Tata zamiast mamy - Netkobiety.pl

mussu, ja czytałam świetny artykuł o macierzyńsstwie i "tacierzyństwie"

teza tego artykułu opierała się na tym, że nasze oczekiwania względem tatusiów są takie - aby nie realizowali tego, co kiedyś było "ojcostwem".. ale to, co nazywamy - "tacierzyństwem" a więc odpowiednikiem macierzyństwa, czyli w wykonaniu taty

zatem tacierzyństwo oznacza
opiekę nad dzieckiem
pielęgnację
wspólne zabawy
spędzanie czasu
głaskanie po głowce
przytulenie jak zranione
założenie plasterka
nakarmienie
i tak dalej i dalej

ja powiem tak, dla mnie nie ma róznicy, kto te zadania wykonuje - czy kobieta czy mężczyzna
natomiast zastanawiam się nad rolami w rodzinie, nad obowiązkami, podziałem odpowiedzialności i tym, że takie dziecko, wychowywane przez dwie role "przypisane tradycyjnie do roli matki" - nie ma czasem deficytów w ujrzeniu, poznaniu, nauczeniu się ról, które "tradycyjnie [przypisane były do roli ojca"....
cały artukuł mowił o tym, że spodziewamy się, że mężczyżni będą wrażliwi, będą umieli mówić o swoich emocjach, będą nastawieni na dawanie, dzielenie się, będa romantykami, będa czytali literaturę piekną, oglądali z nami filmy te same, mieli wspólne pasje, mówili o miłości i trzymali nas za rączki zamiast "po męsku, tradycyjnie rżnąć".....:)

a potem się dziwimy, że nam nie wystarczają bo:
nie potrafią nas zdobywać - to my musimy zdobywac ich
sa mięccy, płaczą, mają depresję, euforie i emocjonalnie zachowują się jak "baby"
nie pociągają nas
tak bardzo nauczyli się dawać, że przeszkadza nam, że nie potrafią brać...

podsumowując - nie mówię o cechach przypisanych stereotypowo do płci -= mówię o wszystkich cechach i rolach, jakie wypełniają rodzice...
jesli w tradycyjnych rolach - ojciec był "ostatnią instancją" - to kto teraz nią będzie?
jesli w tradycyjnej rodzinie to ojciec chwalił i motywował, a matka wspierała i chroniła - to kto teraz będzie jakie role pełnił?
jesli matka uczyła przykładem - jak przezywac emocje.. a ojciec uczył przykłądem - jak radzić sobie z emcojami.. to kto będzie teraz tego uczył?

To zależy od wieku dziecka.
W dzieciństwie, rzeczywiście nie powinno być różnicy (u mnie nie było).
Ale już w wieku nieco późniejszym, pewne aspekty wychowania można podzielić na "damskie" i "męskie".
Przykładowo: uświadamianie seksualne.
Gdy dzieci były małe, to o kwestiach ogólnych typu: fizjologia kobiety i mężczyzny, ja dzieciom mówiłam.
Kiedy jednak syn wkroczył w wiek...hm... dojrzalszy, to kwestię tej edukacji przerzuciłam na męża. Ja z córką, on z synem.
Oczywiście gdyby ojca w ogóle nie było, albo nie było go "pod ręką" to pewno zrobiłabym to sama, ale skoro jest facet, to lepiej żeby rozmowa odbyła się jako typowo męska.
To oczywiście tylko przykład, bo takich sytuacji jest więcej.

no tak. i to co piszesz jest oczywiste
pamiętam, jak chodziłam z dzieckiem na basen
miał jakies 7 lat, przebierał się w szatni męskiej
nie chciał iśc do damskiej - rozumiałam, szanowałam
wkurzały mnie matki, które przychodziły z iluś-latkami do szatni i sie oburzały, że kobiety pod prysznicem nago stoją, albo się przebierają przy dzieciaku
nie raz tłumaczyłam, że jak pani to przeszkadza, to nie powinna pani na basen z dzieckiem chodzić, bo takie normy obowiązują w szatniach.. albo niech tatuś tez przyjdzie...

więc mój był msamodzielny/. sam sie musiał rozebrac, ubrac, wytrzeć w szatni..
nie raz cykora miałam.. człowiek się o pedofilach naczyta..
a tutaj młode chce iśc koniecznie do toalety męskiej, a nie damskiej..
i kurcze - ma prawo;))

a ja nie chcę dorosłych facetów stresować, wchodzić i ich przy pisuarach oglądać...

To fajnie, ze tak sie zmieniamy, niestety piszac "inne srodowisko", mialam na mysli mniejsze spolecznosci, gdzie jeszcze do dzis role w wychowaniu dziecka przypisuje sie glownie matkom.

I gwoli wyjasnienia, mam na mysli mniejsze dzieci, nie nastolatki, tu wiadomo, plec zrobi swoje i niektore kontakty rozluznia sie a inne zaciesnia, to dosc naturalne. Corka nie bedzie juz z wszystkiego zwierzac sie tacie a syn mamie. Dla obu stron staloby sie to poniekad krepujace. W przypadku rodzicow samotnych, musza oni wcielic sie czasem w obie role, ale tez do czasu, pozniej dzieci sa juz na tyle samodzielne, ze bardziej mowimy o partnerstwie niz wychowywaniu czy opiece.

a o stereotypach piszac...

