Na ile jesteśmy panami własnych przekonań? - dyskusja - Netkobiety.pl

Tak wiem, że ludzie często chcą się przypodobać różnym grupom rówieśników i sam się z tym spotkałem, ale to jest raczej jak już mówiłem "zakładanie maski".

Dlaczego tak myślisz? Czy uważasz, że budowanie nowego światopoglądu totalnie na własną rękę i odcięcie się od korzeni jest złe?

szakisz,nie dałeś konkretnego punktu odniesienia ,co sprawia że nie ma punktu zaczepienia do polemiki.
Zauważ że jest wiele osób które bardzo krytycznie odnosić się będą do twoich zachowań pomimo iż tobie wydawać się będzie iż jesteś nieskazitelnym aniołkiem i na odwrót ..
Metamorfozy przechodziło,przechodzi i przechodzić będzie bardzo dużo ludzi a także wielu pozostanie w stagnacji,lub będzie szło wytyczonym w swoim mniemaniu słusznym szlakiem
Myśl, wola i w konsekwencji nasze działanie uzależnione jest w dużej mierze od świata zewnętrznego który  kreuje nasz świat wewnętrzny . Moim zdaniem rodzice i szkoła to swoista proteza z której każdy wcześniej czy później wyrasta ,dla obcych jesteś pustą kartką ,to co będzie na niej napisane i jak czytane zależeć będzie tylko i wyłącznie od ciebie...

Zatem jeśli ten ktoś ,wzbiera w sobie jad bo go życie nie oszczędza i jeśli jego środowisko dalej będzie sprzyjało pielęgnowaniu w nim nienawiści to ma duże szanse stać się potworem [czytaj-Hitler] .To że został wychowany na człowieka to oznacza tylko lub aż ,że będzie miał wybór .

Nigdy nie mów nigdy , po Hitlerze też nikt się nie spodziewał cóż z niego będzie za ........
A już pewnie najmniej jego rodzice

Jest takie powiedzenie "nie da się uczyć na cudzych doświadczeniach", dlatego pomimo że ktoś nam mówi że takie a takie zachowanie jest złe - dopóki sami nie sprawdzimy na własnej skórze to nie uwierzymy..
Rodzice przekazują nam wartości nie po to abyśmy je kalkowali we własnym życiu, ale po to abyśmy dokonywali właściwych wyborów i sami brali za nie odpowiedzialność. To, co dla Ciebie jest "zejściem na czarną stronę mocy" w przypadku kolegi może być po prostu dorastaniem.. nie dziwię mu się że nie chce kolejny raz "dostać w d." to jedynie oznacza że zaczyna uczyć się na własnych błędach, niekoniecznie że stanie się złym człowiekiem. Trzeba znać swoją wartość, rozwijać się i dążyć do osiągnięcia własnych celów - co w tym złego?

Szczerze? Wg mnie nie da się całkowicie odrzucić wszystkich wartości jakie nam wpajano od dziecka, One zawsze będą w pamięci. Pomimo świadomego wyrzeczenia się ich w konkretnych sytuacjach, mózg sam odwoła się do doświadczeń i przekonań w jakie wierzyłeś przez lata (zdeterminuje wybór).. Ty potem tylko/aż zdecydujesz o wyborze... tylko czy na pewno świadomie..

Nic nie jest tylko czarne albo tylko lśniąco białe, zwłaszcza zachowania. Chodzi mi o to, że w dwóch identycznych sytuacjach możesz zachować się zupełnie odmiennie w zależności od doświadczeń, wieku, upodobań, poczucia bezpieczeństwa, umiejętności, wiedzy, nacisków społecznych, świadków zdarzenia i Twojego nastawienia do nich czy samopoczucia, pory roku, pory dnia.. itd itp czytaj wielu czynników.

Polecam w ramach tych zagadnień NLP i Psychologię Społeczną..

Ja się nie zgodzę z tym przykładem. Holocaust był elementem działań wojennych. Nawet jeżeli znalazł się poczciwy Niemiec (takich było wbrew pozorom całkiem sporo, ale o tym się nie mówi) to za nie wykonanie rozkazu groził sąd wojenny, albo nawet natychmiastowe rozstrzelanie

Nie czytałam wszystkich wypowiedzi, odniosę się tylko do pierwszej, szakiszowej

Wieeeeele, bardzo wiele zależy ZGODNOŚĆ tego co rodzice mówili/wpajali z tym co autentycznie robili. Tak pojawia się godny naśladowania wzorzec; nie za pomocą słów. Jeśli dana osoba- w tym przypadku rodzic- pragnie być autorytetem z prawdziwego zdarzenia, to to co mówi MUSI pokrywać się z tym co robi.
Wtedy, po latach taki młody człowiek ma silne podstawy moralne, nie jest rozchwiany.

