Toksyczny zwiazek z ktorego nie potrafie wyjsc. - Netkobiety.pl

Współczuję Iwyy. Nie rób jednak przeniesień.

Ivyy, wybrałem ten fragment, choć w Twojej opowieści każde zdanie jest ważne. Dlaczego ten? Bo tu widać, że Twój Chłopak coś za sobą ciągnie. To nie jest problem w Waszym teraz, ani w Waszych dwóch latach, to jest coś wcześniejszego.

Przy oskarżeniach tego typu nic się nie da wytłumaczyć. Można sprowadzić to jedynie na poziom behawioralny i zapytać:

- Co takiego robię, że czujesz brak zainteresowania?

Warto zapytać:

- Z czyim zachowaniem Ci się to kojarzy? Kto wobec Ciebie tak się zachowywał?

Czy aby Twój Chłopak nie pochodzi z rozbitej rodziny albo domu dziecka? Taki problem sugeruje zdanie o pierścionku i rozwodzie. Coś się stało w Jego życiu wcześniej. Tam bym szukał przyczyn. Z takimi deficytami sobie nie poradzisz. Twoje uczucie pewnie też sobie nie poradzi. Wyjdziesz poraniona i sama będziesz ranić potem innych.

Trzeba mieć je w sobie odnaleźć, określić, nazwać po imieniu i solidnie przepracować. Nie zawsze samemu, bo to ciężko jest wykonać, a ze specjalistą psychologiem. I to nie pierwszym lepszym z tzw. łapanki, a z fachowcem z prawdziwego zdarzenia.
Nikt nie mówił, że będzie lekko w życiu... i słowa dotrzymał

to nie Twoja wina, Ty nadal jestes ta dziewczyna....

On am problemy.

Może jednak psycholog by Wam pomogl.

co mam zrobic by "otworzyc okna"?

To jest to wszystko, co robicie poza snem i pracą.

Przypomniała mi się piosenka:

"Otwórzcie drzwi na oście
Ne chłody jesiennych deszczów.
Wiersz może przynieść nadzieję.
Muzyka zmieni zły nastrój".

To "otwarcie": na ludzi, na wydarzenia, na wycieczki, spacery, kino, teatr, kabaret.

Zwróć uwagę, że kiedy ludzie się kłócą to są w pozycji konfrontacyjnej: siedzą jak gracze po dwóch stronach stołu (kanapy) lub stoją (jak bokserzy na ringu). Taka pozycja sprzyja konfrontacji.

Kiedy idziesz, nawet na zakupy, wtedy pozycja jest obok siebie i to pozwala obserwować świat, otoczenie, a nie tylko widzieć siebie nawzajem.

Pozycja konfrontacji sprawdza się w seksie, ale nawet tam pozycja klasyczna bez zmian grozi (podobno) monotonią.

To, co robisz określa w pewien sposób to, co myślisz, a od myśli do słów już tylko jeden krok. Jak idziesz przez park, to bodźce zewnętrzne sprzyjają takim myślom jak "Popatrz jaki deszcz pada od godziny już, ludzie przemoczeni i smutne maja miny, a my roześmiani, a my rozśpiewani w taki dzień. Pod parasolem tak dobrze jest iść, przez miasto kochane i przy tobie być..."

Ważne także, jakie muzyki słuchacie. Bo muzyka buduje nastrój, albo rujnuje nastrój. I dobrze jest słuchać muzyki w grupie, wtedy spotyka się ludzi, którzy lubią podobny nastrój.

Jedyne co bym proponowała to uniezaleznic sie finansowo od niego, wtedy bedziesz pewniejsz a i łatwiej bedzie ci podjąc decyzje czy zostac czy odejsc. To brutalne ale pieniadze dają poczucie swobody i niezalezności.

