Chlopak z przeszłością - Netkobiety.pl

Dziękuję za życzenia. Moi rodzice są dość konserwatywni zawsze byłam trzymana w "klatce" częściowo na własne życzenie. Wiem o tym że gdyby wyszło to że był skazany skończyłoby się moje życie rodzinne. Powiedziałam im o tym że miał nieciekawą sytuację w domu i że przez to był w domu dziecka. Nie byli zachwyceni ale stwierdzili że to nie jego wina ale więzienie to byłoby za dużo. Ja studiuje i pracuje a on nie ma skończonej szkoły i pracuje u kolegi czyli na czarno. Nie tak sobie wyobrażali mojego partnera i trochę się o to kłócimy w domu. Nie ukrywam tego przed nim. Obiecał mi że zrobi maturę zresztą bardzo chciałby iść na studia i mimo że cały czas staram się go motywować to cały czas myślę że to jakiś kosmos i tego nie udźwignę. Jakiś mały wredny cichy głosik mówi "UCIEKAJ" ale serce bije mocniej jak jesteśmy razem.

Cały czas się waham. Próbowałam się z nim rozstać ale bardzo mnie to bolało. Deklaruje że pójdzie do szkoły szuka pracy... stara się. Mam poczekać dopóki nie pokaże mi legitymacji szkolnej albo umowy o pracę? Jest cudownym człowiekiem i wiem że to ja go ranię swoim wahaniem i swoimi wymaganiami.

Nie chcę go skreślać cały czas jednak walczę sama ze sobą. Co zrobić? Co myśleć? Co czuć? Jestem trochę zagubiona.

Ja wierze w niego. Staram się motywować go do działania mówi że zrobi wszystko żebym była szczęśliwa a ja wolałabym żeby zrozumiał że to ma być dla jego dobra żeby się rozwijał

Też jestem w takiej sytuacji jak ty. Nadal mieszkam z rodzicami. Mama nie jest fanką mojego chłopaka a tato jeszcze go nie poznał bo dopiero zaczynamy wszystko.

Też mi KRYMINALISTA - koń by sie uśmiał - gdyby mówił prawdę.
Ciekawe ile razy on musiał zostać złapany, by go wsadzili.
Nie wsadzają za pierwszym, ani za drugim razem.

Wsadzają. Jeśli się spowoduje wypadek ze skutkiem śmiertelnym. Ale nie wiem czy to pocieszy autorkę...

Szansa? Czemu nie. Pod warunkiem, że dany człowiek jest faktycznie zdeterminowany na zmianę swojego życia. Sam dla siebie. Obietnice, które są zwykłym chwytem marketingowym w momencie, kiedy chce się zdobyć dziewczynę nie mają żadnego znaczenia. Bo nie mają odbicia w życiu kiedy pierwsze motylki odfruną

Wczoraj stało się coś jeszcze, o czym wam nie wspomniałam. On jest jeszcze do maja na okresie próby. Jakiś czas temu zanim się poznaliśmy jechał z kolegami autem i jeden z tych kolegów miał jakiś środek psychotropowy i złapała ich policja. Na komendę wzięli tylko tego Mojego, bo znaleźli pod jego siedzeniem tę substancję a tamtych nawet nie przesłuchali. To jest nieważne.  Wczoraj była u niego kuratorka i powiedziała, że przez następne 5 miesięcy będzie musiał albo wrócić do więzienia albo nosić taką elektroniczna bransoletkę na nodze i poruszać się tylko w określonych miejscach. Nie wiem jak przeżyje te 5 miesięcy? Czy w ogóle powinnam czekać?

Wiem że jestem dorosła ale w życiu nie musiałam podejmować tak trudnej decyzji.

Hmmm tez kiedys spotykalam sie z facetem, ktory siedzial. Byloby wszystko ok, gdyby nie to, ze wyszlo, ze bral narkotyki. Nawet to by mi nie przeszkadzalo, gdyby nie zaczal brac jak ja pojechalam do polski, a on zaczal gadac, ze bierze, bo ja gi nie pilnuje. Jak wrocilam chlopak byl calkiem inny. Z naprawde umiesnionego fajnie wygladajacego czlowoeka stal sie chodzacymi kosciami... mowie do niego"zjedz zupe, bo ugotowalam", to nie bo on wszystko wymiotuje co zje... od tamtej pory soe odcielam, bo doszlam do wniosku, ze nie bede nigdy odpowiadac za to czy ktos cos bierze i nikt mnie nie bedzie oskarzal za kiepskie zycie, skoro to jest dorosly czlowiek...

