Zakompleksiona(?) teściowa - Netkobiety.pl

Robisz to co większość synowych (nie wyłączając mnie niestety), próbujesz walczyć za partnera. Powiem ci to usłyszałam od psychologa, jeśli jemu z tym dobrze to niech zostanie jak jest. Jeśli nie, niech próbuje coś zmieniać ale SAM! Widujecie się rzadko, zostawiłabym te wasze  relacje i nie próbowała wprowadzać zmian bo jak sama zauważyłaś jej nie zmienisz,cytat niżej

Dajcie sobie spokój i wrzućcie na luz, jaka jest wiecie, żyjcie swoim życiem i nie zatruwajcie go zastanawianiem się nad niemożliwym czyli jak "wychować teściową"

Witaj w gronie nieudanych synowych

Czytam ciebie i widzę siebie Miałam tak samo, różnica  jest taka, że ja teściową spotykałam codziennie, więc takie relacje były nie do wytrzymania.
Tak jak piszesz, bądź obok, przytulaj i mów mu, że jest najlepszy na świecie. Poczucie własnej wartości musi zbudować w sobie sam, relacje z rodziną też musi sam poukładać. Nie przeżyjesz życia za niego Nie piszę tego złośliwie bo jak napisałam już wyżej, miałam tak samo.

Wygaduj się tutaj, od tego jest forum a co do relacji teściowa/mama - ty/twój partner mogę podesłać - już wiele razy na forum proponowałam i niektórzy mam nadzieję skorzystali czytając - książki w pdfie "Toksyczni rodzice" i "Toksyczni teściowie". Mnie zrobiło się lepiej po przeczytaniu, choć stosunki na linii teściowie - ja, są takie jak przed lekturą, czyli do doopy

Tak już jest z pokoleniem naszych mam, że tylko niektóre egzemplarze potrafią rozmawiać, przyznawać się do popełnianych błędów i wyciągać wnioski. Znakomita większość jest idealna i nieomylna i z tym musisz się zmierzyć. Oni mogą wszystko, ty masz być cicho. Samo życie. Jeśli spotykacie się rzadko to daj sobie spokój, z wprowadzaniem zmian. Poczytajcie koniecznie książki, napisz do mnie na priv chętnie je podeślę.
3maj się

I bardzo dobrze, ze tak zostalas wychowana. Nie uwazam, ze bys robila blad "wyreczania partnera" w walce z matka. Ja tu widze konflikt Ty - Twoja tesciowa i to Ty mozesz go uzdrawiac. Jesli chcesz miec udany zwiazek, nie czuj sie winna, kiedy nie pozwalasz, by w TWOIM domu rzadzil ktos inny niz Ty i twoj partner (ktokolwiek mialby to byc).

Ja tam mysle, ze sobie poradzisz Powodzenia.

Jeżeli Twój mąż lubi być psychicznie opluwany to jego sprawa, ja bym po prostu z taką osoba zerwała kontakt. W moich oczach ona nie jest matką i jak ja bym była jej dzieckiem już od dawna by mnie nie widziała.

konostal, to nie jest twój problem. Regulacją stosunków z mamusią powinien zająć się twój facet, nie Ty. Niestety w takich przypadkach jedynym sensownym rozwiązaniem jest izolacja. Jeśli widujecie się wystarczająco rzadko i krótko, to nie ma sensu zajmować się zagadnieniem. Szkoda Twojego czasu. Tylko za nic nie możesz dopuścić byście się widywały częściej niż konieczne.

To jest realnie niebezpieczna sytuacja. Ciekawe dlaczego chce się przeprowadzić.

No tak - tylko, że do wyboru ma setki innych.
Przez parę lat możecie się uwiązać i wówczas przeprowadzka może okazać sie kosztowna.

Spoko - nie stanowi.

Czyli postawa prawidłowa. Chroni Ciebie i waszą relację.
To naprawdę nie musisz się zagadnieniem zajmować.

Nie broni się, bo wie, że nie ma to większego sensu. Takich ludzi się nie zmieni, a jedynym właściwym postepowaniem jest izolacja. Myślę, że on już kiedyś próbował i to niejeden raz. Z tych prób wyciągnął wnioski, co skutkuje obecną postawą. Ważne jest, że broni Ciebie, a nie uważa, że mamusia ma zawsze rację, bo i takie dupki niestety zdarzają się.

