Nie mogę sobie poradzić po rozstaniu... - Netkobiety.pl

Poł roku temu rozstałam się z moim chłopakiem tzn to on mnie zostawił bez większych wyjaśnień stwierdzając, że tak będzie lepiej...od tamtej pory było bardzo dużo sytuacji w których robił mi nadzieje, że jeszcze wszystko może się poukładać. Kilka razy pod wpływem emocji przespaliśmy się ze sobą, nad wyraz dbał o mnie, troszczył się... próbowałam kilka razy rozpocząć rozmowę o nas dlaczego tak się stało, co było przyczyną rozstania, ale nigdy nie odpowiadał nic więcej poza ?nie wiem?. Kilka razy zapytałam co jest między nami to mi odpowiedział, że to nie jest tak, że on nic do mnie nie czuje, i tylko on wie co ma w głowie i co myśli? Ostatnio w końcu w rozmowie wymusiłam na nim żeby się określił, to udało mu się wydusić, że no to już tyle czasu minęło, że te uczucia mimo wszystko wygasły i no nic się nie da zrobić na siłę, ale chciałby żeby te bliskie relacje pozostały między nami i nie chce tracić ze mną kontaktu? Mimo że starałam sobie nigdy nie robić nadziei na powrót to wszystko strasznie mnie zabolało nie wiem co mam robić dalej jak postąpić, mamy wspólne pasje, znajomych, należymy do tego samego zespołu...nie chciałabym rezygnować z tego ale też nie wiem czy potrafię codziennie na niego patrzeć i uśmiechać się udając że nic nigdy nie było,  Żałuje że nie zerwałam kontaktu zaraz po rozstaniu, może to by pomogło? Kocham go i nie potrafię patrzeć jak flirtuje z innymi dziewczynami, prowadzi życie zupełnie poza mną, ale też wiem, że nie mogę nic mu na to powiedzieć? Mogłabym sama próbować coś robić ?na zazdrość? z kimś flirtować, ale pomijając fakt, że to jest strasznie dziecinne, to zapewne może nie dać żadnych efektów...  Nie wiem jak mam zapomnieć o nim, jak dalej żyć wszystko już razem mieliśmy zaplanowane, a teraz nie ma nic, mam wrażenie, że jestem uzależniona od niego. Boli mnie jak patrze na niego ale też nie wyobrażam sobie nie widywać go. Przeżyłam z nim swój "pierwszy raz", zawsze obiecywałam sobie, że zrobię to tylko z jednym jedynym tym którego bede pewna, że to ten na całe życie, on mi pozwolił w to uwierzyć, wiedział jakie to ważne dla mnie, ale i tak mnie zostawił ... Teraz jedynie mi powtarza, że trzeba być silnym i żyć dalej, nie załamywać się...Problem w tym że nie potrafię się z tego w żaden sposób otrząsnąć, odizolowałam się od bliskich wole siedzieć sama w pokoju i patrzeć w ścianę...nie wiem co mam robić? Próbować w jakiś sposób ratować to? chociaż nie wiem czy jest jeszcze co, czy zapomnieć, chociaż też nie wiem jak...