Wiadomo, ze takim ludziom warto dac szanse. Ale kiedy widzisz, ze taka osoba dalej brnie w to bagno to lepiej sie odsunac...

chodzi mi o to, że widać gołym okiem że ten typek jest niereformowalny....

Powiedziałaś że był w domu dziecka, ciężko jest tam wyjść na ludzi uwierz mi, i taka przeszłość kryminalna to jest jeszcze niedużo w porównaniu z tym jak kończy większość wychowanków tego miejsca tak samo jak pogotowia opiekuńczego. Chłopakowi na pewno jest ciężko zawsze musiał liczyć na siebie.
Ty jak napisałaś miałaś opiekuńczych rodziców w poili Ci co jest dobre a co jest złe, miałaś bezpieczny dom, swój kąt, on tego nie miał...
Może przy Tobie wyszedł by na ludzi. Pomyśl. Może udało by Ci się go zmotywować do nauki, do legalnej pracy. Jak by Ci się udało wyobrażasz sobie tą satysafakcje.
Boisz się opinii rodziców. Ale jeśli Cię kochają to zaakceptują to na pewno, nie spodoba im się to zapewne bo się będą martwić o Ciebie. Ale jeśli go kochasz nie możesz patrzeć na opinie innych, może to ten jedyny i to się nie powtórzy nigdy więcej...

Gdzieś przeoczyłam wpis o narkotykach, ale już znalazłam. To akurat dobrze o nim nie świadczy, ale moim zdaniem - wszystko zależy jakie to narkotyki, bo jeśli marihuana, a on jest zwykłym palaczem, który raz na jakiś czas wypali jointa, to nie mam nic przeciwko.

Resztę posta ciężko mi skomentować, bo nie znając człowieka, nic o nim nie wiedząc twierdzisz od razu, że to patologia...
Więc Twoim zdaniem biznesmeni, którzy robią przekręty i też trafią do Zakładu Karnego, to też patologia? No nie sądzę, abyś w życiu codziennym określała w taki sposób tych ludzi.
Palacze "zielska" to też patologia? Ludzie niejednokrotnie wykształceni i na poziomie?

Inna sprawa jest taka, że na co dzień mamy do czynienia z osobami, które miały konflikt z prawem, ale najzwyczajniej o tym nie wiemy - bo nie ma się czym chwalić. Bardzo często nikt nie spodziewał by się, że jakiś czas przebywali w izolacji.

Sosenek jesteś osobą z bardzo surowymi zasadami. Mówisz że żadne z twoich znajomych czegoś takiego nie zrobiło? A gdyby powinęła się jemu/jej noga? Rozumiem że jako "prawdziwa" przyjaciółka odwróciłabyś się plecami bo przecież ty nie zadajesz się z takimi ludźmi.

Narkotyki nie były jego on ich nie brał. Wtedy jak twierdzi nie miał nic do stracenia. Nie miał życia.

Czasami w życiu jest tak że nie wiesz co robić wszystko się wali i jest przeciw tobie. Nie wierzysz w nic i nie widzisz wyjścia z żadnej sytuacji. O czym wtedy myślisz? Jutro będzie lepiej? Nie. Chcesz z tym skończysz albo robisz jakieś głupoty a później kiedy los się odmienia (bo tak czasami się odmienia) żałujesz wszystkiego co złe. Nie masz jednak wehikułu czasu żeby móc wszystko naprawić. Musisz iść do przodu i dźwigać to brzemię przeszłości nie zapominając o swoich błędach ale też nie pozwalając na to żeby zawładnęły twoją przyszłością. Już nie chodzi tu o mojego faceta ale zastanów się jak świadczą o Tobie jako człowieku słowa które piszesz?

Z tym się zgodzę, bo mówić można wiele.
Tyle, że on już pracuje, ale na "czarno".