Wiem coś o życiu w trójkącie. Czyli: Ja, Mąż i Teściowa oczywiście.
Jest najmądrzejsza. Lepiej sprząta, lepiej gotuje, lepiej się ubiera, lepiej się czesze itp itd.
Nie będę wymieniała wszystkiego bo zabraknie mi siły, aby napisać resztę.
Z tym, że u Nas sytuacja wygląda troszeczkę inaczej. Moja teściowa wie, że mąż sobie nie pozwoli na to, aby właziła z buciorami w NASZE życie, więc jako że jestem synową i pewnie będę z pokorą przyjmowała jej krytykę i znosiła jej humorki zaczęła brać pod nóż mnie.
Dzwoniła do mnie nawet wtedy kiedy to mąż coś nabroił i to jemu ewentualnie należała się pogadanka.
Potrafiła obwiniać mnie za to, że mąż zaspał do pracy mimo to, że Nasza córeczka miała miesiąc i na początku w nocy dawała nieźle popalić czego skutkiem było to, że OBOJE nie usłyszeliśmy dudniącego budzika...
A co najlepsze. Potrafiła dzwonić widząc jak wracam z zakupów i pytać ile wydałam, a gdy jej powiedziałam (wiem błąd jak cholera, ale na początku byłam głupia- przyznaję) wyskakiwała z pretensjami "To co Ty takiego nakupowałaś, że tyle pieniędzy wydałaś?!"
Nie wspomnę już o upominaniu mnie i sugerowania jak mam wychowywać dziecko.
Mam tu na myśli "Ubierz małej taką czapkę, a nie inną bo zimno" albo "Weź folię na wózek bo zbiera się na deszcz. A najlepiej to nie wychodź na ten spacer".
GEHENNA.

No i nareszcie przyszedł czas kiedy powiedziałam NIE. Przestałam się tłumaczyć gdzie, po co i z kim byłam. Nie mówiłam nic o naszych małżeńskich sprawach i nie słuchałam jej przezabawnych rad jak wychowywać dziecko.
Ograniczyłam kontakt do potrzebnego minimum i zaczęłam traktować ją tak jak ona mnie na początku. Chłodno i z dystansem.
Gdy wyczuła, że za dużo już nie podziała i już nie może kontrolować Naszego życia, wycofała się. Przestała wydzwaniać nachalnie i przyłazić codziennie na zwiady.
Teraz żyjemy w zgodzie i mamy "poprawne" stosunki, ale miłości to miedzy Nami nie ma i nie będzie.

Myślę, że z czasem Twój mąż też będzie miał dość tej manipulacji z jej strony i w końcu powie "dość", ale sama po sobie wiem, że musi sam do tego dojść. I uwierz dojdzie do takiego momentu, że powie matce wszystko i zakończy tą chorą relację raz na zawsze.

Nie ma problemu.
Mam nadzieje, że szybko uda się Wam rozwiązać tę sytuację. Wyjść jest wiele, ale najlepszym będzie ograniczenie kontaktu...
Wiem, że nic innego nie da jej takiej nauczki jak właśnie to.
Teraz tylko musisz wspierać i dopingować męża w staraniu o Wasz wspólny spokój.
Dacie radę, trzymam kciuki i czekam na informacje o postępach.

konostal,
tak czytam co napisalas i musze stwierdzic ze u mnie jest naprawde tak samo. . .Moj narzeczony jest czlowiekiem pewnym siebie, bezposrednim czasem nawet zbyt bezposrednim ale to tylko do innych. natomiast matka robi z nim co jej sie zywnie podoba a on zachowuje sie w jej towarzystwie jak maly chlopczyk ktory nie ma zadnych praw. i co najgorsze ja daje robic ze soba to samo.... ta kobieta nas oniesmiela, wrecz mozna powiedziec ze boimi sie nie jej tylko jej reakcji....
Teraz kopiuje tylko poprzedni wpis... moze tutaj ktos cos poradzi...

Ja tez juz pisalam na forum w sprawie tesciowej.. Wszystko musi byc jak chce tesciowa, nie ma mowy o sprzeciwach  bo jest tylko niepotrzebna klotnia.
Powiedzcie mi czy ja jako synowa mam w koncu prawo sprzeciwic sie tesciowej? Nie zeby jej ublizyc czy cokolwiek. Tylko powiedziec ze sie z tym np. nie zgadzam i jestem innego zdania? Jak do tej pory balam sie powiedziec cokolwiek bo zle sie to konczylo i tylko dwa razy odwazylam sie jej sprzeciwic, a chodzilo tutaj o moje zycie. Czy moze jako synowa jestem zmuszona akceptowac jej widzimisie, dopasowywac sie jej i zawsze przytakiwac?
Juz sama nie wiem. Ona jest tego zdania ze to ona jest szefem i nikt nie ma prawa jej sie sprzeciwiac. Czy to naprawde powinno tak wygladac a ja powinnam trzymac jezyk za zebami? Jej syn po raz pierwszy jej sie sprzeciwil a w sumie to moze nawet sie nie sprzeciwil tylko w koncu mnie obronil gdy ona zaczela wrecz wariowac bo nie zgodzilam sie z tym co powiedziala. Tak zawsze jej przytakiwal, zawsze bylo jak mama chce i ja robilam to samo. Nawet gdy wbijala mi szpileczki siedzialam cicho. Bo to przeciez ona ma racje i to jej zycie jest idealne i do nasladowania.... sad
Nie mam zamiaru jej krytykowac, ale wlasne zdanie chyba powinnam miec? Syn jej unika, nie chce dyskusji....  Co o tym sadzicie.
Dziekuje i pozdrawiam...