Wariuję z bólu, proszę o pomoc ! - Netkobiety.pl

Jesteś tego pewna? Sama napisałaś:

Jeśli stawiasz faceta pod ścianą i dajesz mu do zrozumienia, że chcesz zakończyć związek, to nie dziw się potem, że on tak właśnie robi. Wielu ludzi straciłoby w takim momencie cierpliwość... Tak też pewnie stało się w jego przypadku.

W miłości nie chodzi o dumę, czekanie kto pierwszy wyciągnie rękę. W tym momencie to Ty wyraziłaś chęć zakończenia związku, więc jeśli żałujesz tej decyzji - zadzwoń do niego i mu o tym powiedz. Przyczepiłabym się jednak do jednego zdania napisanego przez Ciebie:

Jeśli tak jest, wybierz się jak najszybciej do psychologa i popracuj nad poczuciem własnej wartości. Jesteś autonomiczną jednostką, nie potrzebujesz żadnej drugiej osoby, by żyć. Naucz się najpierw żyć sama dla siebie i czerpać z tego satysfakcję, a dopiero potem angażuj się w związek. Bez tego zawsze będziesz się w związku męczyć i każdy związek będzie Cię niszczył. To banał, ale zawierający dużo prawdy: jeśli sama nie nauczysz się kochać siebie, trudno będzie o to, by ktoś inny Cię kochał.

Nie wiem czy to wina XIX-wiecznych romantyków czy też XX-wiecznych hollywoodzkich scenarzystów, ale ludzie zupełnie nie widzą różnicy pomiędzy miłością a toksycznym uzależnieniem.

Masz rację. Teoria, a praktyka to zupełnie coś innego. Ktoś mi mówi "wszystko będzie dobrze" i próbuję żyć tą nadzieją, ale to trudne. Mówię Ci, nie ma co się bać. Jeśli jest miłość to trudno, czasem trzeba wykonać kolejny pierwszy krok! Nawet jeśli wydaje się to pomysł, który stawia nas w trochę złym świetle i możemy stać się przez to zdesperowane. Obie dajmy sobie zadanie zmierzenia się jutro z tym wszystkim! Ty do niego zadzwonisz lub pójdziesz i ja również! Na pewno nie dziś, potrzeba chociaż dnia oddechu i pomyślenia, albo docenienia! Ale zabierzmy sprawy w swoje ręce i postarajmy się przekonać ich, że trzeba dać związkowi jeszcze jedną szansę!

Zrobiłabym tak, gdyby nie jedna rzecz, którą pominęłam. Po kłótni u mnie w domu, on wyszedł i pojechał do siebie. Zadzwoniłam do niego jakieś 5 minut po wyjściu, jechał jeszcze samochodem. Prosiłam żeby się wrócił, żebyśmy porozmaiali !! On nie chciał, byl wkurzony na mnie strasznie. I wtedy ja, nie wiedząc już jak na niego wpłynąć, powiedziałam to zdanie o rozstaniu. Myślałam że to go otrzeźwi. Ale jak widać, olał mnie i tyle.

delirium, przeczytałam Twoją historię, jesteś w lepszej sytuacji, bo rozstaliście się niby " w zgodzie". A mój cisnął słuchawką i koniec. Podobnie jak Ty nie mam wielu znajomych, oprócz jednej mężatej i dzieciatej koleżanki, ponieważ wszystkie znajomości zerwałam, gdy poznałam swojego faceta. A teraz zostałam z ręką w nocniku.

To w sumie racja. Rozstaliśmy się w zgodzie, ale on jest tak uparty, że mimo wszystko wątpię, że będzie chciał ze mną porozmawiać. Obawiam się czy w ogóle wyjdzie z domu kiedy zadzwonię na domofon.
Wiesz, w złości to wiadomo, że się rozłączył. Ale takie wielkie, wybuchowe złości równie szybko przychodzą jak i odchodzą. I założę się, że jemu też jest teraz przykro i być może czeka na Twój krok.
Dokładnie! Ja też zerwałam wtedy znajomości, a raczej wszyscy zaczęli być źli, że tyle czasy z nim spędzam i się odwrócili ode mnie, całkowicie. Mówili, że przyjaźń zostaje, a miłość za chwilę odejdzie. A ja wmawiałam im, że na pewno nie. Bo on to jest też mój najlepszy przyjaciel! I dalej tak sądzę.
To może poproś o radę kogoś kto Cie lepiej zna, czyli tą jedną koleżankę. Na pewno będzie miała lepszy ogląd na sprawę.
Ale odetchnij, ja wczoraj byłam zapłakana ciągle, myślałam, że dziś też. Ale kiedy postawiłam sobie w głowie zadanie, że jutro z nim pogadam - od tamtej pory jest mi lepiej! I staram się myśleć optymistycznie. Bo nie widzę innej opcji, jak tylko pogodzenie się. Więc postaw przed sobą zadanie i do dzieła!