zaczęłam zastanawiać sie nad soba w tym wszystkim....dotad czulam sie ofiara w tym wszystkim, nie szanowana, dajaca tyyyle milosci dostajaca w zamian jakies ochlapy...i moze wlasnie o to chodzi...zawsze robilam cos interesownie...ZAWSZE...w dziedzinstwie uczylam sie i stresowalam kazdym glupim sprawdzianem nie dlatego ze chcialam miec dobre stopnie, tak naprawde tez nie dlatego zeby rodzice byli zadowoleni...tylko po to, by miec spokoj, by nie bylo awantury w domu z powodu mojej 3ki, zeby bylo ok dla nnie..tak samo w zwiazku...obdazalam partnera miloscia, wspieralam go, calowalam,  przytulalam dlatego ze chcialam zeby on robil to samo. ..gdy mial zly humor staralam sie go poprawic bie dlatego zeby nie byl smutny, tylko dlatego zeby noe byl smutny i nie musieliśmy oboje mieć spieprzonego dnia...cholera...moja milosc byla onteresowna...ciagle oczekiwalam uczucia w zamian...nieświadomie ale jednak...tak naprawdę ciagle myslalam o sobie. ..

albo to kolejna proba brania wszystkiego  na siebie:/

zaraz zaraz...to moj partner wszczynal klotnie...aja zawsze obchodzilam sie z nim jak z jajkiem...

ostrożna na każdym kroku by nie urazic, zdenerwowac...klotnie wynikaly zawsze z tego ze mimo moich staran predzej czy pozniej sie zdenerwowal albo ja miałam dosc uwazania na niego...

Radź sobie. Nie radź komuś. Jak sobie poradzisz z problemem to wystarczy.

Polecam Ci książkę: Eric Berne "W co grają ludzie"

cholera...dostaje do glowy, wpadam w jakas psychoze...nie wiem co mam robic,nie radze sobie i potrzebuje konkretnych wskazowek o co wiem z enie powinnam ale jednak prosze...

w piatek moj partner wyjechal w sprawach sluzbowych...wraca w poniedzialek...[prosze bez aluzji o ewentualnym "kims innym" bo nie wchodzi to w gre, jestem 100% pewna ze nic tam nie robi, dokladnie wiem co sie z nim w danym momencie dzieje (nie sprawdzam porpostu specyfika naszej pracy na to 'pozwala' by wiedziec co gdzie i jak).] w kazdym razie jestem w domu sama...pech chcial ze wszyscy znajomi a jest ich tutaj niewielu, rowniez wyjechali wiec nie mam tak naprawde do kogo przyslowiowej "gęby" otworzyc...i mysle, zastanawiam sie, analizuje, co robic, co mu powiedziec...chce wiedziec na czym stoje, czy on mnie jeszcze kocha, czy widzi sens tego zwiazku, czy jest ze mna dlatego ze odwalilam histerie gdy ostatnim razem (jakies 3 tygodnie temu) powiedzial po raz kolejny (mowimy to sobie nazamiane) ze to nie ma sensu, czy dlatego ze nadal cos czuje i po cichu wierzy......wiem ze gdy go przycisne znow sie zdenerwuje ale ja nie wytrzymam dluzej zyjac udajac ze wszystko jest ok, kiedy kazdy widzi ze jest to sztuczne...nie wiem czy jest sens po raz kolejny prowadzic rozmowe pod tytulem "zmienmy sie", "chyba sie kochamy skoro dalej jestesmy razem po tym wszystkim", "obiecajmy sobie ze bedziemy razem bez wzgledu na to co bedzie badz rzucmy to wszystko"....rozmawialismy o tym juz miliony razy, zawsze po takiej rozmowie ja czulam sie spokojniejsza ale tak naprawde na dluzsza mete nic sie nie zmienialo...kocham tego faceta i wiem ze to ktos na kogo czekalam tyle czasu...ale sama nie pociagne tego a niestety on ostatnimi czasy jest jeszcze bardziej bierny niz zazwyczaj...jak go rozpalic, dac mu wiary ze wszytsko w co wierzylismy przez ostatnie dwa lata (nasze wpsolne szczescie) jest nadal mozliwe?:( prosze o pomoc bo juz naprawde nie daje sobie rady...na zmiane placze, nagle staje sie pewna wiary i sily, a zaraz znow placze z beznadzeji...

no i jeszcze znalazlam ten cholerny pierscionek (wczesniej tylko rachunek)...jest cudwny i pasuje jak "na mnie szyty" nie jest ani zamalyani zaduzy...troche jestem romantyczka i rozkleilam sie powtarzajac sobie po cichu 'pasuje idealnie'...