Zmienić się można, a nawet warto. Na lepsze oczywiście- bo zmiana to nie tylko z anioła w diaboła Ale i na odwrót. I takich zmian oby jak najwięcej

Nalezy rozroznic dwie kwestie...
Kiedy rodzice nas wychowywali i mialo to sens a kiedy probowali ale patrzac na ich zycie czlowiek sie zastanawial jak tak mozna?

Prosty przyklad...ja.
Wychowywano mnie tak jakos normalnie, niby bez zadnych elementow, kryminalow czy bicia. Alkoholizmu tez nie ma w rodzinie.
Przekazywano mi wlasnie ze dziewczynki maja byc mile, grzeczne, nie brudzic sie sluchac rodzicow szanowac reszte rodziny, nosic spodniczki i kokardki...rozne takie.
Probowalam sie dostosowac...cale 4 lata. Potem mi nie moje zasady, wartosci i zachowania wyszly nosem. Bunt ktory byl moim udzialem to juz nawet nie byl bunt ale rewolucja pelna para
Zdalam sobie sprawe ze sama wiem co jest dla mnie dobre a co zle, ze to czego moja matka sie boi mnie nie przeraza, ze kiedy ona zapomina jezyka w gebie to ja sie dopiero rozgrzewam, ze doswiadczenia ktore ja lamia mnie motywuja.

Mozna powiedziec ze cale jej wychowanie odrzucilam i w pewnym okresie zaczelam sama wyciagac wnioski.
Jestem czlowiekiem, mam wlasna swiadomosc i wolna wole...
Ciezki ze mnie material do wychowywania w tradycyjnym tego slowa znaczniu.

krotko mowiac...da sie w pelni odrzucic cale wychowanie rodzicow i isc swoja droga.
Wymaga to glebokiej wiary w siebie, znajomosci siebie i akceptacji siebie zarowno od strony wad jak i zalet.
Inaczej do spirala do piekla

No to gratuluje ze ci sie udalo.
Droga do samego siebie jest najtrudniejsza ze wszystkich znanych mi drog

Co masz na mysli? Bo akurat moja zachowanie mojej matki zgadzalo sie z JEJ zasadami ale nie z moimi wiec tu byla jak dla mnie niezgodnosc.

No ale nie da sie przewidziec wszystkich konsekwencji poza tymi najbardziej widocznymi (jak wsadze placa w ogien to sie poparze)
Ale mozna zaszczepic dziecku irracjonalny strach przed konsekwencjami.

Wlasnie dlatego trzeba znac siebie i miec duzo pewnosci siebie.
Wtedy osiagasz spokoj z sama soba nawet jesli robisz cos wbrew wpajanym ci zasadom.

to przykład możliwości rozdźwięku między zasadami a zachowaniem/wlasnymi pogladami itp

uważam, że można przewidzieć wiele konsekwencji, nie tylko te bezpośrednie, dlatego wychowanie powinno się opierać o naukę myślenia bardziej niż naukę zasad

dlatego w idealnej sytuacji dziecko nie ma wpojonego irracjonalego strachu przed konsekwencjami, a taki strach i zasady go powodujące to pewnie jedne z tych najczęściej łamanych

zgadzam się całkowicie
no i tego przede wszystkim powinni uczyć rodzice

szakisz świat jest pełen pacjentów Tak naprawdę wszyscy nosimy w sobie pewną przeszłość; jedno lżejszą, inni cięższą ALE to jeszcze nie niczym nie musi świadczyć. Ważne jest, na ile to sobie uświadomisz i co będziesz chciał z tym zrobić.

Nic tu nie dzieje się za pomocą łutu szczęścia

Bo temat ciekawy

jesteśmy panami , jeżeli ktoś jest przy tobie . Gdy zostajesz sam stajesz się malutki

Odnośnie rzeczy wpajanych przez dorosłych dzieciom, przeczyałam kiedyś o badaniach (źródła mojej wiedzy to książka "moralne zwierzę" Robert Wright - która jest jak najbardziej na temat wątku) w których sprawdzano chęć dzieci do kłamstwa i zależności pomiędzy rożnym traktowaniem kłamiących dzieci. Wynikało z tych badań iż każde dziecko zaczyna kłamać gdy jest małe, sprawdzając tym jak wiele mu wolno (i chec klamania nie zalezy od kultury). W sytuacji gdy dziecko nie jest karane za kłamstwo, kłamie w przyszłości dużo częściej i ciężej mu to zmienić niż gdyby nie kłamało - dotyczy to nawet sytuacji ze dziecko dostawało duże nagrody za prawdę, ale kar za kłamstwo żadnych.
Taki tam przykład.

