Status społeczny a wzajemne relacje - Netkobiety.pl

witam, dla mnie status społeczny drugiej osoby nie ma znaczenia, ponieważ powierzamy się człowiekowi a nie temu co ma w banku na kącie. Każdy z nas ma inne wartości, którymi kieruje się w życiu lecz powinniśmy zwrócić uwagę na to, że pieniądze zostaną ale człowiek odejdzie. Znajomość powinno się kształtować na osobowości a nie na kasie

Nie zwracam uwagi. Wydawało mi się zawsze, ze zwracam, ale jak wyświetlił mi się w głowie przekrój moich znajomych to okazało się, że nie zwracam No i oni widocznie też nie, skoro się zadają ze mną; nie jestem ani prawnikiem (a większość z nich tak) ani lekarzem, ani nie robią kariery w żadnej firmie.

Lubię ludzi, którzy mają ciekawe przemyślenia, które to przemyślenia dotyczą zwykłego życia Oni takie mają, ja lubię dyskutować, toteż się przyjaźnimy.

Umarłabym i nieraz umierałam z nudów, spędzając czas w towarzystwie ludzi bardzo podobnych do mnie jeśli chodzi o status społeczny czy materialny.
Dla mnie osoba to jej wnętrze, nie zewnętrze.

Tylko widzisz, niektórzy nie mogą czuć się dobrze przy ludziach, którzy mają czegoś więcej niż oni. Chociaż gdzieś tam Ci moi najbliżsi znajomi są gdzieś na moim poziomie to łącza nas raczej zainteresowania, mamy wspólne tematy do rozmów. A nie to, że czujemy się tacy sami i nikt nie czuje się gorszy czy lepszy.

W głowie musi być. Uczciwość. AŻ TYLE!

Czasami zdarzają się osoby, które próbują udowodnić swoją wyższość tym, że mają czegoś więcej. Z takim człowiekiem nikt nie będzie czuł się dobrze, gdyż nikt nie lubi, jak ktoś próbuje mu udowodnić, że jest w jakiś sposób od niego gorszy.
Ale Ci, którzy mają jakiś deficyt czasami, źle czują się z osobami, które go nie mają, ale to bardziej wynika z kompleksów tych pierwszych a nie zachowania drugich.

Nie oceniam ludzi na podstawie portfela czy ilosci dyplomow, ale przyznac musze, ze bliscy znajomi, przyjaciele i moj facet sa z tej samej grupy spolecznej, podobnie wyksztalceni. Chyba dlatego, ze po prostu sie latwiej dogadac.

Moi znajomi, przy czym myślę głównie o tych bliższych, stanowią bardzo różnorodny przekrój - od samotnych matek, ledwo wiążących koniec z końcem, poprzez osoby żyjące na zupełnie przeciętnym poziomie, aż po bardzo dobrze sytuowane, o wysokim statusie pozycji społecznej. To co nas jednak łączy, to podobne spojrzenie na życie, wyznawane podobne wartości, podobny poziom intelektualny, który w gruncie rzeczy niekoniecznie ma odbicie w wykształceniu - znam magistrów, którym słoma z butów wychodzi, ale znam też osoby po zawodówkach - obyte, oczytane, ciekawe świata, a tym samym interesujące.

Niestety, ale uważam że ciężko odnaleźć się osobie o niskim statusie społecznym (mam na myśli kiepskie wykształcenie, co wiążę się zazwyczaj z niskimi dochodami) w towarzystwie w którym obracają się ludzie zamożni i wykształceni. Myślę że chcemy czy nie, jest to dla wszystkich w mniejszym lub większym stopniu istotne z kim się zadajemy. Nie chce przez to powiedzieć że ktoś jest gorszy czy lepszy, bo czasem bywa tak że ci "prości" ludzie mają najwięcej pokory wobec życia i są bardzo życzliwi wobec innych ale jest też tak, szczególnie w Polsce, że "zazdrość" i co się z tym łączy dwulicowość powoduje że ludzie którzy różnią się znacząco w takich kwestiach nie żyją ze sobą po przyjacielsku...
Gdybym jedna miała wskazać jakieś kryterium po którym ja osobiście dobieram towarzystwo to wybrałabym wykształcenie... Wydaje mi się że bardzo trudno zdobyć taką "ogładę" i ciekawość świata jeśli nie na studiach...