Widzisz sosenek, nie jest to wszystko takie proste, tym bardziej dla osób z przeszłością. Sami przechodziliśmy różne etapy i choć mąż akurat nie miał problemu ze znalezieniem pracy, tak nie zawsze była ona na umowę...
Najważniejsze, że pracuje, jest już pozytyw. Czy powinien zerwać kontakty z ludźmi coś kombinującymi? Tak, bo to do niczego dobrego nie prowadzi, o czym my na własnej skórze się przekonaliśmy... Zerwaliśmy kontakty z większością ludzi. Zostały nieliczne osoby - jeśli chodzi o te z kryminalną przeszłością. Ale tylko te osoby, które żyją spokojnie i przede wszystkim legalnie.

Szkoła jest ważna, jednak mój małżonek do dzisiaj jej nie skończył. W więzieniu zrobił zawodówkę i na tym jego edukacja się skończyła. Próbował sił w liceum, ale niestety czasu na naukę, a nawet na chodzenie do szkoły nie miał - tylko praca, praca, praca... Każdą sobotę miał pracującą, a zdarzały się nawet i niedziele. Ze szkoły zrezygnował po kilku tygodniach.
Z resztą ja już gdzieś pisałam, że to pracoholik. Chyba w swoim wątku.

Sosenek, jeszcze wracając do Ciebie - z kilkoma Twoimi teoriami mogłabym się nie zgodzić. Może faktycznie po pijaku znajomi nie wsiądą do samochodu - ja również nienawidzę i nie toleruję, tak jak i małżonek, ale wielu ludzi "na poziomie" notorycznie popełnia przestępstwa.
Przykładów można mnożyć wiele. Np łapówki, szczególnie lekarzom, albo podpisywanie się za kogoś... Tak samo jak inne przestępstwa, tak i tego nie toleruję, ale nie mam prawa ich oceniać.

sunshine525
Ty też nie możesz go aż tak bronić. On musi postarać się, pokazać, że zmienił się. Jak pisałam już wcześniej daj mu szansę, ale on niech tą szansę wykorzysta i czynami a nie słowami pokarze Ci, że jest wartościowym człowiekiem.
Mój brat kiedyś też jeździł pod wpływem, jakieś 9 lat temu, kiedy złapała go policja powiedziałam mu tylko, że dobrze się stało, że będzie miał nauczkę. Dostał wyrok w zawieszeniu, dozór kuratora - już nigdy więcej nie wsiadł za kółko, nawet po piwku... Miał nauczkę, ale nie popełnił więcej takiego błędu. Ustatkował się, dziś ma cudowną żonę, stałą pracę, gospodarkę i jeszcze pomaga babci.
Teraz Twój chłopak niech pokaże, że stać go na normalne życie, niech zapracuje na zaufanie i szacunek Twoich rodziców. Zobaczysz, że jeśli będzie się starał, to oni też to docenią.

Jeśli będzie dużo mówił, mało robił - zostaw go...

PS: ma dobry czas na rozpoczęcie nauki, podczas dozoru elektronicznego

Jaką nawiązkę? O czym Ty w ogóle opowiadasz?

Bzdura.
Paragraf: Jazda bez uprawnień. (Nie mylić z brakiem dokumentu poświadczenia.)

Skąd takie rewalacje posiadasz - z bazarowych plotek?