NIby On wznieca kłótnie, ale Ty go naciskasz. To kto zaczyna? Pomyśl w kategoriach: przyczyna --> skutek"

Ivyy, słowa są jak zaklęcia: o czym mówisz i co mówisz, to wywołujesz. Możesz pytaĆ, czy mnie kochasz? Wtedy stawiasz Go pod murem i mówisz: "kochasz mnie? bo jak nie, to kula w łeb !" Wymuszasz zeznania. Po co? Co CI to daje?

Możesz skupiĆ się na sobie i daĆ Jemu informacje potwierdzającą. I nie musi to by "kocham Cię". gdy nie jesteś tego pewna. Prawda jest znacznie bardziej interesująca. CO napisałaś w poście powyżej:

- Martwię się o nas, ale to mój problem. Te zmartwienia odbierają mi radośĆ i dlatego nie umiem się cieszyĆ. Pewnie to widzisz i też się martwisz. Może odbiera Ci to pewnośĆ. Pewnie dlatego czasem tak milczysz. Boję się Twojego milczenia. Nie wiem, co ono oznacza. Ale cieszę się z tego, że jesteś przy mnie, że jesteśmy razem, że dbasz o mnie, że czuję Twoje wsparcie. Nawet jak jesteś zdenerwowany, to myślę sobie wtedy, że nie jestem Ci obojętna. Chcę Cię coraz lepiej rozumieĆ. Pomożesz mi?

Młodzi ludzie obecnie mieszkają razem, mają dowody tożsamości, są po egzaminach dojrzałości, mają pełne prawa wyborcze bierne i czynne, ale tak naprawdę są niedojrzali, są tylko samodzielni. Ale samodzielnośĆ i niedojrzałośĆ to przepis na nieszczęście.

Ivyy, pisałem to już wiele razy, ale napiszę to dla Ciebie: skup się na teraz. Nie myśl o przyszłości. Siej dobre ziarno słów, a wyrosną i zbierzesz zboże. Siej teraz chwasty złych słów, a wyrosną za jakiś czas i zniszczą Ci przyszłośĆ. Skup się na tym jakie ziarno siejesz, a nie na tym, co wyrośnie, bo wyrośnie na pewno to, co siejesz teraz.

Jak lubisz cierpieĆ, to cierp, ale wiedz, że cierpienie to także ziarno i wydaje dokładnie takie owoce. Jak chcesz się cieszyĆ, to zacznij siaĆ małe ziarenka radości. Każda relacja ( i dlatego się to tak w skrócie nazywa) to jest sprzężenie zwrotne: toczycie razem kulkę śniegu, toczysz kawałek, potem on toczy, znowu Ty, potem On. Jak to jest kłótnia, to każde z was dokłada coś od siebie negatywnego. Jak to jest miłośĆ, to każde z Was dokłada trochę uczucia. Tak to działa. W nauce mówi się o teorii systemów.

Sięgam ostatnio po literaturę, bo szukam uzasadnień moich słów. Co znajduję? Na temat cierpienia:

"Charakterystyczną cechą odróżniającą nerwice od innych cierpień psychicznych jest utrwalanie niezmienności." Dlatego tak wiele wypowiedzi zawiera przepowiednie "On się nie zmieni", co jest bzdurą produkowaną przez Osoby zranione, utrwalone w swoich neurotycznych reakcjach. Dlatego znajdą kolejną Osobę radosną i zniszczą jej życie swoimi lękami, swoimi oczekiwaniami, pragnieniem pewności.   To jest nasze chorobliwe pragnienie pewności. A pewnośĆ powoduje sztywnośĆ, zasila niezmiennośĆ. Uczucia z natury są zmienne. PewnośĆ zabija uczucia. PewnośĆ ma byĆ w woli bycia razem, w decyzji, a uczucia mają fluktuowaĆ. Wiele Osób myśli, że jak nie są małżeństwem, to nie podlegają prawom kryzysów. A to tak nie działa. Czy jesteście małżeństwem, czy żyjecie bez ślubu, to kryzysów nie unikniecie, bo te kryzysy są potencjalnymi sytuacjami rozwojowymi, coraz częściej marnowanymi. Kryzys wzmacnia, gdy wiemy, jak go przejśĆ. Burza na morzu wzmacnia każdego żeglarza, potem mniej boi się następnej, bo wie, że można ją przeżyĆ. A tu jak burza w związku to wielu z lądu krzyczy: "wyskocz z tego statku !!! na cholerę będziesz z dupkiem pływaĆ!!!".. I wyskakują i się topią. Bo kryzys można przetrwaĆ tylko przy zgodnej pracy przy żaglach: tu każda para rąk się przydaje, ale w kryzysie ktoś musi trzymaĆ ster, i to nie może byĆ byle kto, bo jak źle ustawi dziób statku do fali, to rozwali statek, złamie marsz, zatopi wszystko.

