Nie ogarniam tego faceta - Netkobiety.pl

Po pierwsze nie naciskam Go, rozumiem jego sytuację wiem że jest rozchwiany emocjonalnie, nie raz z nim o tym rozmawiałam, a psychologa sam brał pod uwagę, do niczego Go nie zmuszam. Po prostu nie wiem co robić, czasami Go nie rozumie, już kilka razy kończył ten związek, za chwilę zmieniał zdanie, chciał powrotów ( nie były to jakieś długie rozstania). Kiedy jest gorzej to nie chce walczyć tylko od razu się poddaje. Nie jestem egoistką, małego bardzo lubię i mimo Jego chwiejności emocjonalnej staram się mu pomóc, mimo, że przez swoje życiowe zakręty traktuje mnie jak traktuje. Myślę jedynie o tym czy to nie ja powinnam zakończyć ten związek raz na zawsze, a nie dawać sobą pomiatać i być na jego każde kiwnięcie palcem. Nie każe mu ponownie się żenić, nie każe JUŻ mu robić sobie kolejne dziecko. Powtarzam mu, że najpierw powinien sobie wszystko poukładać, zakończyć jedno, po rozwodzie będzie inaczej, po decyzji sądu będzie inaczej, jak matka dziecka ułoży sobie życie też będzie inaczej. Chodzi mi o jego brak chęci do czegokolwiek. O jego negatywne podejście do życia, a taki nie był, poznałam Go z innej strony. Ale jest typem myśliciela i męczy nas to oboje. Nie jestem egoistką i w tym wszystkim właśnie staram się pomóc mu, zamiast myśleć o sobie i o swoich potrzebach. I to nie ja mu mieszkam w głowie tylko On mi. Chcą być, nie chcą być, chcą być, nie chcą być.

Nie wypytuję wiem w jakim jest stanie. Nigdy Go nie wypytywałam o to a kiedy my będziemy mieć dziecko czy coś w tym stylu. Rozmowa kiedyś była na temat poglądów na życie, ale nie napieram Go w tej kwestii. Chodzi bardziej o Jego zachowanie i zaangażowanie w związek, wszystko tak jakby musi wychodzić z mojej inicjatywy, i muszę obchodzić się z nim jak z jajkiem. Jego częsty brak humoru, czarne myśli źle na mnie działają, staje się taka sama jak On czyli bez życia. Nie chcę Go stracić, namawiam Go wręcz o walkę o dziecko bo widzę jak On to przeżywa. Z drugiej strony nie może dać się stłamsić losowi i przestać żyć, też ma do tego prawo mimo przeciwności losu. Już mu nawet proponowałam, aby zastanowił się nad kwestią rozwodu, jeśli bardzo przejmuję się dzieckiem, które będzie miało rozbitą rodzinę. Bo już nie mam pomysłu. Daje mu czas pewnie, że tak. Jakbym nie miała Go na uwadze to dawno bym Go zostawiła nie patrząc w tył. Chcę mu pomóc, ale nie wiem jak. Danie czasu to jedno, ale brakuje tu czegoś jeszcze. Tylko nie wiem czego..

Facet niestabilny. Niezdolny do podejmowania decyzji. Pozwalający by jego wewnętrzne rozterki stawały się upierdliwie uciążliwe dla bliskich. Nieznana przyczyna rozkładu związku. Jak dla mnie lipa.

Pomieszane z poplątanym.
1. facet ma plany na przyszłość i to z tobą.
2. naciskasz, bo coś zaczynasz do niego czuć widać, stąd rozmowy o rodzinie
3. facio w sumie nie chce kolejnej rodziny i nacisków...
4. ty dochodzisz do wniosku, że źle że naciskasz, więc źle że coś chcesz i trzeba mu dać czas
5. nie wiesz co robić
6. porozmawiać z nim szczerze i czy chce być z tobą, kiedy to widzi, i o tym, że masz pragnienia.

A tak poza tym, to ma zlewkę i nic z tego wam nie wyjdzie.

ps2. I nie naciskam Go, każdy w swoim życiu rozmawia o czymś co chciałby kiedyś jakie ma plany na przyszłość. I nie mówię mu, że już teraz, wszystko po kolei, rozwód, sprawa o dziecko (w tym wszytskim mu pomagam jak tylko mogę, nie dla własnych korzyści bo żadnych korzyści z  tego nie mam, ale dla niego i jego "uleczenia się i ustabilizowania" )

Dlatego też zastanawiam się nad tym wszystkim, bo czuję, że tracę czas, a i tak nic z tego może nie wyjść. Jednak czasem mam nadzieję, albo po prostu jestem za naiwna. Domyślam się, że jak się mu wszystko ułoży to będzie inny człowiek, ale nie wiem czy damy radę to przetrwać, zwłaszcza przy jego zmiennych poglądach. Co nie znaczy, że nie chciałabym, ale wiadomo związek powinien opierać się na dwóch stronach a nie na jednej nie wiem czy udźwignę podwójny a w sumie można i powiedzieć poczwórny ciężar. Czasami mówię sobie "miej wyje*** a będzie Ci dane" ale chyba nie potrafię być głupią zołzą, wolę pomagać mimo iż mi nie jest dobrze. Może to ze mną jest problem? Achhh głupie to wszystko. Zawsze coś nie tak