daj czasowi czas? - Netkobiety.pl

Tylko od Ciebie zależy jak długo będziesz "w żałobie", ale duży wpływ ma to, jak szybko poznasz kogoś nowego.

Wszystko zalezy od relacji między ludźmi i od sposobu zakończenia związku. ja byłem zdradzony i wykorzystany do ostatniego dnia przez moją ex. Potrzebowałem dobre pół roku żeby się otrząsnąc i ruszyć do przodu. Jednak mimo wszystko jak ktoś o niej wspomni w mojej obecności to odrazu podskakuje mi ciśnienie, chyba zawsze będę zły jak tylko pomyślę o niej mimo iż ułoże sobie zycie z inną kobietą.

Im więcej oczekiwań, marzeń i planów na przyszłość, tym większy ból przy rozstaniu.
Uzależnienie - kochanie tylko partnera, życie miłością...
Ehdi trafiłaś w sedno!  "Ciglę wierzę w to, że zachowując w związku swoją niezależność rozstanie nie jest tak bolesne, aczkolwiek nie wiem tego bo nie sprawdzałam jeszcze."

Ja ostatnio sprawdziłam. Boli i podejrzewam, że jeszcze poboli, ale mając swoje życie, obowiązki i kochając Go TEŻ (a nie wyłącznie), mogę normalnie funkcjonować.

20-go sierpnia minie rok jak zostałam zdradzona i porzucona, a ja ciągle w czarnej d..e, mam swoje życie, pasje, znajomych itp itd i co z tego, ból nie mija........i odnoszę wrażenie,  że powraca z podwojoną siłą, dla niewtajemniczonych dodam, że zostałam zdradzona i porzucona po 20-latach małżeństwa. Wbił mi nóż w serce i odnoszę wrażenie, że telepatycznie kręci nim i rany w sercu nigdy się nie zagoją eh. Tym, którym udało się wyjść z tego marazmu, zazdroszczę jednego, tego, że stanęli na nogi, bo ja leżę nisko i myślę, że się już nigdy nie podniosę......

"Dajcie czasowi czas, bo szkoda byłoby was" - to cytat z Edwarda Stachury. Jemu nigdy nie przeszło. Kilka prób samobójczych, strata palców przy nieudanej próbie wskoczenia pod pociąg, w końcu przyjechała po niego "Biała lokomotywa" i zostały tylko wiersze, piosenki i świetna proza.

Podobnie jak po "Cierpieniach młodego Wertera" została tylko żółta kamizelka.

Miłość, trwająca do śmierci, nie przytrafiała się tylko Mężczyznom. Może nawet tragiczniejsza była u Kobiet. Taką miłością darzyła Wyspiańskiego jego narzeczona. Gdy zmarł, uratowała jego prace plastyczne i dzieła literackie. Gdyby nie jej miłość pewnie byśmy nie wiedzieli o istnieniu Wyspiańskiego. Znalazła zrozumienie dla swojej miłości u swojego późniejszego męża.

Właśnie tu odsłania się natura miłości, której nawet śmierć nie przeszkadza w życiu dla Osoby Ukochanej. Tu odsłania się też cała pozytywna moc i konstruktywny charakter miłości. I prawda.

Ale jest także i pewien fałszywy obraz miłości: cierpiętnictwo, które ujawnia zraniony egocentryzm, uczucie, które nie zdążyło stać się miłością.

Łatwo sprawdzić, czy jakieś uczucie jest miłością. Wystarczy wziąć II list do Koryntian Pawła z Tarsu i przeczytać. To nie jest żaden obraz idealny, to jest czysty realizm. Ale jak pisał Antoni Kepiński "Nigdy nie dowiem się, co oznacza miłość [...] gdy sam tego nie przeżyłem".