To tak, jakby żeglarz miał morzu za złe, że są fale i wiatr. A przecież to jest właśnie zasada jego podróży, siła napędowa życia. Gdy nie wieje i nie ma fal to stoisz w miejscu. Burze i szkwał trzeba prztrwaĆ, ale kołysania i wiatru nie można uniknąĆ. Dlatego starożytni mawiali: navigare necesse est - żeglowanie jest koniecznością. To była metafora życia. Kołysanie jest koniecznością. Nowicjuszowi szkodzi, a stary wilk morski tak wyĆwiczył umysł i dopasował krok, że idzie prosto pomimo fal i wiatru.

I kolejny cytat:

"U ludów polinezyjskich dopiero nazwanie przedmiotu nadaje mu byt: gdy przedmiot nie ma nazwy, to dla nich nie istnieje. Magiczne działanie słowa polega między innymi na tym, że jest w nim siła fiat (niech się stanie). Ponieważ w komunikacji między ludźmi słowo odgrywa najważniejsza rolę, więc "społeczny"  u człowieka oznacza, praktycznie sprawę traktując,"słowny". Nasz obraz świata jest zatem obrazem słownym, pojęciowym. Istnieje w nim przede wszystkim to, co ma nazwę. [...] Nigdy np. nie dowiem się, co oznacza miłośĆ, lęk, nienawiśĆ, piękno itp., gdy sam tego nie przeżyłem.

I jeszcze jedno. Młode pokolenie szuka rozwiązań w Internecie, wyznając przesąd, że tam jest wszystko. A w bibliotekach na półkach książki pokrywa kurz. Nie każdego staĆ na serię wizyt u psychologia, na terapię, ale każdy może czytaĆ. Do Kamasutry łatwiej zajrzeĆ, ale wiele wydań ogranicza się do zdjęĆ pozycji, a cały tekst "Traktatu o zacności" pomijają.

Oto książki o miłości:

Erich Fromm "O sztuce miłości"
Artur Schopenhauer "Metafizyka miłości płciowej"
Max Scheler "Resentyment a moralnośĆ"
Mieczysław Plopa "Psychologia rodziny. Teoria i badania"
Mikołaj Kozakiewicz "O miłości prawie wszystko"
Karol Wojtyła "Miłoś i odpowiedzialnośĆ"
Benedykt XVI encyklika o miłości "Deus caritas est"
Biblia; II list do Koryntian, Pieśń nad pieśniami. Ksiega Syracha, Ksiega przysłów.

Twój aparat komórkowy ma swoją instrukcję obsługi i czytasz ją. Pralka ma instrukcję obsługi i czytasz, zanim zaczniesz pranie. Ty też masz instrukcję obsługi, ale jej nie czytasz.

Cytaty użyte w tym poście pochodzą z książki Antoniego Kepińskiego "Psychopatie" (tytuł może straszyĆ, ale to jest książka o cierpieniu). Jest w niej bardzo cenny wykład o postawie "do" i "od" ludzi. To dwie postawy i jedna z nich jest dominująca: albo kontaktujemy się lepiej (postawa "do") z otoczeniem, albo żyjemy w odosobnieniu (postawa "od"). Sposoby reakcji w wybranej postawie można poznaĆ.

Wiele się ostatnio pisze o toksycznych związkach, ale dla mnie toksycznośĆ ma związek z lękiem: dla neurotyka każda relacja jest toksyczna, bo każdą relację potrafi zatruĆ. ZająĆ się trzeba jadem w sobie, a nie partnerem.

Daję Ci trop. Reszta pracy należy do Ciebie.

Tylko w sobie można rozwiązać problem. Nie ma innej możliwości. Tylko swoje problemy można rozwiązywać. Kogoś możemy rozumieć lub nie rozumieć.

