Co mi jest? - Netkobiety.pl

Umiesz . Tylko daj sobie czas. To naturalne że musisz przejść przez rodzaj żałoby po związku. Zazwyczaj trwa ona około roku, ale to raczej sprawa indywidualna. Nie spotykaj się z nikim na siłę, zajmij się sobą, swoimi pasjami, sportem, może załóż bloga? Zrób coś dla siebie, zadbaj o zaspokojenie swoich potrzeb. Czas uleczy tęsknotę i zobaczysz, że któregoś dnia przestaniesz myśleć o byłym i spotkasz kogoś fajnego.

Dlaczego faceci inaczej traktują przywiązanie ?? Dzięki za rady.

Wydaje mi się, że jeżeli przeżywasz już osiem miesięcy to po prostu... nie możesz pozbierać się ze swojej winy, wybacz mi. Pewnie non stop myślisz, analizujesz, kiedy jesteś w dole z całej siły zapadasz się jeszcze głębiej zamiast pazurkami wspinać się powoli po drabinie na powierzchnię. Ja polecam na sam początek - dieta i sport.

dzięki

Dzięki za uwagi, Jokafokaoka czy Fevers, zawsze lubię zobaczyć męski punkt widzenia i to jest to....
Ja nadal mam rozdartą duszę.....doszłam do wniosku, że ja po prostu boję się małżeństwa, związku, wspólnych zobowiązań, obietnic, konsekwencji decyzji......jak już coś sie nawiązuje to ja nie chce tego, pragnę bliskości , czułości, ale coś wiecej to mnie przeraża....że będę musiał grypsować z jego znajomymi, że to że tamto....muszę od nowa "nauczyć się chodzić, w tym wszystkim".....najgorsze jest to że wyidealizowałam jego obraz, zakochałam sie w tym obrazku i na wszystkie wady przymknęłam oko....było fajnie, póki razem współżyliśmy i dryfowaliśmy na tej fali...ale wiecie jak to jest, różny bywa ląd.

LadyAnette,

Wybacz ale nienawidzę jak ktoś tak mówi.
Od razu mam ochotę zapytać czy Ty kiedyś kochałaś?Tak naprawdę i mocno?Czym w takim razie jest dla Ciebie miłość skoro uważasz, że tak łatwo można znaleźć nową?

Może nie powinnam tego porównywać bo miłość do dziecka jest czyms innym, zupełnie innym, ale to tak jak byś powiedziała: "Twoje dziecko nie żyje, nie martw się zrobisz kolejne!" Wiem, że porównanie jest nieadekwatne ale chodzi mi o przesłanie...

Masz kogoś bliskiego, jest Twoją osobą i co, tak zapominasz i znajdujesz kogoś nowego?Pięknie teraz pojmujemy miłość...bo pamiętaj, że to, że ktoś od Ciebie odchodzi nie znaczy, że zarem z odejściem zabiera Twoją miłość do niego.

Michmo jak to piszę to czasem doznaje uczucia katarsis, oczyszczenia.....nie jestem egoistką , dziele sie tym z innymi ludźmi.....wtedy czuję jak jednoczymy sie jak krople wody w tych samych emocjach...dziekuje za wasz altruizm.

Hej. Rozwlekam tu swoje sprawy, ciągle żyję w obawie, że przecież czytać to może cały świat itd...ale jak to napiszę mam katarsis, wyzwalam się z tym myśli...czasem przeskakują mi neurony i doznaje olśnienia, że tu jest odpowiedź.
Mój facet jest nadal dla mnie troche tak jak guru i mędrzec, który mi wpoił do głowy pewne rzeczy, przywiązał mnie do siebie itd. Jest tu wielu mądrych facetów, macie ciekawe odpowiedzi itd., ale żaden z was nie trzymał mnie w ramionach wcześniej, nie tulił i nie szeptał czułych słówek..to po prostu zostaje w człowieku i nazywa się przywiązaniem....

Moim zdaniem robisz bardzo wielki błąd przestawiając myślenie na to, że dziecko nadałoby teraz Twojemu życiu sens. To droga na zatracenie. Dziecko ma sens wtedy, kiedy między partnerami jest więź duchowa. Myślę tak, ponieważ w innych przypadkach konflikty między partnerami są przenoszone na Bogu ducha winne dzieciątko. Matka ( lub ojciec ) kłócąc się z druga połówką szuka pocieszenia i sensu egzystencji w potomku, które chce zagłaskać, czując że jest ono wszystkim. A to prowadzi do patologii moim zdaniem. Do wynaturzonego wychowania. Ale to tylko moja opinia.