I jeszcze na temat polecam "Koniec człowieka" Francis Fukuyama.

Fajny temat Szakisz. Doskonale rozumiem co chcesz powiedzieć przez to, co tam piszesz. U mnie ten idealizm zmienił się pod wpływem pewnej osoby, która ukazała mi inny świat. Nagle jakby zobaczyłam drugą strone lustra, drugą strone medalu. Było to dla mnie fascynujące, z drugiej strony przekraczałam jakby tabu.
Uważam, że to jest sprawa indywidualna u każdego z nas, ja jestem żywwym przykładem , że jest to możliwe. Obecnie nie jestem szczęśliwa. Jestem na etapie takiego przepotwarzania się , powiedzmy z larwy w cos innego (w aspekcie duchowym), ale moja ciekawość świata i nieposkromiona natura, zaprowadziły mnie własnie tutaj, do takich ludzi jak wy, żeby dawać sobie z tym rade i podnosić sie na nowo.

Jak widac każdy z nas przechodzi takie etapy rozwoju i zmiany. Ja znam np. sytuacje kiedy dzieci np. zmieniły wiarę z chrześcijan na świadków Jehowych. Rodzice byli rozczarowani, ale się z tym pogodzili. Dodatkowo powiem, że ojciec tego chłopaka był rozczarowany swoją emeryturą, dostał bardzo niską i było mu ciężko.
Nie wiem czy powinnam o tym pisać, ale czytam z zapartym tchem wasze posty i badzo mnie ten temat interesuje, więc szukam porównań w rzeczywistym życiu.

tak Cat to nadal chrześcijanie, ale z punktu KK to sekta, więc może być problem z akceptacją czegoś takiego

To takich różnych przypadków w swoim środowisku mam kilka.

Ja sama mam zupełnie inne poglądy niż cała moja rodzina. Mój 23 letni brat nie. Tacy sami rodzice, takie same wychowanie, a ja jestem mocnym buntownikiem, on zupełnie. Rzecz którą uznaję tu za istotną, to rozmyślania o zasadach które dostajemy. Ja nie zbuntowałam się z dnia na dzień, tylko powoli odrzucałam coraz więcej zasad, które dawali mi rodzice, często nawet w momencie przekazania mi ich - były niezgodne z myśleniem, które zdążyło się we mnie wytworzyć. Oni mnie tolerowali, byłam pewna swoich poglądów i nie zamierzałam ich zmieniać pod żadnych warunkiem, ale byłam z nimi nieszczęśliwa, bo i w środowisku swoim w szkole nie znajdowałam poparcia (nikt jakby nie wgłębiał się w to tyle co ja, co nie znaczy że ludzi tam byli źli czy głupi, pewnie ja chciałam za dużo).
Dopiero później poznałam kilka osób, które te poglądy popierają, zaczęłam więcej czytać i tylko to wszystko mnie w nich utwierdzało.

Problem ogólny był taki, iż moja rodzina i większość społeczeństwa mojego miasta żyła według schematów. Schematów sprawdzających sie od lat, ale stosowanych bezwzględnie (już nawet nie o kwestie religijności chodzi). Czasem te schematy wydawały mi się krzywdzące innych. To coś takiego: "robię tak, bo wiem że tak jest dobrze i nie zastanawiam się nad konkretną sytuacją" kiedy moje myśli zakładały rozpatrywanie sytuacji i zakładanie jak najmniejszej liczby rzeczy z góry (bo zawsze coś się zakłada i tak).

Następnie ja po latach poznałam kogoś, kto miał takie właśnie schematyczne poglądy jak moja rodzina, ale wyczułam w nim jakby (nie mówię że to jakaś magiczna intuicja, ale po prostu polubiłam tę osobę bardzo, a gdybym widziała, że ślepo tkwi w schematach - pewnie bym jej aż tak nie polubiła). I ta osoba jakby tylko czekała na to by mnie poznać, bym była zapalnikiem i wyzwoliła w niej te poglądy, które gdzieśtam w srodku uważała za poprawne, a nie stosowała ich. Do charakteru tej osoby pasowały nawet zdecydowanie jej "nowe poglądy" niż to wszystko stare w czym tkwiła.

W większości przypadków jakie znam taka zmiana myślenia odbywa się u ludzi, którzy zaczynają rozmyślać o życiu i weryfikują wszystkie nadane im zasady, posiadają dużą empatię i rozwinięte myślenie. I jest to jakby naturalny etap ich rozwoju, a czasem tylko blokują go jakby swoją wygodą.