Jak ktoś nas rani, to albo nie wie o tym, albo jest sadystą, albo sam cierpi i się miota. Możemy wtedy takiemu komuś pomóc, albo możemy go zostawić.

Jak ktoś stoi na gzymsie okna i mówi, że skoczy, to możemy skupić się na sobie i powiedzieć mu: "Ranisz moje uczucia". Możemy powiedzieć mu: "Skacz, a co mnie to obchodzi". Możemy mu powiedzieć: "To ja odchodzę, nie chcę patrzeć na to jak skaczesz i jak zamieniasz się w krwawą miazgę". Możemy podejść i powiedzieć: "A o co Ci chodzi. Może porozmawiamy?"

Możemy podejść i chwycić go za rękę mówiąc: "Nie skacz. Może jeszcze nie teraz. Poczekaj z tą decyzją."

Możemy też wyjść na parapet i zaproponować: "To co? Fundujemy sobie ostatnią wspólną wycieczkę?"

Możliwości jest wiele.

Zastanawiam sie czy to wszystko -rozwiazywanie problemu w sobie - nie jest przypadkiem przejawem toksyny...szukamy rozwiazania wewnatrz siebie a to moze z druga osoba jest cos nie tak? przeciez od tego mozna "dostac do glowy", nie mozemy myslec ze jestesmy przyczyna problemow drugiej,raniacej jej osoby lub wierzyc w to, ze to w nas istnieje rozwiazanie na czyjes probemy...

U mnie juz lepiej...jestesmy po powaznej rozmowie...skroconej do minimum ale jednak...poszlam za rada i nie przeprowadzilam jej w domu wsrod czterech scian, wyszlismy na spacer, zdobylismy pobliska, niezbyt trudna do zdobycia ale jednak gore;) i na szczycie gdy towarzyszyla nam euforia, zmeczenie a oczy zajmowal piekny widok zapytalam jak to miedzy nami jest...ze musimy zrobic krok do przodu mowiac soie co do siebie czujemy i podchodzac do tego na powaznie biorac pod uwage uczucia drugiej osoby i przestajac "rzucac" siebie co kilka miesiecy, albo krok do tylu - zegnajac sie w pokojowym nastawieniu przynajac przy sobie nawzajem ze poprostu nie wyszlo...dalej jestesmy razem i od kilku dni jest tak, jak bylo kiedys...mam nadzieje ze juz tak zostanie...przestalam, a przynajmniej ucze sie dawac oczekujac czegos w zamian, w kazdym gorszym nastroju doszukiwac sie swojej winy, i robienia wszystkiego zeby bylo dobrze tlko dlatego, ze mi bedzie dobrze jesli bedzie ok...dziekuje Wam wszystkim...

Witaj. Bardzo Ci współczuje ale dobrze wiem co przeżywasz bo ja również tkwię po uszy w toksycznym małżeństwie!!!
A więc tak, zaczną od tego, że mam 27 lat, mój mąż jest w tym samym wieku. Małżeństwem jesteśmy od 2 lat, jednak znamy się od 6 lat.
Mój mąż zabrania mi wszystkiego:
- nie moge iść do pracy, on jest rolnikiem i zmusza mnie żebym też była i pracowała w polu z jego rodzicami, którzy nie doceniaja tego co robie i ciągle wyzywają od nierobów!!! a ja tyle im pomagam, pracuje z polu po 12 godzin dziennienie, w deszczu i w słońcu, kopie dziury na ogrodzenie, naciągam siatkę, przybijam skoble, chodzę z haką, sypie nawóz który noszę w wielkiej misce która waży chyba ze 20 kg!!kiedy ja sama waże tylko 50kg. (ale ja nie chcem tego robić, nie po to studiowałam, żeby ryć w ziemii ;-(ja się po prostu do tego nie nadaję
- nie moge spotykać się z koleżankami,(mam tylko 2 ze względu na to, że mieszkamy blisko jego rodziców, ja nie znam tu nikogo, ja pochodze z innego miasta)czasami pozwala mi iść na godzinkę do koleżanki , raz na kilka miesięcy,ale to tylko pod warunkiem że nie ma jej męża w domu. niestety jak wracam po tej godzinie to musze się spowiadać z każdego zdania mojego i mojej koleżanki, o czym gadałyśmy, czy piłam kawe, herbate czy może nie daj boże wino! najlepiej jakbym wzieła dyktafon i wszystko nagrywała, strasznie mnie to męczy,
- nie mogę farbować włosów, chodzić do fryzjera ich ściąć, bo przecież jego mamusia może mi podciąć włosy.
- nie mogę jeździć sama do domu, do babci, cioci, sióstr i braci, bo mąż mówi że dobra żona nie wychodzi nigdzie bez męża, moge tylko jeździć z nim, tyle, że ja czasami chciałabym porozmawiać z rodziną sam na sam, czy z siostrą poplotkować o babskich sprawach i niekoniecznie chcem żeby on stał i słuchał
- ale on tego nie rozumie bo on nie utrzymuje zadnych kontaktów ze swoja rodziną, jedynymi osobami z którymi się spotyka są jego rodzice.
- mąż przeglada mi telefon, jak tylko dostanę sms to juz jest przy mnie i czyta,
- tak samo jest z siedzeniem na komputerze, jak tylko nie ma mnie w pobliżu to przeglada historię przeglądania stron internetowych,
- jak dzwoni do mnie telefon to chce żebym brała na głośnik bo uwaza że jesli jest moim mężem to ma prawo słyszeć co ktos mówi,
a jeśli tego nie robie to muszę wszystko ze szczegółami opowiadać jak na spowiedzi,
- jesli jesteśmy u mojej rodziny i mąż chce iść spać to ja też muszę iść, nie mogę zostać z rodziną i porozmawiać sam na sam,
- ja mam juz dosyć siedzenia z nim 24/h ,jak nie w domu to razem w polu z jego rodzicami, przeciez człowiek potrzebuje troche odpoczynku od tej drugiej osoby.

