Przegrywam życie... - Netkobiety.pl

Pisanie przychodzi mi dużo łatwiej, a kiedy próbuję się odezwać i powiedzieć coś mądrego, zazwyczaj ledwie daję radę sklecić składne zdanie, a skutek jest odwrotny do zamierzanego . Mimo wszystko dziękuję:)

Staram się sobie to powtarzać, jednak tak ciężko jest w to uwierzyć...

Widzisz, ja właśnie boję się być sobą. Chyba gdzieś w tym podporządkowywaniu się woli innych zatraciłam siebie. Już chyba sama nie wiem, co jest moim prawdziwym JA. A skutek jest taki, że przybieram postawę odpowiednią do sytuacji i osoby, z którą mam do czynienia. Brakłoby palców u rąk, gdybym chciała zliczyć swoje twarze;) Źle się z tym czuję, chciałabym tak po prostu pewnego dnia zrzucić z siebie ten ciężar grania kogoś innego i być  po prostu prawdziwą sobą.

Dziękuję bardzo serdecznie za odpowiedź, Twoje słowa nieco podniosły mnie na duchu

Cześć ,
tak sobie czytam Twojego posta i muszę przyznać, że w niektórych kwestiach widzę obraz samej siebie. Niestety również za bardzo przejmuję się opiniami innych ludzi, strasznie boję się ośmieszenia. Ja mam przede wszystkim problem z niską samooceną, choć po nadwadze z dzieciństwa dawno już nie ma śladu. Gdzieś w środku cały czas żyję tymi przykrościami, których nasłuchałam się od kolegów w szkole... Zawsze wszystko brałam do siebie i niestety mam to do dzisiaj. Brakuje mi dystansu do siebie i chyba jestem przewrażliwiona. Niestety ciężko coś zbudować na zniszczonej samoocenie i nieśmiałości. Przez to wszystko zamknęłam się w domu, zaczęłam unikać jakichś spontanicznych wyjść, ograniczając się tylko do szkoły itp. Byłam przekonana, że unikając spotkań z ludźmi, nie będę narażona na przykre sytuacje. Jakiś czas temu dotarło do mnie, że wyrządziłam sobie tym jeszcze większą krzywdę, zmarnowałam sporo czasu. Jakiś czas temu, po kolejnym przepłakanym dniu, postanowiłam jakoś zacząć z tym walczyć. Na razie idę tempem żółwia, ale idę . Mam nadzieję, że jakoś sobie poradzę i Tobie też tego życzę.

Swoją drogą, jak ja to dobrze znam

Może ja nie miałam tak złej sytuacji w dzieciństwie, ale niestety również byłam porównywana. Zawsze gdy mówiłam, że dostałam jakąś tam ocenę to mama pytała co dostała jakaś tam moja koleżanka. Nawet w czasie studiów pytała się mnie ile było np 5, czy dużo osób zdało. Porażka jakaś. Dodatkowo tata miał takieś dziwne żarty. Gdy byłam mała to np mówił abym jemu pokazywała drogę w czasie jazdy do babci. Gdy ja np się pomyliłam albo nie wiedziałam gdzie ma teraz skręcić mówił coś w stylu: "Oj widzisz gdyby nie tatutuś to byś nie trafiła do babci, a my wylądowalibyśmy w lesie, nie poradziłąbyś sobie" Niby nic wielkiego ale dla dziecka to dużo. Dopiero teraz sobie to uświadomiłam. Gdy byłam starsza i miałam ok 16 lat mówił: "Jak ty coś ugotujesz to nie da się tego zjeść." Tak kilka razy mówił. Efekt jest taki, że mam 25 lat i gdy gotuję  jakiś obiad dla rodziny, to panicznie boję się czy będzie smakowało. Ogromnie mnie to stresuje.
Wiesz jakie znalazłam rozwiązanie? Spróbowałam się odciąć od tego. Spojrzałam na siebie swoim krytycznym okiem i dojrzałam w sobie wiele zalet. Mimo, że ciągle przedzierał się głos taty: "nic nie umiesz, nie dasz rady, nie potrafisz." Mam teraz 25 lat, jestem za granicą z dala od rodziców. Nawet za nimi nie tęsknię, a oni chcą codziennie rozmawiać przez telefon. Ja nie chcę, raz na tydzień w zupełności wystraczy. Nie chcę z nimi rozmawiać, bo dobrze sobie tutaj radzę, a oni mnie krytykują albo dodają swoje "dobre rady". A ja układam sobie tutaj wszytsko od nowa i nie chciałabym aby te wspomnienia z dzieciństwa jakoś mi przeszkodziły, na zasadzie takiej że się zniechęcę albo pomyślę że nie dam rady. Tobie radzę to samo, spróbuj się od tego odciąć. Jesteś na dobrej drodze, bo jak wspominałaś, myślisz o sobie czasami że jesteś mądra i radzisz sobie. Tylko własnie niesttey pojawiają się te momenty zwątpienia
A i jeszcze musimy się pilnować i nie popełnić tych samych błędów w przypadku naszych dzieci