Pamietam, jak zaskoczony byl moj tesc, gdy niezapowiedzianie nas odwiedzil, a moj eks wlasnie na gorze prasowal. Tesc sadzil oczywiscie, ze prasuje swoje koszule do pracy (jeszcze by jakos uszlo), a tu okazalo sie, ze m.in. spiochy naszej malej. Twarz tescia w tym momencie - bezcenna:). Coz, za jego czasow rownaloby sie to z zalozeniem pewnie halki przez mezczyzne i utrata w ten sposob honoru.

A widzisz, sama wprowadzilas od poczatku rozdzielczosc majatkowa wzgledem dziecka. Oczywiscie, ze 8-miesieczny maluch jest przy cycku i mamy teraz ciut bardziej potrzebuje, ale dlaczego tata nie moze jej przewinac, wykapac, ubrac, isc na spacer, dac jesc (nie z piersi oczywiscie;)? Przeciez to i jego dziecko i w ten sposob wlasnie rodzi sie tez wiez i odpowiedzialnosc za nie u mezczyzny. Bo teraz to dla Ciebie jest corcia, a dla niego taki maly bobasek, laleczka do zabawy, pociumciania nad nie i tyle.

W wieku dziecka - 8 miesięcy, to raczej nie jest jeszcze wychowywanie, a tylko zajmowanie się, opieka.
Szczerze, to ja sobie nie wyobrażam żebym tylko ja zajmowała się niemowlakiem.
Chciałam dziecka/dzieci, ale mój mąż też. Opieka sprawiała mi przyjemność, ale bywała też męcząca. Stąd, wspólna, naprzemienna opieka nad małymi dziećmi, rozwiązywała wiele problemów.
Dodatkowo, opieka przez ojca nad maluchem (kąpanie, karmienie, przewijanie, etc.) pozwala na nawiązanie jeszcze bliższych kontaktów.

Dzięki temu też w późniejszym okresie nie było problemów z podziałem obowiązków i wspólnym ich wykonywaniem.

Pozwol, ze z racji wieku, nie urzedu;) oraz doswiadczenia podpowiem Ci jedno - im szybciej zaczniesz te zmiany wprowadzac i angazowac tate w opieke i wychowanie dziecka, tym lepsze efekty. Wierz mi, ze do wygodnictwa latwo sie przyzwyczaic a bardzo trudno z niego zrezygnowac. Teraz to przyjdzie naturalnie, za pare lat bedzie to wymaganie. Naprawde przemysl to, bo podzial obowiazkow w opiece nad dzieckiem to zadna rewolucja, to normalny model rodziny i Ty tez masz prawo do odpoczynku a tata do czestszego kontaktu z mala.

może tobie się tylko wydaje, że ustalasz zasady i obowiązki SAMA??
okaże się, kiedy ty (SAMA będziesz zmieniać, wymagać więcej. uzgadniać nowe zasady

z tego co piszesz- TY (SAMA) pozwalasz mu na opiekę- mówisz - wydajesz polecenie - przewiń małą, daj jej jeść...

za moment będziesz się skarzyć - mój maż nie robi nic z włąsnej inicjaytywy, musze mu wszystko mówić.. narzeka, że ciągle marudze i czegoś od niego chcę a przecież nie tak wyobrażałam sobie podział obowiązków.. ja tez pracuję, ale zarabiam mniej, a moja praca (on uważa), jest lżejsza..on wraca wiecznie zmęczony...  i tak dalej

to nie jest kwestia POZWALA.. czy okreslania granic i podziału obowiązków.. bo kto je ma podzielić?/ ty???

partnertswo nie jest podziałem obowiązków, ustaleniem równowagi w zadaniach i obowiązkach..
partnerstwo to.. uczestniczenie...

End aluzjo, pudło. Nie trafiłaś nawet w 1 % w to, co dzieje się u mnie w domu.
Ja nie nakazuję, ani tym bardziej nie wydaje mu poleceń.
Widzi, że potrzebuję pomocy i że tej pomocy chcę to po prostu mi ją daje. A jeśli świetnie radzę sobie sama i chcę coś zrobić przy małej, to czemu miałabym tego nie robić?
On w tym czasie robi coś innego, co akurat trzeba w tym momencie zrobić.
To nie jest tak, że j tyram, a On nie robi nic. Bo pomimo pracy wraca do domu, robi kolacje, wychodzi z psem, ścieli łóżko i zajmuje się małą gdy nie śpi, a ja chcę pójść się wykąpać. A wcale nie musiałby tego wszystkiego robić, prawda?