Dlatego tylko bardzo lekkomyślni ludzie mogą doradzać rozstanie i rozwody Osobie zakochanej. Jeśli to jest miłość, to rozłąka tylko pogorszy sytuację. Bo miłość nie jest ukochaniem piękna i zalet, ale całej Osoby. Jak wielu szuka takiej właśnie miłości u kolejnych partnerów i jej nie znajduje, bo przecież do miłości trzeba wzajemności, a ta zaczyna się od akceptacji siebie, czyli od egoizmu, który często jest mylony z wypaczonymi formami egocentryzmu i egotyzmu.

OjciecPiotr napisał pól prawdziwego zdania: "tylko od Ciebie zależy". Tak, tylko od Ciebie zależy jak długo będziesz cierpieć, bo tylko Ty masz moc pojąć, że cierpienie z miłości jest nieporozumieniem, bo miłość nie może by nieszczęśliwa, gdyż jej szczęściem jest dobro drugiej Osoby, a temu dobru nie grozi rozłąka. I nie chodzi o to, czy spotkasz kogoś "nowego", bo dopiero kiedy zobaczysz, że Ty sam stałeś się kimś zupełnie nowym, dopiero wtedy możesz przestać cierpieć i zacząć się cieszyć, że oto masz kogoś, kogo kochasz, niezależnie od tego, czy On jest blisko, czy jest daleko, czy jest z Tobą, czy bez Ciebie, czy z kimś innym.

Wielu marzy, aby być tak właśnie kochanym, ale niewielu umie tak właśnie kochać. Punktem odniesienia dla takiej miłości była kiedyś miłość Matki, ale dziś nawet Matki nie potrafią tak kochać, odkąd samorealizacja i praca zawodowa przysłoniła im dobro dziecka, które stało się przez to pojęciem abstrakcyjnym.

Nie tylko więc "daj czasowi czas", ale bardziej "Twój jest ten czas". Daj ten czas temu, kogo kochasz. A jeśli dla kogokolwiek nie masz czasu, to nie zabieraj głosu na temat miłości, bo nie wiesz, o czym piszesz.

Animus - czy ty tak kochasz i jesteś tak kochany - czy tylko pisszesz tak teoretycznie?...

Bo jak dla mnie to za dużo w tym miodu aa za mało realizmu.

Oczywiście, że nie jest mi to obce. Mój były postanowił dać nam czas.. strasznie się wkurzyłam, bo dobrze wiem, że to jest czas rozłąki i DLACZEGO TAKIE COŚ MIAŁOBY NAS ZBLIŻYĆ DO SIEBIE A NIE ODDALIĆ. Ale jeśli go kochasz ja na Twoim miejscu bym po prostu przeczekała (chociaż trwa to w nieskończoność). Ja nie przeczekałam- żałuję. Mogło być dobrze. Zorganizuj sobie ten czas. Może być tak, że po tym czasie wpadniecie sobie w ramiona z tęsknoty... i może zrozumiecie popełnione błędy.

Animus, mądry z Ciebie człowiek.

Nie wiem czy jest jakiś sens w tym, że człowiek tak cierpi, do czego to może prowadzić, do jakiego celu? Uświadamia mi tylko, że nie można ufać nikomu, skoro ufało się komuś tak bliskiemu sercu, no może nie bezgranicznie, a ten ktoś wbija Ci nóż w plecy, to czego można spodziewać się więcej? Kurcze, mam trzy prace, wspaniałą córkę, kupę znajomych, wychodzę do ludzi, podjęłam ostatnio nową pracę na weekendy w pubie, choć całe dwudziestoletnie życie zawodowe wiąże się z pracą biurową, ale chciałam wyjść do ludzi i co? Ogólnie niby jest ok, jestem adorowana, znajomi nie mogą się nadziwić,że tak zajebiście radzę sobie, a ja cały czas rozmyślam, wspominam i płaczę w poduszkę. Siedzę w pubie, jestem świeżo upieczoną barmanką i to  wieku 40 lat, wszyscy się bawią, śmieją się do mnie, też zaczynam śpiewać i co z tego, jak za chwilę pojadę do domu i będę płakać, bo on teraz przytula kochankę, zamiast mnie. Wszyscy moi znajomi myślą,że jest ze mną ok, a mnie ta gra pozorów, tak męczy, a niestety nie zapowiada się,że będzie lepiej. Nie wiem, czy jak znajdę czwartą pracę, to mi ulży? chyb nie. Kurde to tak boli eh. Czemu to tak cholernie boli???????????????????????????????