Zalogowałam się tutaj bo nie radzę sobie z własnymi myślami. Nie mam bliskiej tzn. aż tak bliskiej osoby z którą mogła bym o tym porozmawiać. Poznałam człowieka, który po "nastu" spotkaniach stał się dla mnie kimś wyjątkowym. Zawsze czekałam na takie uczucie. Mieliśmy wspólne zainteresowania, podobne oczekiwania od życia. Może nie będę, aż tak się rozpisywać, w każdym razie jak w każdym związku na początku świat jest różowy, a wszystko inne traci sens bez tej drugiej połówki. Rozstałam się z mężem (on też był nie długo po rozstaniu z żoną z którą ma syna) właśnie przez niego, wszystko dla niego ha ha. Zdecydowaliśmy, że zamieszkamy razem, ale nie długo to potrwało, ponieważ jestem nerwową osobą i bardzo spontaniczną, po kilku miesiącach wyprowadziłam się do mamy. Szybko pożałowałam tej decyzji, bo zabijała mnie myśl, że jakaś inna kobieta może spać i mieszkać z człowiekiem, którego tak bardzo Kocham. Oboje tęskniliśmy więc po kilku spotkaniach, rozmowach zamieszkaliśmy powtórnie razem. Ponieważ czas zabija pierwsze wrażenie idealnego faceta, czułam się wykorzystywana i poniżana. Może nie przemoc ale słowa też bardzo ranią i co zrobiłam powtórnie uciekłam tam gdzie było mi dobrze czyli do mamy ha ha. Ona pomagała mi w opiece przy córce i w życiu tam czułam się bezpieczna i kochana tyle tylko, że walka z tęsknotą i myślami była dla mnie nie do zniesienia. Nie wiem czy to normalne ale wysiadywałam wieczorami pod jego blokiem i płakałam. Zastanawiałam się czy dobrze zrobiłam? Może to ja oczekiwałam zbyt wiele, bo drugi związek już nigdy nie będzie taki sam jak małżeństwo. Miałam dobrego męża ale go nie kochałam połączyła nas córka i z chęci stworzenia jej normalnego domu, takiego którego my nigdy nie mieliśmy pobraliśmy się. Byliśmy do momentu gdy ja nie poznałam tego jedynego(tak mi się wtedy wydawało).Wtedy tęsknota zwyciężyła. Postawiłam na swoim i dziś mieszkam z człowiekiem, którego bardzo kocham. Wyjaśniliśmy sobie wszystkie moja uprzedzenia, ja się opanowałam i postanowiłam, że w moim życiu wreszcie zagości normalność. Pokonałam to, że mój obecny partner nie będzie nigdy kochał mojej córki tak jak prawdziwy ojciec, w końcu ma swojego syna. Ale jest jeden problem z którym walczę w myślach i codziennie. Mój partner bardzo interesuje się swoim synem oprócz płacenia alimentów spędza z nim każdy weekend, każdą wolną chwilę. Jego była żona ułożyła sobie życie ma 2 dzieci z innym partnerem. Oprócz czasu, który mu poświęca nie mogę poradzić sobie z tym, że ten syn nie jest do niego podobny, po prostu jakby mój partner nie był jego ojcem. Wiem to  chyba nie normalne, ale nie sądziłam, że bagaż życiowy mojego partnera okaże się dla mnie za ciężki.Mam ochote zrobić badania na ojcostwo ale obawiam się, wyniku i reakcji mojego partnera.

Poczekam. Zobaczę co będzie się działo i co będzie robił. Zanim dowiedział się o dozorze (bo wcześniej z dokumentów które przeglądałam wydawało się że dostał tylko upomnienie a że faktycznie nie jestem prawnikiem myślałam że wszystko jest ok) postawiłam sprawę jasno i powiedziałam wprost że ważna jest dla mnie edukacja i LEGALNA praca.

Przez te 5 miesięcy nasze kontakty na pewno ulegną zmianie. Ja pracuje i wracam na studia więc będzie zupełnie inaczej niż teraz...

póki co nie ma na to szans dlatego tak nalegam żeby znalazł inną normalną pracę

Sunshine zeczywiscie ten chlopak to trudny orzech do zgryzienia. Jesli chodzi o to ze pracuje na czarno, moze trudno mu znalesc prace legalna bo byl karany? Nie wiem jak jest w Polsce ale chyba nie wszystkie zaklady pracy sie na to godza. Narkotyki w aucie? a jakiego rodzaju one byly? Wiesz z jednej strony facet jest z Toba szczery a nie ma wielu takich chlopakow ktorzy mowia szczerze o swojej przeszlsci jednak z drugiej strony te narkotyki troche mnie martwia. Chlopak zbladzil ale to nie oznacza ze nie wyjdzie na ludzi. Poznal Ciebie, zauroczylas go i moze sie zmieni na lepszego czlowieka. Ja wierze ze ludzie sie zmieniaja i kazdy z nas moze zbladzic. Jesli zeczywiscie pojdzie do szkoly to jest to bardzo duzy krok na przod. Motywuj go, obserwuj i trzymaj jak narazie dystans a czas pokaze co dalej bedzie

Witam!
Przeprowadzam badanie na temat kobiet, których ukochany przebywa/przebywał w zakładzie karnym.
Jeśli któraś z Pań byłaby chętna opowiedzieć mi swoją historię i udzielić anonimowego wywiadu byłabym bardzo wdzięczna.

Kontakt do mnie: iza.wywiad@gmail.com

Pozdrawiam, Iza.