Nikt tu nie twierdzi, że coś robisz źle.
Chodzi raczej o to aby nie przegapić pewnego momentu, kiedy już ojciec się przyzwyczaja do pewnego podziału ról.
Potem nie jest łatwo wprowadzać zmiany.
To tak jak z obowiązkami u dzieci. Najpierw rodzice wszystko za nie robią, a potem dziwią się, że dzieci się do tego przyzwyczaiły.

Pisalam wyzej, ze zle Twoje slowa z pierwszego postu odczytalam:)

Normalnym jest taki podzial obowiazkow, ze On- praca, Ona w tym czasie dziecko i cos tam w domu, a w czasie wspolnym wspolne obowiazki (dziecko, dom). Moze tez byc i odwrotnie Ona - praca, On - dziecko i dom - o tym glownie pisalam w tym watku, czy mozliwa jest Waszym i Twoim zdaniem taka zamiana rol? Nie do konca oczywiscie, biologia ma swoje prawa, ale takie jakby przejecie pewnych, dotychczas przypisanych z automatu, prac nad dzieckiem przez mezczyzn? No, chociazby pojscie na wizyte do lekarza? albo zakupy nowych bucikow dla malucha? Wieczorne plywanie dla bobasow i rodzicow (idzie tylko bobas i tata, bo mama robi cos innego)? Widzisz taka sytuacje np. u Was? Ze to wszystko robi Twoj maz, a nie Ty? To teoretyczne pytanie, nie zaden sondaz:)

Mój mąż jest ojcem na złoty medal. W każdym aspekcie życia córki , nie chce przesadzac, ale nie znam żadnego rodzica, który by z takim angażowaniem, niespotykaną cierpliwością  i całym sercem zajmował się dzieckiem - tu mowie o kobietach jak i facetach. Jak dla mnie reszta stoi za nim daleko w tyle i chyba nikt mu nie dorówna
Samotny ojciec a znakomicie sobie dawał rade i w życiu zawodowym i domowym zajmując się dzieckiem. Osiąganie sukcesów zawodowych nie przeszkodziło mu tacierzyństwo. Nie wyręczał się nikim. Kwestia organizacji i chęci . Rodzicielka dziecka jedynie poczuwała się do urodzenia i bye bye , na tym jej rola się skończyła. W ogóle nie brała udziału w wych dziecka, szybko jej się to znudziło i poszła w sina dal 
Jego córka zresztą zawsze preferowała pleć męską , ma męski sposób bycia i charakter wojownika. Z babami na dystans  Dla niej najlepszym towarzystwem to są zwierzaki i kumple ojca i na tym kropkę stawia

mnie jest ciężko powiedziec mussu np. poniewaz ja należę do tych kobiet, dla których siedzenie w domu jest karą... dzień ustalony, uporzadkowany - śniadanie, sprzątanie pranie obiadek i tak dalej... wybija mnie z rytmu...
mój mąż na pewno potrafi dbać o dom i to robi - to on robi zakupy, sniadania, kolacje, to on pierze najczęsciej, on jest mistrzem w ukłądaniu- ja w radyklanym sprzataniu...
pewnie spokojnie ogarnalby wszystko - ale szybko - tyak jak i ja  - szukałby obowiązków i zajęc poza domem...

ten stereotyp facetów sprawdzających się jako wychowawcy doprowadził np. do tego, że moja siostra miała problemy z synem.. bo wychowawca był totalnie bezradny.. kiepski.. a wszystkie matki drzwiami i oknami sie pchały, żeby dzieciaki zapisac do klasy z wychowawcą facetem, bo facet, to na pewno lepszy od kobity jest...

i wiesz mussu? taki sam przykłąd w urzędach jest.. poniewaz pracowałam w kilku, to moge ci powiedzieć, ze w większości w nich faceci są lepiej traktowani - przeciętny facet zachodzi dalej niz zdolna kobieta.. bo jest facetem, bo facetów mniej - bo jak facet szef to wyróznia facetów.. a jak kobieta szef to promuje facetów w zespole... ( na bezrybiu i rak...)
faceci więc szybciej awansują
z żalem jednak moge powiedzieć, że lwia częśc z nich - nie poradziłaby sobie w "normalnej" robocie, bez warunków preferencyjnych, nie dałaby rady w biznesie, nie jest elastyczna...
są wynagradzani tylko za to, że sa facetami

a teraz walnę stereotypem, za który na pewno dostanę od wszystkich w łeb

zauwazyłam, że przeciętny facet posiada (genetyczną? wyuczoną?instynktowną?) zdolność, ustawiania sobie tak roboty w robocie.. żeby robic najmniej...

ty latasz jak fryga, myslisz o tysiący rzeczy jednoczesnie.. a facet.. z podobnym zakresem?? jak o czyms nie mysli.. to akurat o tym nie mysli.. jak czegoś nie planuje - to - ojej -nie zaplanował, musi to dopiero zrobić...

Ja np mam za tow wiele cech faceta, jestem konkretna dlatego takie osoby powinny szukać kobiet które chcą dominować, tj role się odwrócą.

Mi się podoba idea równouprawnienia a nie przychodzenia na gotowe np gdy syn podrośnie takie coś jest dla mnie szczytem egoizmu.