Nie napisałam jeszcze, że jestem w 11 tygodniu ciąży, myślałam, że jak już jestem w ciąży to coś się zmieni, ale wręcz przeciwnie, jest coraz gorzej. Doszły jeszcze wyzwiska i różne epiety. Dodam, że nigdy go nie zdradziłam i nigdy nie dałam mu nawet powodu do zazdrości, on po prostu taki jest i wydaje mi się, że jest to wyniesione z domu rodzinnego, w którym rodzice nie ruszają się jedno bez drugiego na krok, nie utrzymują kontaktu z rodziną i znajomymi, bo każda kobieta to ku.....a a każdy facet to cham. Jednym słowem żyją sobie w tym swoim małym świecie, ale ja taka nie jestem, mam braci i siostry i zawsze miałam z nimi dobry kontakt, jednak on nie rozumie, że nie można drugiemu człowiekowi zabraniać kontaktu z rodziną.
Poza tym wydaje mi się, że każdy normalny człowiek, wiedząc, że żona jest sama w mieście, gdzie nikogo nie zna, powinien sam zaproponować żebym pojechała do rodziny a nie siedziała w pustym mieszkaniu sama jak palec.

ostatnio napisałam mu, że chcem pojechać do siostry do Gdańska, ona też jest w ciąży i siedzi w domu na chorobowym, i co usłyszałam? " że jeśli pojadę to on mi dziecko odbierze bo się na matkę nie nadaję, bo nie moge w domu usiedzieć! poza tym jadę tam pobzykac się z innymi bo wiem, że drugi raz nie zaskoczę! przecież to jakiś obłęd, jemu wszystko sprowadza się do jednego! Najbardziej martwi mnie to, że jeśli on już teraz takie rzeczy wygaduje, jak jeszcze dziecko się nie urodziło, to co będzie jak się urodzi? zamknie mnie w domu i zabroni gdziekolwiek samej z dzieckiem wyjść bo inaczej mi dziecko odbierze? to jest chore!juz kiedys mi powiedział, że jesli będziemy mieli dziecko to on nie pozwoli żebym sama pojechała z dzieckiem do rodziny, myślałam że żartuje, ale teraz jak juz jestem w ciąży widzę, że on mówił całkiem serio ;-(