Sama nie wiesz, niewiem1104, jak bardzo potwierdzasz moje słowa. Popatrz na swoje słowa.

Piszesz, że odchodząc "zabrała mi część jakiegoś szczęścia", ale to szczęście było zapewne tylko złudzeniem, skoro tak łatwo można je było zabrać. To było Twoje wyobrażenie dotyczące przyszłości. W dodatku było w tym "szczęściu" więcej egocentryzmu (Ty byłaś centrum tego szczęścia) i egotyzmu (Ty byłaś ważniejsza niż ta druga Osoba). Tymczasem egoizm, który jest dla mnie pojęciem określającym miłość siebie (ego u Freuda określa sferę świadomą, symbolizuje realizm i wolę) jest podstawą miłości do Kogoś na mocy zasady "a bliźniego swego jak siebie samego" (zasada dla wierzących) lub zasady etycznej"Postępuj wedle takich tylko zasad, co do których możesz jednocześnie chcieć, żeby stały się prawem powszechnym" (imperatyw kategoryczny Kanta, akceptowany przez niewierzących). Z tego wynika, że w imię naszej wolności akceptujemy wolne decyzje innych Osób, łącznie odejściem. Ba, żadna miłość nie daje gwarancji, że ktoś nie odejdzie poprzez śmierć, więc nierealne jest oczekiwanie, że będziemy zawsze razem. Nie oznacza to jednak, że w dniu śmierci ukochanej Osoby mamy ja przestać kochać. Wystarczy poczytać wątek "Śmierć Męża - jak sobie poradzić", aby zobaczyć, że miłości śmierć nie zabiera, choć zabiera możliwość bycia razem ponad wszelką wątpliwość zabierając także możliwość widzenia i spotkania.

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1639901#p1639901

Tak, to o to chodzi, aby egoizm zasilał miłość, a nie przeradzał się w egocentryzm lub egotyzm. Ale potem napisałaś coś, co świadczy o braku miłości (nie używam dodatkowego określenie "Prawdziwa miłość", bo dla mnie miłość jest prawdziwa, jeśli jest tym uczuciem, o którym piszę, a nie wyobrażeniem o tym uczuciu, polegającym na roztkliwianiu się nad sobą, szukaniu motylków w brzuchu, a nie motylków w sercu).

Właśnie dokładnie odwrotnie: KOCHAMY DLATEGO, ŻE ISTNIEJE i że mieliśmy to szczęście go poznać i spotkać. Gdyby nie istniał, to byśmy nigdy nie poznali uczucia do Niego.

Odejście wcale nie musi zmniejszać tego udziału miłości w naszym życiu. Często zachodzi takie zjawisko, ale tylko dlatego, że to nasz żal, nienawiść, niechęć, niszczą to uczucie. Natura nie zna próżni, więc na miejscu oczyszczonym z miłości zaczynamy sadzić negatywne uczucia, a tam gleba jest bardzo żyzna, więc wyrastają szybko i bujnie.

W tym miejscu zdefiniowałaś najlepiej merkantylny, kupiecki, interesowny schemat postępowania. "Ty mi coś, jak Ci coś. A jak Ty mi nie, to ja Ci też nie." Kochanie za coś innego niż istnienie jest handelkiem. Przy czym sami często wymagamy, żeby być kochanym za samo istnienie. O tak. Ale żeby samemu kochać kogoś za to, że istnieje, to już nie, bo to się nie opłaca. Takie uczucie jest kwintesencją interesowności, a ponieważ słowa zawsze odzwierciedlają prawdę o znaczeniach, więc często takie uczucie ogranicza się go używania INTERESU, ogranicza się do sfery seksualnej, cielesnej, płciowej. A potem zawiedzenie, bo niby coś się wymieniało, czymś się handlowało, ale ta wymiana była nastawiona na bieżącą konsumpcję bez rozwoju i perspektywy na przyszłość. Takie podejście zawsze podszyte jest przedmiotowym traktowaniem i często mówi się "Zmienił na nowszy model", bo tym się już najeździł.