Dziękuję Wam wszystkim za te słowa otuchy, chyba sobie wydrukuję Wasze posty i powieszę nad biurkiem-motywacja każdego dnia gwarantowana;)

anta_nanarywa - z całego serca życzę Ci, abyś mogła cieszyć się kiedyś pełnią życia, bez względu na wszystko! I dziękuję za wsparcie:)

Gall_Anonim - podobało mi się to porównanie do wisienki na torcie;) Oczywiście uważam je za mocno przesadzone, ale to chyba nikogo nie dziwi;) Staram się wychodzić do ludzi, ostatnio naprawdę zdarza mi się to coraz częściej. Zimowe miesiące przesiedziałam w domu, obżerając się, śpiąc i płacząc. Nie miałam ochoty z nikim wyjść, nie odpisywałam na wiadomości, nie odbierałam telefonów...Mimo to przekonałam się, że są osoby, które i tak wciąż szukają kontaktu ze mną i teraz staram się wynagrodzić im moje zachowanie sprzed paru miesięcy. Coraz częściej mówię TAK propozycjom spotkania i zauważyłam, że dzięki innym ludziom moje życie nabiera rumieńców. Oczywiście nie jest idealnie, wciąż mam problemy z rozmową twarzą w twarz, ale jest też grupa osób, w towarzystwie których czuję się prawie swobodnie;)

I bardzo chciałabym, aby Twoje ostatnie słowa znalazły odbicie w rzeczywistości

Małgorzatka - miałam dwukrotnie okazję odciąć się od rodziców, jednak ze względów uczuciowych postanowiłam zostać w miejscu zamieszkania. Okazało się to być błędem, na którym sporo się nauczyłam. Teraz już nie żałuję tych decyzji, bo dzięki nim przeżyłam wiele dobrych dni, poznałam kilka wartościowych osób. Wszystko moim zdaniem dzieje się po coś, widać tak miało być. Jednak przede mną studia magisterskie, które rozpoczynać będę w innym mieście. Liczę, że to pozwoli mi nieco odetchnąć od sytuacji, która panuje w domu.
A Tobie gratuluję odwagi i uwolnienia się od tej niezdrowej sytuacji

goszszka - To, co napisałaś dało mi kopa. Wyobraziłam sobie siebie, za tych parę lat-samotną, zamkniętą w sobie, bez pracy i perspektyw na życie. Nie chcę, aby to tak wyglądało, ale boję się zrobić krok w przód. Mam plany, mam marzenia...Tylko odwagi i motywacji brak.  Tobie też życzę powodzenia i trzymam kciuki, żebyś kiedyś mogła sobie powiedzieć- "Jestem szczęśliwa, piękna i mam wspaniałe życie"!

Doskonale Cię rozumiem, ja nigdy nie miałam odwagi być wobec moich znajomych tak zupełnie szczera. Dopiero tutaj powoli się otwieram. Bardzo długo dusiłam w sobie prawdę o sobie, dziwię się, że nie eksplodowałam na forum ze wszystkimi problemami;) Bardzo pomaga myśl, że są osoby, które nas rozumieją. Powodzenia na wystąpieniu! Mnie też bardzo stresują takie sytuacje, ale pomaga mi myśl o tym, co mnie czeka później. Planuję sobie zawsze jakąś przyjemną czynność- na przykład zakup książki i myślę tylko o tym. W rezultacie cały stres mija, a przemówienie kończy się w mgnieniu oka;)