Hej . Chcialam sie podzielic moja podobna historia z Wami i moze prosic o jakies rady? Jestem mezatka od 2 lat , a jestesmy z soba od 4 . Mieszkamy w Anglii (maz Anglik) , mamy 2-letniego synka. Jestem nieszczesliwa i to bardzo. Maz ma problem z alkoholem , codziennie wychodzi po pracy, traci na to duzo pieniedzy , gdzie ja z dzieckiem nie mamy czasami na jedzenie , nie wszystkie rachunki sa na czas placone. Za moimi plecami roztrwonil moje oszczednosci , ktore byly przeznaczone na kupno domu. Generanie nie uklada sie nam od poczatku . Wiedzialam ,ze lubi sobie wypic i pobalowac, i nigdy nie byl dobry w sprawach finansowych. Myslalm na poczatku, ok jest mlody chce sie wyszalec. Pozniej po jego oswiadczynach, zaszlam w ciaze. Cieszylam sie bardzo bo zawsze chcialam miec rodzine, i mialam nadzieje ,ze to jego zmieni. Przez cala ciaze  nic sie nie zmienilo.Ok myslalam sobie , jeszcze sie chce wyszalec, zanim naprawde nasz swiat sie zmieni . Synek sie urodzil, i wtedy zaczelo sie najgorsze. Bylo mi samej bardzo ciezko , mialam depresje, bylam z tym wszystkim sama !!!Zero pomocy z meza strony. Wiem ,ze ciezko i duzo pracowal, ale po pracy jeden kierunek -pub ! Dni wolne - pub . Dzieki Bogu za jego rodzicow , mimo ,ze mieszkaja 2 godz. drogi od nas dosc czesto przyjezdzali , by mi pomoc przy dziecku, cos zrobic w domu , naprawic, i pobyc z nami. Ja niestety nie mam juz rodzicow. Tak dwa lata , co jakis czas klotnie o te same problemy ,ze za duzo w pubie przebywa, za duzo pieniedzy tam trwoni, z nami i a przede wszystkim z synem nie spedza wystarczajaco  duzo czasu. Od kilku tyg. jest naprawde ,zle . Spimy w osobnych sypialniach, na rachunki , siostra musiala mi przyslac pieniadze z Polski ,( bo maz musial naprawic swoj samochod, mimo ze mamy jeszcze moj) , klotnie lub rozmowy co z tym wszystkim ???|!!! Probowalam tyle razy , prosilam, tlumaczylam ,ale nigdy sie nic nie poprawialo. Co jakis czas to samo, bledne kolo. Jest mi naprawde zle !!! Czuje sie bardzo samotna i  zaczynam sobie powoli nie radzic z tym wszystkim. Czuje sie jak w klatce ,ze musze udawac iz wszystko jest cudownie, a tak naprawde czuje okropnie. Kocham go ,ale nie wiem czy to wystarczy ??? Wiem ,ze musze sie kierowac dobrem dziecka , i czy jest to dobre jak syn bedzie na to wszystko patrzyl ,jak bedzie rosl i wiecej rozumial ??? Mam dosc nie przespanych nocy, placzu ,atakow paniki itp. Mecze sie juz sama z soba , a cale otoczenie mnie przytlacza. Myslam o powrocie do PL , i rozmawialismy juz na ten temat .Najgorsze jest to ,ze sie wciaz ludze ,ze moze jednak sie zmieni i nie wiem czy potrafie odejsc. Boje sie ,ze podejme zla decyzje a dziecko na tym ucierpi, a tesciowie beda mieli do mnie zal ,ze zabralam im wnuka.Prosze o rade ????

Zachowania Twojego męża jest typowe dla zaburzenia pogranicznego osobowości. Poszukaj w necie o borderline lub BPD.
W razie czego pisz na prive to Ci wiecej wysle do poczytania.

Mam takie doświadczenia ale w druga stronę, z kobietą:-(

Musisz wierzyć w siebie i złamać siebie . Inaczej nie dasz rady się uwolnić z tego związku ! Wierzę w ciebie i mam nadzieję, że podejmiesz odważną decyzję !

