Mój facet woli spędzać czas w domu z rodzicami. - Netkobiety.pl

Dziś mieliśmy się spotkać (po raz drugi w tym miesiącu!) ale okazało się, że do jego Olczulka przyjechał brat stryjeczny i albo ja przyjadę do nich albo on może wpaść ty6lko na chwile...
Zdenerowało mnie to już strasznie i mu powiedziałam, że nie. Albo przyjedzie do mnie albo niech nie przyjeżdża wcale i z nami koniec, bo to już przesada (wytłumaczyłam mu swoje racje).
Ale go nie ma, a ja siedzę sama.

Dodał jeszcze, że "może u Ciebie w rodzinie cioteczny brat Twojego ojca to nie rodzina, ale u mnie tak!"
Brak słów. Dziewczyny poradźcie...

Szczera rozmowa wygląda tak, że się patrzy się na mnie jak zbity pies, aż w końcu ze złami w oczach mówi, że chce być ze mną i nie chce mnie stracić. Potem jest dobrze przez kilka dni i powtórka z rozrywki. I tak w koło. Oszlleć można. Jak mu ze mną źle niech powie. Ale jak jest między nami ok - to jest super, dogadujemy się, planujemy wspólną przyszłość. A czasem... jest mi przykro jak ciągle ja inicjuje spotkanie.

Ale nad czym Ty się zastanawiasz? Chłopak wybiera to co dla niego ważniejsze, bardziej atrakcyjne itp. Nie jesteś pierwsza na liście jego priorytetów, a dopiero gdzieś za kolegami, grami, rodzicami, styjecznymi wujkami itp. Każdego dnia pokazuje Ci Twoje miejsce w szeregu, więc o czym tu niby rozmawiać?

Ale o co tu walczyc? O zainteresowanie? O uwage? O to, żeby mu zależało? O to, żeby zmienił swoje priorytety?
Ty tu nie masz na nic wpływu. To kwestia jego chęci i wyboru.
Może zamiast wiązać się z kimś dla kogo jest się gdzieś tam na szarym końcu spraw ważnych i rozpaczliwie wołać "kochaj mnie", znaleźć kogoś dla kogo będzie się w czołówce?

Czasem warto zadać sobie pytanie : czy czujesz w związku że idziecie razem naprzód, czy czujesz że się cofasz i tracisz czas..
wg mnie nie pasujecie do siebie po prostu.

Też jestem z Lublina, też mam chłopaka oboje studiujemy i sytuacja jest praktycznie identyczna do Twojej

Ech... postanowiłam dać mu szanse. Ale na moich warunkach. Albo się zmieni, albo nie mamy o czym rozmawiać. Póki co jest OK (ale na poczatku zawsze jest OK). Wiem, że łatwo powiedzieć, zostaw go i znajdź sobie innego. Ale uwierzcie mi to łatwe nie jest. I może w życiu o to chodzi by ciagle pracować na swoim związkiem? Poprawiać co się psuje. Grunt aby obie strony tego chciały. A w moim przypadku tak jest. Bo w żadnym związku nie będzie wiecznie cudownie.

Są sprawy ważne i ważniejsze. Dość to dziwne, że tak ojczulka wybiera, bo sam ojczulek by go wysłał do ciebie, moja droga. Jest oczywiste że jak dom się buduje, to powstają problemy, a jak wybuduje, to i remonty trzeba robić. Nic nie jest wieczne.
Porady w stylu - jak on coś nie robi, to ty mu zrób na złość podobnie, są bez sensu myślę. Manipulowanie kimś, by zachowywał się, jak się oczekuje to nie najlepsza droga.

Lepiej pogadać co się nie podoba, a jak już z ojczulkiem jest, to pojechać tam i tyle. W końcu czemu nie. Najwyżej się dowie, że nie jest u ojczulka, a ma drugie życie. Zawsze warto zaskakiwać kogoś