Co do reszty Twojej wypowiedzi - nie staraj się układać życia na siłę. Daj sobie czas na przemyślenia, na pogodzenie się ze stanem rzeczy, ale przede wszystkim na pogodzenie się ze sobą. Nie wiesz jaką drogę życia ułoży Tobie Opatrzność, więc martwienie się na zapas tylko spala Ciebie nerwowo i wpędza w depresję, ponieważ zaczynasz czuć swoją metrykę, co przekłada się na pragnienie jak najszybszego wejścia w związek i przypieczętowanie go dzieckiem, bo masz 33 lata...To błędne myślenie moim zdaniem. Jesteś w takim wieku, że biologicznie masz jeszcze sporo czasu, by zostać mamą bez konsekwencji zdrowotnych dla dziecka. A partner? Wróć do życia, znajdź dla siebie jego sens, zacznij przebywać wśród ludzi, znowu się uśmiechaj, a nie obejrzysz się, a pojawi się ktoś w Twoim życiu. Tylko kluczem do tego jest ponowne życie, a nie egzystencja. Ty sama musisz wiedzieć, po co każdego ranka się budzisz. Ty sama musisz postawić sobie cele, które chcesz zrealizować. Określenie takiego planu działa, pod warunkiem, że nie ma w tym realizacji na siłę. Powinna być w tym wszystkim dawka swobody, czasu na swoje przyjemności, czasu dla innych ludzi. Jeśli nie jesteś gotowa na towarzystwo znajomych, to nie przyśpieszaj tego. W odpowiednim momencie sama zapragniesz znowu bywać wśród ludzi. To będzie sygnał, że wracasz do życia Choć jest Ci teraz ciężko, to uwierz mi, że czas jest cudownym lekiem. To samo przechodziłem, w podobny sposób jak Ty. Przez ponad pół roku. A po tym czasie bardzo szybko poczułem potrzebę kontaktu z ludźmi. Myślę, że podobnie będzie u Ciebie. Acha, i ważne w tym wszystkim jest, byś nie słuchała tego, jak inni ( w tym rodzina ) Ciebie żałują. Lepiej niech w ogóle w taki sposób nie pocieszają, bo tym rozklejają Twoją psychikę. A Ty powinnaś ( według mojej i tylko mojej opinii ) zaprzeć się i trochę utwardzić się. Żebyś mogła w przyszłości być bardziej obiektywną, autonomiczną i zdystansowaną kobietą gdy ponownie się zakochasz. To bardzo ważne, bo dzięki temu będziesz mogła zauważać niebezpieczeństwa dla Ciebie ze strony przyszłych partnerów.

Bądź dzielna i nie poddawaj się, bo niedługo na pewno staniesz na nogi ponownie i będziesz cieszyć się życiem. Trzymam kciuki i wierzę, że dasz radę!

Bo faceci to na ogół egoiści nie zdolni do miłości .

No wybacz tak reagują prawie wszystkie kobiety to wy nie jesteście zdolni do miłości.
Bo to co usłyszałam od swojego że to koniec no wybacz to nie miłość a pożądanie, bo nie ma miłości bez przywiązania.
A przywiązanie nie zniknie po miesiącu.

Jak ludzie są tacy smutni , to odpychają innych od siebie. Ten smutek nigdy się nie kończy. Jest taki jak niekończąca się droga krzyżowa. Po prostu czekasz, aż Cię coś uśmierci, bo już nie możesz tego znieść. Nie boisz się śmierci, bo ona jest słodsza od tego męczącego życia. Po śmierci zostaniesz bohaterem, ale to będzie już dla Ciebie bez znaczenia, bo już Cię nie będzie....

Cześć. W sumie nie widzieliśmy się 4,5 miesiąca ale jesteśmy w kontakcie. Tak naprawdę nie umiem i nie chce go skreślać ze swojego życia. Nie potrzebnie zakładałam ten post, ale jak widać mam różne stany emocjonalne. Kocham go i tyle. Doszłam do wniosku, że po prostu muszę iść "za ludem", bo jak zatrzymuję się w miejscu to zaraz Ktoś mi coś wypomina i takie tam. Najlepiej jakbym się wyprowadziła z domu i zaczęła jakieś nowe życie. A ja mam trochę taki stan, że tak bym się właśnie gdzieś zamknęła z jakimiś dobrymi ludźmi w jakimś zakonie, godzinami rozmawiała, modliła się i takie tam..a każdy chce żebym "sobie życie ułożyła".