Zostalam calkowicie zrownana z ziemia i nie mam sily zeby sie podniesc...rowno miesiac temu odwalilismy niezla szopke w pracy i wsrod znajomych, po raz ktorys z koleji moj luby wyrzucil mnie z domu zwyzywal, powiedzial jak to bardzo zaluje ze mnie poznal itd...przestraszona postanowilam dzialac od razu dzowiac do znajomej z pytaniem czy mnie przenocuje, gdy tylko uslyszala co sie stalo kazala sie pakowac, zorganizowala ekipe przeprowadzkowa i w ciagu kilku godzin nie bylo mnie juz w ''domu''...podczas haotycznego pakowania moj facet(?) nagle zmienil zdanie i zaczal plakac(doslownie plakal) i przepraszac...na szczescie byla ze mna kolezanka ktorej w przeciwienstiwe do mnie jego zly nie wzruszaly...pojechalysmy do niej, chcialam zapomniec o tym dniu, o tym wziazku o tym ze on w ogole istanieje a juz napewno wyrzucic mysli ze to tylko zwykla klotnia...on ciagle pisal, dzwonil, przepraszal...jako ze firma w ktorej pracuje to grupa mlodych ludzi, w ktorej zyjemy jak rodzina, a w ktorej pracuje rowniez moj facet wiesci szybko sie rozniosly, szef zaczal kombinowac co i jak zrobic, zeby przeniesc mnie do innej filii tak abysmy nie musieli sie spotykac...czulam ze nie jestem w tym wszystkim sama, czulam ze mam sile w sobie zeby to skonczyc i wszyscy wokolo pchali mnie do tego mowiac, ze nigdy nie chcieli sie wpieprzac w nasze sprawy ale nawet w pracy bylo widac, ze on mnie poprostu nie szanuje a ja robie wszystko, zeby tylko go nie wkurzyc...postanowilam ze zakoncze to raz na zawsze...ALE...jestem miekka pi*da ktora boi sie zostac sama w obcym miescie...chlopak chodzil za mna, przepraszal, plakal, obiecywal Bog wie co, przyniosl nawet ten zasrany pierscionek zareczynowy ze lzami w oczach mowiac ze on wie iz ten pierscionek musi byc moj...przyznal sie do wszystkich win ktore popelnil w ciagu ostatnich dwoch lat, mowil wszystko to co chcialam uslyszec...i wymieklam...wrocilam do niego, przewiozl spowrotem wszystkie moje graty, przeprosil wszystkich za szopke jaka odwalil, chodzil jak struty...przez najblizszy miesiac zachowywal sie tak, jak zawsze chcialam...byl kochajacy, czuly, zabawny, wyrozumialy, troskliwy...miesiac...wlasciwie to dwa tygodnie bo przez kolejne dwa tygodnie bylismy na osobnych wyjazdach sluzbowych...az w koncu wczoraj nie wytrzymal i znow mnie wyrzucil z domu...czuje sie jak smiec...z tamtej sily ktora mialam miesiac temu nie pozostalo  juz nic...nie wierze w siebie nie wierze w to ze dam rade po raz kolejny przez to przejsc...boje sie podjac jakiegokolwiek kroki...nikomu o tym nie powiedzialam bo jest mi zwyczajnie wstyd...no i obawiam sie rowniez, ze gdy znajde w sobie wiare, on znow zacznie przepraszac...czy to z nim, czy ze mna jest cos nie tak?

Jak ja to dobrze rozumiem,mam podobnie bardzo podobnie,zebranie o uczucie i ciągle słyszałam przestan wymyslac,dwa lata ze soba i ciagle kłotnie i kary za to ze ja je wszczynałam cicymi dniami..dzis odeszlam...nie dalam rady dłuzej....nie dalam bede cierpiec ale co mam zrobic.....on nie bedzie o mnie walczyła jest zbyt dumny,zbyt dumny ze ktos go porzucil,a kiedys mial zone i tez podobno ciagle kłotnie,rozeszli sie bo znalazł druga,on chyba mysli ze znajdzie wkoncu taka co nic nie bedzie chciec a bedzie obok...to nie jest zwiazek,albo inaczej,jest-ale toksyczny...jak sie pozbierac teraz?

Witam Cie.Niezle sie wkrecilas.Mam nadzieje,ze nie zatracilas sie w tym zwiazku clkowicie,ze ocalalas-swiadczy o tym chociazby fakt,ze piszesz tutaj i prosisz o pomoc.Musisz sama zadac sobie pytanie-na ile starczy mi jeszcze sil by zyc jego nastrojami,zmianami decyzji i z jego lekcewazeniem mojej osoby.Argument,ze jestes z nim,bo on lepiej zarabia-nie przemawia do mnie.Po prostu uzaleznilas sie od chorego ukladu i nie potrfisz juz inaczej funkcjonowac.pzdr.