Iceni, mam nadzieję, że odpowiedziałem także na Twoje wątpliwości. Nie można pisać o czymś, czego się nie poznało. Potwierdzenie tej prawdy znajdziesz u Antoniego Kępińskiego: "Nigdy nie dowiem się, co oznacza miłość, gdy sam tego nie przeżyłem".

Twój umysł jest podzielony, dlatego rozdzielasz teorię od realnej praktyki. Pokaż mi monetę o jednej stronie, a uwierzę w realność tego podziału. Według mnie sprawa wygląda tak: teoria i praktyka są jak dwie strony tek samej rzeczywistości i są nierozłączne, należy jednak zauważyć, że dobrej teorii zawsze odpowiada dobra praktyka, a zlej teorii odpowiada zawsze zła praktyka. Nie domagaj się od fałszywej monety, aby miała taką samą wartość jak prawdziwa, skoro ona tylko imituje wartość tamtej monety, wygląda podobnie, ale nie jest.

Z tym miodem to Ci się udało: czyżbyś nigdy nie jadła miodu? Czyżby miód był dla Ciebie czymś nierealnym? A może jadłaś tylko sztuczny i stąd Twoje zastrzeżenia.

Realność moich przeżyć i moich słów nie musi oznaczać tego samego w Twoim życiu, bo dla każdego realne jest tylko to, co sam jest w stanie osiągnąć. Zarzucając komuś brak realizmu kwestionujesz zdobycie Mont Everestu tylko dlatego, że Ciebie tam nie było. Zdobywanie życiowych szczytów nie ma nic wspólnego z sielanką i sztucznym miodem.

Miłość wcale nie jest uczuciem łatwym i niewymagającym. Wręcz przeciwnie. Uczymy się kochać całe życie. Tyle, że u jego kresu nadal odczuwamy to samo, co na początku.

Nie, moje szczęście nie było wyimaginowane. Gdyby nie było prawdziwe nie bolała by mnie tak jego utrata. A czy łatwo jest zabrać szczęście?Bardzo, ale to nie umniejsza jego wielkości, nie oznacza, że było nieważne.
I nigdy nie brałam więcej niż mogłam dać, zawsze ta druga osoba była dla mnie ważniejsza, stąd też ból bo oddajesz komuś kawałek siebie i już go nie odzyskujesz.

Oczywiście. Musimy zaakceptować decyzję innej osoby, zawsze ma prawo odejść. Ale przecież my tego odejścia nie chcemy. Checemy dzielić z nią nasze życie.

Czym innym jest rozstanie spowodowane śmiercią a czym innym odejściem. To drugie jest tak naprawdę [b]porzuceniem. Właśnie dlatego tak boli. Śmierć nie oznacza, że druga osoba przestała Cię kochać, a porzucenie tak. To właśnie boli. To, że ktoś przestał Cię kochać.

Nie Animus, nie kochamy istnienia tej osoby, przecież nie kochasz każdego człowieka dlatego, że istnieje. Kochasz za to, że zaistniał w Twoim życiu. Zaistniał w taki a nie inny sposób.

Ja nie czuję żalu, niechęci, nienawiści. Nie. Ja czuję tęsknotę. Ogromną tęsknotę. I to nie jest dobry rodzaj tęsknoty, to jest tęsknota, której już nigdy nie zaspokoję.

Animus,

Mam nadzieję, że kochasz bo również jesteś kochany i stąd wynikają Twoje spostrzeżenia. Mam nadzieję, że nie towarzyszy Ci ta okropna tęsknota po porzuceniu.

