenie sie z pewnymi rzeczami, troche samotnym zawsze sie jest ale dla tego w zlym zwiazku wolnosc singla jest tym co mozna zazdroscic a z kolei niesparowani woleliby nawet kiepskiego partnera byle jakis byl i nadzieja ze sie to "wyprostuje" z czasem.

Mój problem polega również na braku przyjaciół (i braku umiejętności ich nabycia, ale wierzę że przy cierpliwej pracy wkrótce to się zmieni). Mieszkam z moim chłopakiem, znam kilkoro ludzi z mojej uczelni i tyle.

Ale większy problem (chociaż po części powiązany opisanym wyżej) polega na wieczornych spacerach chłopaka. Zostaję wtedy sama w domu, nie mam do kogo dzioba otworzyć, a jednocześnie nie chcę żeby on zostawał specjalnie dla mnie w domu, bo smycz. Wiem, powinnam zaprosić koleżanki, ale na tym właśnie polega powiązanie z problemem braku przyjaciół.

Zostało mi poczekać, aż mądry pomysł na zmianę tej sytuacji przyjdzie sam. Przymuszanie go do obecności w mojej głowie wiele nie daje

Pracuję nad tym, ale wbrew pozorom to nie takie hop siup. Wszystko chyba wymaga jednak swojego pokładu pracy

Czasami chodzimy razem, ale to go relaksuje, poza tym on to robi dla sportu. Ja aż tak za łażeniem wieczorami nie przepadam Nie mam ani jednego sprawdzonego przyjaciela ani tabunu powierzchownych koleżanek, od czegoś trzeba zacząć, prawda?

O tym też wiem, z drugiej strony przy zbytniej ostrożności to jeszcze bardziej prawdopodobne...