Da radę pogodzić tak dwa ciężkie charaktery? - Netkobiety.pl

Witam Drogich Użytkowników
Mój problem polega na tym, iż w wakacje poznałam chłopaka, całkiem przypadkowo (lub właśnie nie). Był tylko chwilowo w moim mieście jednak wystarczyła chwila, by między nami coś się zrodziło. Po zaledwie 3 dniach, musiał wracać do miasta oddalonego o godzine drogi. Nigdy bym się nie zgodziła na związek na odległość, wiele takich odrzuciłam, nie chciałam. Ale tu, nie potrafiłam tego zakończyć było zbyt magicznie, wyjątkowo jak z nikim innym. Przyjeżdzał na początku wiele razy, często zostawał na noc u znajomego w moim mieście, czasem widywaliśmy się 5 dni pod rząd. Jednak i on się wyprowadził i nocowanie się skończyło. Po 2 miesiącach, w chwili obecnej zaczęły się problemy.. Zaczęło się od kwestii przyjazdów właśnie. Ja u niego byłam kilka razy jednak fakt on był wiele więcej. Ja jestem na utrzymaniu rodziców, swojego dochodu nie mam, mu też nie jest łatwo, wyprowadzka z domu, usamodzielnienie życia, początki rozkręcania biznesu, to wszystko kosztuje. Lecz to on zawsze powtarza "chcieć to móc". To był dobry pretekst do kłótni jednak prawdziwy problem leży w naszych charakterach. Świetnie się nam dogaduje, cudownie rozmawia na wszystkie tematy, podobne spojrzenie na świat...jednakże, mamy zupełnie odmienne poglądy co do relacji damsko-męskich. Ja zostałam tak wychowana że to mężczyna stara się o kobietę, zabiega o jej względy, opiekuje się nią, dba o jej bezpieczeństwo itp a on miał raczej związki że i kobieta i mężczyzna dawali z siebie po równo. To nie tak że ja nie chcę nic dawać, ja potrafię wiele dać od siebie ale on niczego nie zauważa. Nie widzi tego, że jestem zamkniętą osobą, staram się otwierać pokazywać uczucia, nawet przedstawiłam go rodzicom a nigdy wczesniej tego nie zrobiłam (jestem w klasie maturalnej). Mam taki charatker wolnej singielki, nienawidzę jak coś mnie otacza, dociska, kontroluje.. Ale się cholernie staram. Teraz o nim, to chłopak z nieciekawą przeszłością, problemami emocjonalnymi. Zdaje sobie sprawę, że potrzebuje pomocy specjalisty. Ja wiedząc o tym co przeszedł (problemy w domu) staram się być wyrozumiała, na niektóre rzeczy przymykać oko. Jednak on usilnie twierdzi że ja się nie staram, że mam wszytsko gdzieś, bo nie chce za bardzo przyjeżdżać. Czepia się mnie o najdrobniejsze szczegóły, nie raz robi problem z niczego, kompletnie z niczego. Kurczę, to są początkowe relacje w związku a on ode mnie oczekuje nie wiadomo jakich poświęceń czy Bóg wie czego.. Ja naprawdę się staram, dla nikogo nie robiłam tyle co dla niego a on wciąż i wciąż mnie atakuje... Ostatnio nawet zaczął mnie wyzywac od księżniczek, że chce podporządkować cały świat pod siebie, że jestem nic nie wiedzacym o świecie dzieckiem, że nic nie rozumem. Dobrze, nie przeszłam tego co on, ale wiele rozumiem o świecie i staram się doceniać każdą chwilę. A on wciąż i wciąż mnie dobija.. Nie chcę tego przerywać, przed nikim nie otworzyłam się aż tak, z nikim nie przeżyłam takich chwil. Nie chcę tego kończyć, ale powiedzcie mi, czy to ma sens? Widzę, że nie raz też się stara, panuje nad sobą, 2 dni temu przyjechał wyjaśniliśmy sobie wszystko, spędzliśmy chyba najcudowniejszy dzień jednak od wczoraj znów to samo... Dziś z racji dnia chlopaka chcialam mu zrobić niespodziankę i przyjechać, jednak po tym wszystkim, po wczorajszej kłótni mi się odechciało a po dzisiejszej mam wątpliwości czy to dalej ciągnąc. Mówił słowa których być może będzie żałował, ale których już nie cofnie i które bolą. Najbardziej zabolało wyciągniete coś z kontekstu, gdy kupowaliśmy wodę, przywołał przed chwilą tą sytuację i napisał że "nawet dwóch złotych nie jestem warta na ta wode" .. Nikt mi jeszcze czegoś takiego nie powiedział, nie mogę go ciągle usprawiedliwiać problemami z przeszłości. Nie wiem co robić, naprawdę. Może on ma rację, zachowuję się jak księżniczka z tym że chce by się starał z tymi przyjazdami itp ale ja tez powiedzialam ze bede przyjezdzac.. I tez wiele daje od siebie ale on uwaza ze tylko on się stara a ja tylko to wykorzystuje...