Postawa asekuracyjna. Pisałem wyżej o handelku. Tu dopełniłaś obraz motywem. Czy byłaś kiedyś trochę w ciąży? A może chcesz skoczyć przez przepaść, ale nie całą, przecież wystarczy tylko kawałek? Spróbuję kawałek, jak mi posmakuje, to wezmę następny. A może wolisz pojeździć na kawałku roweru? Wybierasz się w daleką podróż samochodem, ale po co Ci cały samochód, może pojedź na samym gaźniku bez całej reszty?

Są sytuacje, że kawałek to zdecydowanie nie to, co pozwala na oczekiwany skutek.

A może: śmierć oznacza, że nie może kochać, a porzucenie jest bolesne, bo ujawnia tragedię straconego czasu, czasu, w którym ktoś nie zdołał nas pokochać i tu pojawia się intuicja, że to w nas samych jest jakiś powód, jest jakaś niedoskonałość, jakaś przyczyna porzucenia. Nie tyle przestał kochać, ale nie zdążył rozwinąć miłości, bo coś w nas mu w tym przeszkodziło.

Cierpimy, bo nie możemy sobie darować, że coś zepsuliśmy w tej relacji, że roślinka uschła, bo ciągle dostawała tylko kawałek porcji wody i karmiona była obietnicą, że dostanie więcej, jak więcej urośnie. To jest obowiązująca teoria budowania relacji, obecna także na tym forum w wątku "Kobiety kochające za bardzo", ale może lepiej byłoby ten wątek nazwać "Kobiety oddające się na chwilę".

Zobacz, czy aby na pewno moje słowa i Twoje nie znaczą tego samego.

Jak nie zasadziłaś tych negatywnych uczuć, to znaczy, że na drodze do zaspokojenia tęsknoty stoi tylko niewiara wyrażona słowami

Człowiek, który wie, że coś się nigdy nie stanie, wie stanowczo za dużo, ale ta wiedza ma prawo by wiedzą wystarczającą, aby nie podejmować żadnych działań. Zresztą po co działania, jak tęsknota jest pewniejsza: podjęcie działań może da w efekcie porażkę, a przy tkwieniu w tęsknocie nie ma żadnego ryzyka - na pewno się nie uda. Tak lubimy pewność !!! Dla pewności warto poświęcić niepewny sukces.

Przez wzgląd na Iceni nie będę tu opowiadał mojej historii. Wolałem zawsze skupiać się na bólu: jak boli, to dobry znak, to znaczy, że tkanka jest żywa i nerwy działają prawidłowo. Nie jest to stan przyjemny, ale rokowania są pomyślne. Póki "masz nadzieję" i odczuwasz tęsknotę, możesz znaleźć drogę. Tęsknota jest siłą. Zaprzągnij ją do pracy, zamiast traktować ją jako okropność.

Podkreśliłem ważne słowa. To uszczęśliwianie na siłę polega na uszczęśliwianiu według naszego pojęcia o szczęściu, które wcale nie musi by takie samo jak pojęcie o szczęściu Osoby kochanej.

Polecam książkę "O szczęściu" Władysława Tatarkiewicza. Po lekturze tej książki uzyskujemy świadomość, ze sposobów na szczęście jest kilkaset, więc warto o tym pamiętać, że pojęcie jest jedno, ale sposobów jego rozumienia jest bardzo dużo.

Często budowanie szczęścia przypomina budowę drogi z dwóch różnych stron, która w efekcie daje dwupasmową autostradę i doskonałe minięcie się. Ostatnio oglądałem pewien program o budowie tunelu o długości kilku kilometrów we wnętrzu góry, która była tak precyzyjnie  w starożytności opracowana inżynieryjnie, że dwie ekipy robotników spotkały się dokładnie w tym samym miejscu, a różnica poziomów wynosiła 60 cm. Wydaje się to niemożliwe, a jednak ten fakt odnotowuje historia.

