brak zaangażowania z jego strony - Netkobiety.pl

Witaj. Moim zdaniem ty dużo od niego nie wymagasz, bo jakiś kontakt minimum raz dziennie musi być. Mam wrażenie, że on się nie stara ponieważ jak sama napisałaś ciągle się kłócicie o byle co. Z twego opisu wnioskuję, iż macie oboje silne charaktery i żadne z was nie chce iść przez to na ustępstwa... Pogadaj z nim jeszcze raz o tym i nie sprzeczajcie się. Zróbcie tak, że raz w dziennie on dzwoni a drugi raz ty...może to coś da...

Musisz zrozumieć podstawową rzecz w życiu. Każdy musi mieć czas dla ukochanej osoby, czas dla siebie i czas na pracę. Gdyby moja ukochana dzwoniła do mnie z pracy, zwróciłbym jej uwagę, że teraz jest czas na pracę. Bo teraz to jest dla niej najważniejsze.
Nie wolno tych rzeczy mieszać (ukochana osoba, mój czas i praca), jeśli się to zrozumie, wszystko w życiu jest poukładane.

Czyli poza tym, że jest do doopi jest raczej wspaniale?

Zagubiona jesteś - to pewne!

Jakie są powody kłótni?Co ta znaczy ,że   "podczas widzeń jest raczej w porządku."

-- takijedenfacet820 - tak, owszem jestem zagubiona w tym związku i to bardzo. Ciągle przechodzimy przez etapy typu - kłótnia, później jest dobrze, następnie coś znowu wyjdzie nie tak, potem jest olbrzymia kłótnia, następnie znowu coś. Pragnę stabilnego związku. Nie huśtawki. Mam za sobą takie chwile i chcę czegoś normalnego, stabilnego, pragnę wsparcia - bardzo dużo go potrzebuję. Tymczasem w naszym związku jest więcej niestabilnych chwil.
Z jego strony kontakt jest ograniczony do minimum. I to samo jest ze wsparciem. On o tym dobrze wie i na początku faktycznie mi to dawał. Teraz jest zupełnie inaczej.
Odnośnie kontaktu - napisałam mu dzisiaj miłe rzeczy, wymieniliśmy się wiadomościami parę razy i na ostatnią moją odpowiedział ciszą.
O co się kłócimy? O drobne rzeczy. Z tym, że on jest dość nerwową osobą dlatego każda "głupota" niesie za sobą lawinę.
Ja jestem spokojna i zawsze próbuję prowadzić rozmowę/kłótnię w spokojny, racjonalny sposób. Lecz on wtedy się denerwuje jeszcze bardziej.

-- drop - Rozmowy o tym co czuję i co mnie boli, już były. Nie jestem pewna czy przyniosły skutek na tyle, by dziś spokojnie odpowiedzieć "tak, rozmowy z nim tak wiele dały".

Hej zakłopotana:)Jestem w związku ponad 7 miesięcy i na etapie właśnie 3 miesięcy było identycznie jak u Ciebie. Po prostu jakbym czytała swoją historie. On na początku bardzo się starał, zabiegał o mnie , pisał bardzo bardzo często. Potem właśnie jak już poczuł, że jestem bardziej za nim, nagle stał się oziębły chciał więcej czasu dla siebie, rzadki kontakt. Mnie to strasznie przeszkadzało, kłóciliśmy się, nie rozumiałam jak może być tak na samym początku związku. On też jest baardzo nerwowy i rozmowa, która z inną osobą byłaby tylko wymianą zdań z Nim od razu była awanturą. Jednak chyba mimo wszystko zależało nam na sobie i trwaliśmy, ja się starałam, on się starał i dziś jest o wiele lepiej. Po prostu taki niezależny typ, potrzebował więcej czasu. Dziś staram się bardziej odpuszczać, chociaż nie jest to łatwe bo oboje mamy silne charaktery. Dziś mamy kontakt, tak, że oboje jesteśmy zadowoleni, on już rzadko wybucha, także mam nadzieję, że będzie coraz lepiej i tego też Tobie życzę. Poczekaj jeszcze trochę, uzbrój się w cierpliwość bo ten etap pierwszych docierań jest bardzo burzliwy czasem:)

