Mój ojciec jest alkoholikiem, jak mam mu pomóc???? - Netkobiety.pl

hmm... wiele z tego, co napisałaś pasuje do mojej sytuacji. mój tata też był alkoholikiem, groził nam, w domu były awantury, bieda i wgl źle. jako mała dziewczynka panicznie się go bałam. wracając ze szkoły, pierwszą rzeczą o jaką pytałam mamę to czy jest tata i w jakim stanie. wiedział, że robi źle, ale brnął w to dalej, miał ,,dobrych'' kolegów. potrafił pić tygodniami bez przerwy. miał chwile przebłysku świadomości i wtedy mówił np że gdyby umarł, żeby go zakopać pod płotem, bo nie zasługuje na pogrzeb:( w końcu dostał nakaz eksmisji, po 8 latach zapił się na śmierć. paradoksalne to właśnie teraz czuję, że mam z nim kontakt. teraz, a nie wtedy...

Nie był nigdy na żadnej terapii, uważa że mu jest to nie potrzebne bo nie widzi w sobie w tym co robi problemu. Jak każdy alkoholik twierdzi że umie powiedzieć NIE jak go ktoś częstuje. Prawda jest jednak inna, czasem mam wrażenie że nie da się mu nic przetłumaczyć. Najgorsze w tym wszystkim jest negatywna postawa rodziny ze strony taty, babcia uważa że to nie jest jego wina tylko mojej mamy ,, przed ślubem nie pił'', reszta rodziny jest jeszcze gorsza sami go częstują a potem się śmieją i gadają na nas jacy my to niby jesteśmy. Wiem że nie tylko ja mam takie problemy, jednak męczy mnie to od najmłodszych lat, w głębi serca chciałabym żeby dopadła go jakaś choroba ( jak kolwiek to brzmi) dzięki której przestanie pić. Dziękuję wszystkim którzy odpisali na mojego posta w pewnym sensie troche mi to pomogło wiedząc że nie jestem sama w takiej sytuacji.

nie życz tacie źle... jest jaki jest, ale jest Twoim ojcem i innego miała nie będziesz. też nie utrzymuję kontaktu z rodziną taty. widziałam ich raptem raz, na jego pogrzebie.
alkoholika na siłę nie zmienisz. to on musi chcieć. po narzuconym przez innych wszyciu tabletek można je sobie po prostu wyjąć. też myślę, że może lepiej byłoby pomóc bliskim, bo Twój tata może nie chcieć pomocy. wiem, taka bezradność jest okropna...

Moja mama była alkoholiczką... zmarła gdy miałam 8 lat. Przez kolejne dwa lata mieszkałam z babcią i dziadkiem.. Dziadek co wieczór wracał pijany.. Potem zamieszkałam z tatą i "nową mamą". - Trzy lata temu od Nas odeszła.. wybrała inne życie.. alkohol, narkotyki, nowe znajomości..zostałam sama z tatą i rodzeństwem.. tata nie wytrzymywał i od czasu do czasu popijał...

Powiem Ci jedno.. zrób coś, pomóż mamie i siostrze, zapisz sie na terapie. Zrób wszystko by zapomnieć o trudnym dzieciństwie nim sama załozysz rodzinę. Ja tego nie zrobiłam, teraz mam synka i sama przestaje sobie ze wszystkim radzić. Fakt, jakie mielismy zycie "za młodu" ma ogromny wpływ na to jacy będziemy w dorosłym zyciu.. Wylecz się z tych problemów dopóki mozesz.. Byś nie zepsuła sobie zycia.

Jedyny sposob w jakim mozesz pomoc tacie, to mu uswiadomic, ze ani Ty, ani mama ani rodzenstwo nie bedziecie tolerowac jego zachowania.  Albo przyjmie do wiadomosci, ze ma problem, albo moze sobie pojsc swoja droga (oczywiscie, jezeli zechce sie leczyc, musicie zaznaczyc, ze bedziecie go wspierac). Litosciwe biadolenie nad alkoholikiem zadnemu jeszcze nie pomoglo. Jak Vian i Anhedonia slusznie napisaly, on SAM musi widziec problem, SAM sie zdecydowac. Moze postawienie sprawy na ostrzu noza go metaforycznie otrzezwi.

Dorosly mezczyzna DOBRZE WIE, ze zdrowie sobie psuje. Po prostu wybiera alkohol. A Ty nie masz sie czego wstydzic, bo jego zachowanie nie jest z Twojej winy. Sam sie zdecydowal tak zyc.

sylwuss ja  przeżyłam to co  ty tyle że mój ojciec zmarł dwa tygodnie temu.Pił odkąd pamiętam ale z przerwami.Dopóki żyła moja mama jakoś wszystko dało się ogarnąć ale najgorsze zaczęło się kiedy zmarła cztery lat temu.Wtedy dopiero zaczął pić na całego robić długi,twierdził że mu na niczym nie zależy.Zachorował na serce miał operację i  to też go nie powstrzymało!Nie pił dwa trzy miesiące jak go pogotowie zabierało,brał leki a potem wszystko zaczynało się od nowa.Nie licz więc że choroba powstrzyma kogoś od picia.Na dodatek zamieszkał z nim brat który też zaczął popijać zaczeły się awantury.Ja nie mieszkam z nimi ale blisko.I powiem ci teraz myślę że  najbardziej ja na tym ucerpaiałm.Ciągle musiałam znosić opowieści o ich awanturach na dodatek każdy z nich starał mnie przeciągnąć na swoją stronę.Po czterech latach mieszkania blisko nich jestem kłębkiem nerwów.Teraz  z bratem zerwałam kontakt,bo on orócz tego że pije jest agresywny i po prostu wredny.Ojcu z początku starałam się pomóc słuchałam jego opowieści jaki jest nieszczęśliwy jak sobie nie radzi.O żadnym leczeniu nie było mowy bo on uważał że jak będzie chciał to przestanie pić.Jak mówiłam że coś mu się stanie  bo jest chory na serce to mówił że może umrzeć bo mu nie zależy.Czasem tak jak ty myślałam że lepiej jakby go nie było.I stało się  , w sobotę zadzwonił po pogotowie  bo miał duszności a w niedzielę zmarł.Teraz wiem że on chciał pić,to było najważniejsze,nie liczyłam się ani ja  ani wnuki.Zostawił długi które pewnie będę spłącać mimo że mam i tak trudną sytuację,on dobrze o tym wiedział.Alkoholika nic nie interesuje poza piciem!Mimo wszystko czuję się strasznie kiedy zmarł,żal mi że tak zmarnował sobie życie.Wspominam przerwy, kiedy nie pił i wtedy można było z nim porozmawiać normalnie.Tak jak piszesz o swoim ojcu  mój też nie był złym człowiekiem.Myślę że ludzie którzy piją są chorzy i nieszczęśliwi.Tyle że jak sami nie chcą z tego wyjść to nic im nie pomoże!Spróbuj  namówić tatę jeszcze raz na leczenie a jeśli nie chce daj sobie spokój,to nic nie da.Pomyśl o sobie o mamie i siostrach,może idż na jakąś terapię.Ja na razie radzę sobie sama i nie bardzo wierzę w te terapie ale może czasem to pomaga.A przede wszystkim nie wstydż się!To nie twoja wina.

Ma własne mieszkanie,1700 zł emerytury ,a śpi w śmietnikach... Co mogę zrobic?

Nie umiem odpuscić... Idzie zima i juz się boję,ze gdzieś zamarznie,a ja nic nie zrobiłam,musi być jakiś sposób.  A te przymusowe leczenie,jak i gdzie załatwiac ?