czemu tak poniza - Netkobiety.pl

Jak to co? Powiedzieć mężowi wprost, że nie życzysz sobie takiego zachowania jego wobec Twojego dziecka...teraz już WASZEGO dziecka... Przypomnij mu, że żeniąc się z Tobą, wziął pod swoje skrzydła również twoją córkę, a pojawienie się drugiego dziecka (wspólnego) niczego tu nie zmienia i nie może jednej z nich odstawić po prostu na bok, bo tak się nie zachowuje rodzic.

juz jest mi ciezko.dzisaj znowu byla awatura corce powedzal ze jest pier......,ona ma 6 lat takie slowa do dzecka.co mam robic pomuzcie

ja juz niemam sily.twierdzil ze ja traktuje jak swoja,ale jak sie pojawilo 2 dziecko to ono jest teraz jego oczko w glowie a moja corka to stala sie  dlaniego niepotrzebna juz takie mam ostatnio wrazenie.cigle jej mowi ze jest tepa  i gupja.tak sie robi?

zeby byl taki dom w poblizu to bym to zrobia.zastanawia mnie czemu czlowiek po slubbie sie tak zmienia o180% cemu jest taka zmiana.on jest taki sam jak jego ojciec.widzal jak ojciec traktuje matke i robi to samo.w co ja sie wpakowalam.jak z tego wybrnac zeby dzieci niecirpialy

bylam i nic nie pomogli.czasem mam takie musli zeby nie dzieci toniewiem czy bym teraz tak pisala

Zdajesz się nie zdawać sobie sprawy, że żyjesz z chorym człowiekiem. Piszesz, że "mąż jak wypije czasem lub nie ciągle mnie poniża i moją córkę". Nie wiem czy wiesz, ale właśnie alkoholicy czerpią energię z poniżania i gnębienia w ten sposób swoich najbliższych. Mam ojca alkoholika, mam koleżankę, która też nie zauważyła kilkanaście lat temu, że facet inaczej niż większość ludzi traktuje alkohol i teraz jej życie, to koszmar. Moim zdaniem Twoje też zmierza w tym kierunku, choć bardzo skromnie opisujesz (ale domyślam się dlaczego). Powiem Ci coś z perspektywy takiego dziecka- nerwica, stany lękowe, koszmary senne, silny stres, a u Twojej biednej córci dojdzie jeszcze poczucie winy, że to przez Nią, bo jest gorsza, bo nie jest jego, bo jest niechciana. Zastanów się co jej fundujesz. Ja całe dzieciństwo i młodość miałam straszny żal do matki, że dla nas, dla swoich dzieci i dla naszego dobra powinna była go zostawić. Widzisz życie w takim bagnie wiele dziecku odbiera, a często ciągnie się to za nim, aż w dorosłość. Nie rób tego swoim pociechom. Osobiście jestem po paru nieudanych związkach (na szczęście z żadnym alkoholikiem), mam córkę 9 lat, a z moim obecnym mężem mam syna prawie 2 latka i za miesiąc rodzę drugiego. Od początku naszej znajomości moją córcię stawiałam czasem nawet ponad naszym związkiem, aby tylko zapewnić Jej poczucie zdrowej tożsamości (bo Jej biologiczny tatuś ma ją gdzieś i jego rodzinka też szybko o niej zapomniała). Mój mąż bardzo się stara i nie ma dziwne, bo jak tylko bym zauważyła, że nie tak spojrzy na moją Anie, to jazda z Nim! Wiem, że ją kocha i jest dla niej dobrym ojcem, ale mam takie poczucie, że Ania miałaby gorzej, gdybym Jemu urodziła właśnie córkę, anie syna. Zawsze podkreślałam, że dzieci mają być tak samo traktowane, bo inaczej z nim nie będę, bo ja dzieci kocham tak samo i od Niego też tego wymagałam i wymagam. Ale do rzeczy. Zastanów się jakiego życia chcesz, jak ono ma wyglądać i pomyśl jak to osiągnąć, co Ci stoi na przeszkodzie? Nie wstydź rozmawiać o tym szczerze ze znajomymi czy z rodziną, nie udawaj, że nic się nie dzieje, bo w ten sposób wpadniesz w kołowrotek, z którego trudno będzie się wykręcić. Nie robisz nic złego i nie masz się czego wstydzić, to Twój mąż źle postępuje, ale robi tak między innymi dlatego, że na to pozwalasz. Jeśli cokolwiek chcesz w swoim życiu zmienić, to zmiany muszą zacząć się od Ciebie moja droga, tudzież od Twojego podejścia, sposobu myślenia, czy postępowania wobec tego, co jest złe. Trzymam kciuki i będę zaglądać jak tam Twoja sytuacja. Pozdrawiam.