Powiem Ci droga Eponine, że przez większość swojego życia byłem introwertykiem, który choć nie nie bał się ludzi, to jednak unikał kontaktu z obawy, że wypadnę głupio, albo, że nie będę pasował... Mój ojciec, choć nigdy mnie nie zawiódł i spełnił swoją rolę wychowawczą pozytywnie, to jednak nigdy nie zaszczepił we mnie tej pewności siebie. Zawsze słyszałem, że się nie postarałem, że mógłbym lepiej, nie dopuszczał mnie do różnych robótek domowych, bo uważał, że ja tylko to spartaczę... Długo nie byłem nawet tego świadomy, że to wpływa na mnie negatywnie i dopiero jak poproszono mnie bym odegrał rolę narratora ( ponoć mam radiowy głos ) w studniówkowym przedstawieniu, gdy nagle stanąłem na scenie przed spora publicznością, udało mi się przełamać . Wystarczyło tylko, że ludziom się to podobało i człowiek z miejsca nabrał pewności siebie. Poszedłem za ciosem i od tego momentu starałem się walczyć ze swoją nieśmiałością i brakiem pewności siebie. Okres studiów był wspaniałą lekcją życia, która do reszty zmieniła mój charakter. Dziś nie wyobrażam sobie życia ponownie samemu dla siebie i skrywającego się przed ludźmi. Nawet gdy rzeczywiście popełniam błędy, albo ktoś mnie krytykuje, mam taki zapas pewności siebie, że nawet najbardziej cwane w manipulacjach na słabszych charakterem maja ze mną problem

Spytasz co jest kluczem do tego? Ot może to banalnie zabrzmi... ale po prostu pokochaj siebie! Taką jaka jesteś. Wejdź wśród ludzi, którzy są życzliwi i nie patrzą na Twoje wady i skromność. Wynagradzaj sobie swoje wysiłki, a przede wszystkim odnajdź swój cel w życiu, który będzie Cie motywował do parcia do przodu . Nie pozwól sobie na negatywne myśli. Pomyśl, że życie to kręta droga przez ciemny las. Jedyna droga jaką widzisz i nie możesz się cofnąć, bo zginiesz ( zmarnujesz sobie życie ). Naucz się kochać swój lęk.

Czytałem kiedyś książkę o mężczyźnie, który był himalaistą i podczas wyprawy zginęło 8 jego towarzyszy. Ci którzy przeżyli ratowali siebie samych, a jego pozostawili nie dając mu szans na przeżycie z powodu poważnych odmrożeń, ślepocie śnieżnej i ogólnemu wycieczeniu. Facet mimo wszystko nie poddał się i jak opisywał: "nauczyłem się kochać ból i dzięki temu udało mi się przetrwać".

Może to nie jest najlepsze porównanie do Twojej sytuacji, ale dobrze pokazuje siłę naszego umysłu. To w końcu my sami kreujemy sobie świat własnymi oczami. Nie pozwól by Twoje myśli i lęki zawładnęły nad resztą Twojego pięknego życia. Jesteś młoda, jeszcze pełna energii i możliwości! Czas wstać, wspiąć się na jakiś szczyt i wykrzyczeć światu że żyjesz!

Uszy do góry!

Jest wiele takich osób. Sama taka kiedyś byłam...
Ale nigdy nie twierdziłam, że przegrywam życie... Wręcz przeciwnie za każdym razem gdy mnie kopało pokazywałam mu środkowy paluszek i szłam dalej.
Rada jest jedna - nie bój się. Strach nas umniejsza. A żeby być szczęśliwym trzeba przede wszystkim lubić samą siebie.
Mi bliscy często w twarz mówili, że powinno się mnie leczyć psychiatrycznie (tylko dlatego że nie podzielam ich poglądów), albo że jestem głupia bo nie lubię chodzić na zakupy i nosić tipsów.
Po prostu jestem inna - ale to jestem właśnie JA i nie dam tego zniszczyć nikomu Długo o to walczyłam, ale jestem szczęśliwa w moim życiu i mam kogoś kto mnie taką a nie inną akceptuje.
Będzie dobrze Tylko w to uwierz i idź własną ścieżką

Dobrze, ze wpadlem dzisiaj na to forum.. Mieszkalem przez 5 lat w Poznaniu akademiku i zawsze myslalem, ze kobiety sa nie warte zastanowienia ... a tu prosze.
Zrobilas na mnie niesamowicie pozytywne wrazenie.