-- mery90 - Nasze wizyty są uwarunkowane tym, czy oboje dysponujemy wolnym czasem. Tak się dzieje z reguły wieczorem / późnym wieczorem ok kilka razy w tyg. Na częstotliwość spotkań nie narzekam, póki co jest w sam raz.
Nasze kłótnie nie są spowodowane tym, ile razy się widzimy tylko tym, że jest to świeży związek i oboje musimy do siebie 'dotrzeć'. A, że on jest nerwową osobą, to stąd kłótnie.
Nie chcę by wyglądało to tak, jakbym go obwiniała, że taki właśnie jest. Pragnę po prostu stabilizacji i spokoju. To jest dość skomplikowany człowiek, z wahaniami nastrojów, nerwowy. Ale też z cudownymi zaletami, które często, bardzo często giną w tym całym 'kłótniowym' bałaganie.

-- artystka1989 - Dokładnie - poczuł, że naprawdę z nim jestem, że "jestem za nim" tak jak to ujęłaś. I mam wrażenie też, że mniej więcej od tamtej pory przestał tak często się kontaktować, jest też bardziej nerwowy.
Masz rację, 'docieranie' jest burzliwym czasem, jednak jeśli obojgu nam zależy, powinniśmy przez to przebrnąć.
Plus tego wszystkiego jest taki, że po każdej kłótni / sprzeczce rozwiązujemy coraz to nowszy problem związany z naszymi dość silnymi charakterami. Gdy go się 'przyciśnie' potrafi też iść na kompromis. Udało mi się to jednak dopiero po burzliwej rozmowie.

-- takijedenfacet820 - Tak naprawdę my dopiero się poznajemy. Uczymy się drugiej osoby, jej reakcji, jej zachowywań na różne sytuacje. Proces ten potrwa jeszcze długo, natomiast według mnie, nie musi on być aż tak gwałtowny i niespokojny. Można rozwiązywać takie rzeczy w polubowny sposób, na spokojnie. No cóż... on jest jednak upartą osobą, wybuchową także małe prawdopodobieństwo by ten czas przemknął łagodnie.
Jego nieodzywanie się jest dla mnie w jakimś stopniu dziecinne. Cichymi dniami nic się nie zyska, a można tylko stracić.
Dowiadywałam się niedawno, czy ma jakieś problemy, czy potrzebuje wsparcia, pomocy. Niemniej dziękuję Ci - temat poruszę raz jeszcze.
Owszem, wychodzi taniej jednak nie zawsze ten czas na spotkanie jest. W trakcie widzeń rozmawiamy o tym często, jednak tak jak pisałam - za dużych efektów nie ma, poza małymi wyjątkami (które na szczęście jednak są).
Nieskończona ilość smsów - to nie tak. Nie obsypywałam go wiadomościami czekając niecierpliwie na odpowiedź. Jednak ten temat póki co jest zamknięty (rozwiązał się sam), więc nie warto o tym pisać.
Pragnę od niego wsparcia, które ma za zadanie oznajmić mi : "nie jesteś z danym problemem sama, jestem przy Tobie i będę. Razem coś zaradzimy". Czego postępowaniem jest wspólne, efektowne działanie, które prędzej czy później zaprowadzi do rozwiązania problemu. Mniejsza o rozwiązanie - bardziej zależy mi na wsparciu, którym pokaże mi, że razem ze mną przebrnie. Że nie zostanę ze wszystkim sama (tutaj muszę nadmienić - dość niedawno nauczyłam się czerpać od kogoś pomoc, to dla mnie nowość i nie jestem pewna czy w dość prosty i komunikatywny sposób mówię mu o tym).

-- basia 83 - dziękuję Ci za odpowiedź. Podniosłaś mnie trochę na duchu swoim postem i muszę też przyznać Ci rację - nerwowy człowiek to fakt, postaram się bardziej go chwalić (by go też trochę zmotywować) lecz nie jestem pewna czy takie 'celowe działania' to dobry pomysł... zobaczymy. On nie jest raczej osobą, że w przypadku gdy się go pochwali, on taki chce zostać w mojej pamięci a co za tym idzie - robi wszystko bardzo dobrze, po mojej myśli - podsumowując - będzie się starał może nawet tak jak na początku związku. To nie jest typ łatwego charakteru.
Tak jak pisałam : to dość skomplikowany człowiek o raczej silnym charakterze -podobnie jak ja- stąd nasza upartość i burzliwy czas docierań.