No tak, nie sprecyzowałam, że chodzi o przesadne schematy, zbytne uogólnianie i jakiś jeden nieelastyczny model życia.
Wiadomo no bez schematów nie dałoby się wyjść z domu.

ale my tu średnio mówimy o religii Chociaż ten temat musiał się pojawić, bo przecież przekonania to również życie duchowe.

"Nikt nie mówi, że bez wiary wyrośniemy na psychopatów big_smile Tyle w temacie religii." a ja się zawsze upieram i upierać będę, że wiara może bardzo niewiele mieć wspólnego z religią

Cześć. Wyspaliście się ? bo ja wstałam o 5.15 i tv w ruch, a że mam dzis wolne, odpoczne sobie i pokontenpluje z wami. :-)

szakisz "uzewnętrznienie" wiary jak to nazwałeś to nie jest chodzenie do kościoła, tylko naśladowanie Jezusa

Uczestniczył bo tam nauczał, ale religii nie ustanowił

No zatem poruszyliśmy temat wyznania, które również można "przejąć po rodzicach, a ja uważam, że tego akurat robić się nie powinno. Trzeba szukać własnej drogi.

oczywiście, że tak.

No niestety, tam gdzie wartości tam i religia, ale mam nadzieję, że ktoś się jeszcze skusi i temat wróci na właściwy tor

Babcia pyta się studentów:
- W tym kierunku do dworca
- Tak babciu, w tym kierunku
Babcia odeszła, na co student dopowiada
- W tym kierunku, tylko zwrot nie ten.

Jeżeli pójdziesz w tym samym kierunku, tylko wektor będzie miał przeciwny zwrot, to możesz wylądować w krzakach
Czy to jest niezależna wola, zmiana wg własnych przekonań, czy działanie na przekór? OK, jeżeli pochodzisz z pijackiej rodziny, gdzie stosuje się przemoc, to zwrot o 180st będzie dobry, ale czy to oznacza, że wszystko trzeba wyrzucić do śmieci? Człowiek nigdy nie jest albo dobry, albo zły. Być może w tych strasznych warunkach można nauczyć się troski o pijanych rodziców, czy empatii do zwierząt, szacunku do pieniędzy, czy innych pozytywnych rzeczy, czy wobec tego wszytko należałoby wyrzucić do kosza?

Myślę, że człowiek może zmienić się o 180st. - często tak się dzieje przy traumatycznych zdarzeniach, człowiek nagle traci/odzyskuje wiarę w Boga, albo zaczyna nienawidzić innych, albo się w kimś zakochuje, albo z aktywnego zmienia się w roślinkę, czy zrzuca wiele kg i zaczyna "nowy rozdział w życiu", ale myślę, że dużo bardziej wartościowe są zmiany, do których się dorasta, które wynikają z własnych przemyśleń. Można np. odrzucić klepanie pacierzy i chodzenie co niedziela do kościoła, ale czy to oznacza, że przykazania "nie zbijaj", "nie kradnij" itp są złe, że odrzucając nauki kościoła, robisz obrót o 180st i uznajesz, że nie ma nic złego w kradzieży?

Zadałeś pytanie, czy tak z dnia na dzień można robić obrót o 180st, wyrzekasz się tego ugrzecznionego dziecka w sobie i zamieniasz się w "ch*j i sku***syn, egoista".

Teraz chcesz selekcjonować? Przecież to jest właśnie proces "dojrzewania" do decyzji, a nie zwrot w przeciwnym kierunku. O tym pisała Elishka 77 - żyła w świecie, który jej się wydawał dobry, właściwy, ale w pewnym momencie jej własne doświadczenia doprowadziły ją do innych, własnych przemyśleń dotyczących życia (i był to pewien proces, nie tupnięcie nóżką, od dzisiaj nie wierzę w Boga!). Nie musisz tego odnosić do religii, to co napisałam dotyczy różnych aspektów bycia człowiekiem. Możesz wziąć sobie za przykład wrażliwość na cierpienie - całe życie wcinasz zwłoki świń, krów, czasem specjalnie na talerz ktoś zabija malutkie jagniątko, aż któregoś dnia odkrywasz, że przecież zwierzaki też coś czują, że produkcją mięsa wiąże się szereg innych problemów jak chociażby zatruwanie środowisko, itp.
Skąd wiesz czy "ugrzecznienie" to wziąłeś od rodziców, czy od wychowawcy w szkole, czy od księdza w szkole, czy od bohatera z ulubionej lektury? Jak chcesz rozdzielić to od czego się odwracasz, a przy czym trwasz? Wiesz - to co ty napisałeś w temacie dyskusji można skwitować inaczej "na złość babci odmrożę sobie uszy"