Z mojego własnego doświadczenia mogę przytoczyć przykład, kiedy jadąc w autobusie spotkałam znajomych z podstawówki. Mieszkam na przedmieściach miasta, gdzie wszyscy raczej się znają. Gdy wyjeżdżałam na studia do wielkiego miasta cieszyłam się że wreszcie oderwę się od tej zamkniętej społeczności i będę "anonimowa". Wracając do tej sytuacji, gdy jechałam w autobusie usłyszałam mimochodem rozmowę moich dawnych znajomych, którym niestety nie udało się skończyć dobrej szkoły a większość czasu spędzają na ławeczce z piwkiem: "zobacz jaka gwiazda sie zrobiła". Dodam że oczywiście nie powiedzieli "cześć" starej koleżance, jakby zakładając że czuje się zbyt ważna i nie odpowiem. Myślę, że te słowa wyrażają wszystkie te uprzedzenia które mogą poróżnić ludzi o odmiennych, powiedzmy ambicjach.

No bez żartów. To jakie ma się serce jest niezależne od wykształcenia.

Ja osobiscie uwazam ze o wiele lepiej czuje sie czlowiek lub grupka ludzi jak ida w trojke i zrzucaja sie na pizze kazdy ile ma tyle da jeden da 5 zl drugi 3 a trzeci np 8 i kazdo z nich wie ze nie wazne ile dalo to jego wklad przyczynia sie do tego ze moga cos kupic i zjesc, o wiele gorzej czuje sie czlowiek kiedy idzie z kolezanka ktora mowi ja stawiam, jest to pewnego rodzaju ponizenie czucie sie jak wlasnosc "ja kupie ale chodz ze mna" czasami trzeba sie dostosowac jak masz wiecej nie wychylaj sie bo kolezance moze byc przykro zniz sie do jej poziomu statusu bo tobie latwiej sie znizyc jak jej nagle urosnac

Dla mnie też ma to właśnie takie znaczenie. To, że ktoś nie skończył wyższych studiów nie oznacza, że musi być chamem i prostakiem.
Sama majętność może być problemem w związku - we wspólnych wyjazdach itd. Nie musi, ale ta biedniejsza osoba może czuć się gorzej.

Dla mnie ważniejsze jest samo podejście do tematu pieniędzy - nienawidzę jak ktoś traktuje kasę jako wartość nadrzędną, którą to chwali się na lewo i prawo (zwykle żeby wyjść na bogatszego niż jest). Takie zachowanie przekreśla dla mnie możliwość nawiązania kontaktu z taką osobą, bo nie jestem w stanie czegoś takiego znieść.

Hmmm ja nie patrze na status spoleczny. Ja jestem osoba bez wyksztalcenia a zarabiam wiecej niz niektorzy z mgr przy nazwisku. Ale czy to oznacza, ze ja badz ta osoba jestesmy gorsze/lepsze od siebie? Nie! Liczy sie to co ma osoba w glowie a nie jakie ma wyksztalcenie czy stan konta

Dla mnie najważniejszy jest charakter osoby. Nie każdy ma możliwości, ażeby np zdobyć wykształcenie, są różne sytuacje i każdą trzeba rozpatrzyć indywidualnie. Chociaż faktem jest, że ludzie pewnie dobieraja się w ten sposób nieświadomie, np poznają się będąc na studiach, studiują ten sam kierunek i zaprzyjazniają się ze sobą. Co do związku co z tego, że chłopak będzie dyrektorem, lekarzem jak w obyciu będzie niemiły itd Najważniejsze jest to co sobą reprezentujemy jako ludzie . Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, ale przez to kim jest. Myślę, że wielu ludzi ma identyczne zdanie co do tego.

Nie ma co ukrywać.że to zależy od stopnia zażyłości. Jeśli to sąsiadka mająca dziecko w podobnym wieku,czy mama przyjaciółki córki chodząca z nią do tej samej klasy to raczej nie zwracam uwagi. Muszę jedynie mieć o czym z nią pogadać,nawet nie chodzi o to by mieć podobne poglądy na jakieś sprawy.Jednak jeśli takie dziecko ma nocować u nas,spotykać się poza szkołą z córka to ważne dla mnie by metody i sposób wychowania tego dziecka nie był zupełnie inny niż mój.

Jeśli zażyłość jest bliższa i w grę wchodzą wspólne wyjazdy na narty czy na wakacje to niestety jest to istotne.Kiedyś wybraliśmy się z dobrymi znajomymi.Na miejscu okazało się, żę dla nich jest za drogo więc zwyczajnie "sępili" na nas np. nie płacąc za posiłki w restauracjach, wyjadając jedzenie z naszej lodówki.Nie lubię takich sytuacji...