W miłości ruszamy do siebie z dwu różnych stron, niby widzimy siebie i dlatego nie wykonujemy tej precyzyjnej pracy dopasowania do siebie. Polega to na słuchaniu tej drugiej Osoby i słuchaniu siebie, poznaniu tej drugiej Osoby i poznawaniu siebie. Często jednak prace są prowadzone beztrosko i wedle zasady "no przecież jakoś to będzie".

20-go sierpnia, t.j. za trzy dni minie rok:'(

Nie uwierzycie, dzisiaj dostałam smsa od kochanki mojego męża, zacytuję go słowo, w słowo, ręce opadają, błędy ortograficzne, zostawiam, tak jak w oryginale   : ......"cześć kochaniutka  pszykro mi że tak wyszło  to ja jestem teraz w jego sercu i to ja wygrałam misczostwa, obie wiemy że już po tobie  spotkacie się w sądzie bo niedługo będę w ciąży  szczęka ci opadnie a moja córkę rospieszcza że az milo buziaczki żałosna żonko od siedmiu boleści ja , lala przy mnie dochodzi tak szybciutenko idę się opalać bo moje słoneczko wróci z pracy....."
Pozostawiam to bez komentarza.

Jeżeli Twój mąż zadowala się z kimś takim, to należy mu szczerze współczuć indolencji umysłowej oraz intelektualnej, a Tobie - gratulować, że mąż Cię zostawił, bo to było najlepsze, co spotkało Cię w życiu. Wolałabyś być z takim idiotą? Poziom jego kochanki odzwierciedla również jego poziom. Heh, aż się zaśmiałam (niesamowite w moim stanie), ta kobieta nie umie nawet nie umie sensownie "dogryźć" - skoro on tak szybciuteńko dochodzi, to mają bardzo kiepski seks, więc nie wiem, czym się szczycić? Zresztą, nie ma sensu wnikać w jakiś infantylny bełkot, ale te słowa są tak absurdalne, że aż się proszą o komentarz.

Prymitywna zdzira.

Nie rób tego.

Absolutnie. Nie rób tego, czego nie chciałabyś, aby zrobił ktoś Tobie.

A na forum nigdy nie wiadomo, kto czyta i widzi.

Dużo robić, mało myśleć.
Znaczy myśleć, ale nie o tym.

Posprzątaj chatę zamiast siedziec i rozmyślać.

Właśnie wróciłam z pracy, już się nie mogłam doczekać, dostałam dzisiaj dwie fotki od kochanki, jedną jak się tylko całują, drugą jak leżą na ręczniku, ona okracza go nogami i też się całują, jestem rozłożona na łopatki, uwierzcie, mam dosyć. Jak można, jak można żonie takie zdjęcia wysyłać, ja p......le, ma tak dość

Trzymaj się kobietko, wiem, że to trudne, bo sama jestem emocjonalnie "rozwalona", słuchaj, jest takie powiedzenie, że nie da się zbudować szczęścia na cudzym nieszczęściu - na razie pławią się w tych swoich rozkoszach, ale co będzie dalej - tego nie wiadomo. Pamiętaj, zarówno dobro, jak i zło wyrządzone komuś, powraca ze zdwojoną siłą - ja w to wierzę. Los wynagrodzi Ci Twoje cierpienia w swoim czasie, a on prędzej czy później nie będzie szczęśliwy, bo za dużo zła wyrządził.

Jakbyś miała dosyć, to byś nie otwierała MMSów z tego numeru i SMSów także.

To, że Ci wysyła te fotki to jest jej wybór, ale to, że je oglądasz, to jest Twój wybór. Ona nie ma wpływu na Twój wybór. To Ty decydujesz o tym, że ta metoda jest skuteczna.

Ona zaznacza swój teren i eliminuje konkurencję. Ale Ty w tym pomagasz, bo:

Jak wjedziesz pod ciężarówkę, to metoda osiągnie 100 % skuteczność. Wtedy wyeliminujesz się sama.

Jak to który? Ty i ja !!! 

No chyba, że co do swojej normalność i szczęśliwość kwestionujesz?

Lubisz się powtarzać. Zapewne wiesz, że repetitio is mater studiorum:

http://www.netkobiety.pl/t57015.html

Powtarzaj sobie ten tekst częściej, żebyś nie zapomniał. 

Raz na miesiąc sobie musisz taki tekścik nasmarować. Poprawiasz sobie samopoczucie? Nie frustruj się. Jak się nauczysz myśleć i szybciej pisać, to i Tobie się średnia poprawi i nie będziesz musiał być taki zazdrosny.

Otóż to.

nibynieJA - pogratuluj mężowi "imponującego" wyboru; a sobie wygranej.

To zaledwie "poemat" dygresyjny.

No już, już, dobrze. Ale koniec z tym. Do tematu. Bez osobistych wycieczek pliz. Niektórzy tu szukają pomocy

Ten, który to lubi.

Możesz albo odpuścić i ostatecznie zmierzyć się z tym bólem, albo uznać, że to nie jest koniec, że i tak kiedyś się spotkacie, zamienić tą nadzieję w pewność i żyć sobie spokojnie, wiedząc, że i tak się spotkacie i wrócicie do siebie. Swoją drogą, znalazłam w końcu artykuł, który kiedyś miałam zapisany, a potem go straciłam: http://www.podrywaj.org/prawo_przyci=%C4%85gania_odzyskanie_eks => przeczytaj, może Ci zainspiruje, jeśli nadal wierzysz w to, że to nie koniec. A może właśnie Tobie się uda?

Ja odpuściłam, choć wolałabym podtrzymywać tą iluzję, ale fakty przeczą temu, jakobyśmy mieli kiedykolwiek jeszcze się spotkać, mieszkamy daleko od siebie, kanałów komunikacyjnych typu Fb brak, więc nie ma szans. Na odzyskiwanie za pomocą prawa przyciągania brak mi już chyba sił, ale jeśli komuś tutaj się uda, może się tym zajmę.

Ale można przecież żyć dalej i realizować się, jeśli tylko nabierze się odpowiedniego przekonania, że ta miłość powróci, jeśli Niewiem podświadomie na coś czeka, wie, że coś się wydarzy, to może tak się stanie? W końcu którejś z nas musi się udać!

Życ można, ale gdy w głowie masz ciagle faceta i nadzieje, to zamykasz sie automatycznie na nowe znajomości. Nabieranie przekonania, ze ta miłość powróci to dla mnie nic innego jak oszukiwanie się. Chyba lepiej pogodzic się z tym że nic z tego nie będzie i zaskoczyć się pozniej przyjemnie (albo i nie) niż życ w oczekiwaniu na cos co może sie nigdy nie wydarzyc?

kochamzabardzo ma racje, powrot tylko brzmi tak pieknie, wszytskie negatywne uczucia ktore moga się z tym wiązać nie są jakby brane pod uwage, a to duży błąd moim zdaniem. Nie wiem czy byłabym w stanie ponownie zaufac takiemu facetowi, choc widze ze na forum sa kobiety którym się udalo wybaczyc i zapomnieć wiec jak widac to kwestia indywidualna.

Nie chodzi mi od razu o nowe związki i szalone milości, bardziej o normalne relacje z nowymi ludzmi. Jesli bedziesz skupiona tylko na swoim bylym, mozesz nie dostrzec mnostwa dobrych ludzi i rzeczy dziejących się dookoła Ciebie.

Mysle ze kazdy ma swoje tempo godzenia się z pewnymi rzeczami, jesli jestes na etapie ze mysli o tym ze wroci pomagaja Ci przetrwac dzien to pozwól sobie na nie, ale jednoczesnie zbieraj sily na to by w koncu zmierzyc sie z rzeczywistością. Dla mnie to nie jest tak, ze po prostu czas leczy rany, trzeba w to wlozyc troche pracy i zmusic sie do pewnych rzeczy, a to niestety jest często trudne i bolesne.