Dzięki za pocieszenie, ale obawiam się właśnie, ze to pogodzenie nie nastąpi tak szybko. On jest honorowy, kiedyś miesiąc milczał jak grób i gdyby nie przypadkowe spotkanie, to może milczałby dalej.

Nie twierdzę, że to "hop siup" - to byłoby głupie. Grunt, że zdajesz sobie z tego sprawę. Wiadomo, że na to potrzeba czasu, psychoterapia byłaby tu najlepszym wyjściem i to Ci polecam. A na teraz? Najlepiej odezwij się do niego po prostu. Jeśli był dla Ciebie dobrym partnerem, nie ma sensu przekreślać wszystkiego z powodu głupiej dumy. A co do bólu, to nie ma sposobu na jego ucięcie i wyeliminowanie. Nie zmuszaj się do tego, by nie płakać i nie czuć bólu - po prostu miej gdzieś to, że płaczesz. To prędzej czy później minie.

potwierdzam, zajęcie się czymś innym działa, choć trudno w takiej sytuacji oderwać myśli od ukochanego i tego co się stało. powiem tak. mężczyźni skupiają się wtedy na wyjściu z kolegami czy własnych hobby i dlatego nie ciągnie go żeby napisać czy zadzwonić. dlatego nawet nie czekaj na jego pierwszy krok, bo możesz sie nie doczekać. daj mu czas, żeby jednak pomyślał i on nad tym. Tobie zajęło jeden dzień, ale oni potrzebują więcej czasu. musisz jednak liczyć się z tym, że stwierdzi, że lepiej mu bez ciebie. wtedy możesz już sobie odpuścić ale póki co nie należy sie poddawać, zrób po jakimś czasie krok i odezwij się poproś o spotkanie. bez negatywnych emocji może dojdziecie do porozumienia.

Kochana,
wszystko dobrze się skończy. Wy się kochacie I nie widzę w tym nic toksycznego. Ogromna pasja i namiętność rodzą też i kłótnie. Pogodzicie się lada moment Nie rozpaczaj, zadzwoń. Jesteście razem 4 lata, nie stracisz jego szacunku tylko dlatego, że pierwsza wyciągniesz rękę. Wątpię żeby to rozstanie było na poważnie. Poniosły Was emocje i za dużo powiedzieliście. Umówcie się na kolację i porozmawiajcie na spokojnie. Jeszcze będziecie się z tego śmiać.

Mój związek tak wyglądał: zazdrość -> kłótnia -> zerwanie -> seks.  wszystko w ciągu kilku dni. Ale ten mroczny ciąg da się przerwać, ja wyłączyłam seks: wszystko ucichło.

Potem i tak się rozstaliśmy, ale do decyzji o ostatecznym rozstaniu DOJRZEWAŁAM BARDZO DŁUGO.

Dzięki wszystkim za rady i pocieszanie, to dziwne, jak słowa obcych ludzi mogą pokrzepić serce. Od dwóch dni cisza, dopiero dwa dni, Bóg jeden wie ile tych dni jeszcze przede mną. Dobrze że człowiek nie zna swojej przyszłości, nadzieja jest chyba jedynym co trzyma przy życiu. Boję się pustki i samotności. A najbardziej boję się weekendów, bo zawsze spędzaliśmy je razem. W ciągu tygodnia chodzę do pracy i mimo że boli, to mogę ( muszę ) chociaż przez chwilę skupić się na czymś innym. W domu jest mogiła - komputer i sprawdzanie poczty co 5 minut i czytanie forum, papieros, piwko, płacz, potem znowu sprawdzenie poczty, forum, papieros, piwko, płacz. Nie mogę robić nic innego, nie mam siły. Jak się upiję, czuję się lepiej, robię się obojętna i odpływam w sen nie myśląc o niczym. Ale jak długo można tak żyć ? Tydzień, miesiąc, a co potem ? Nie mam ochoty na innych facetów, po prostu mnie nie interesują. Zresztą nie wierzę, że jeszcze kiedykolowiek ktokolwiek mógłby mnie zainteresować. Nie chce mi się szukać, nie chce mi się zaczynać wszystkiego od początku, może za stara jestem. I jeszcze ta pieprzona wiosna, zrobi się ciepło, słonecznie, a ja będę siedzieć w domu przy zasłoniętych oknach i czytać forum ??? Nie mam żadnych znajomych, z którymi mogłabym pójść dokądkolwiek. O wakacjach to już nie wspominam, mieliśmy jechać gdzieś w ciepłe kraje... Sama nie pojadę, za dużym tchórzem jestem. Gdy myślę o przyszłości widzę pustą dziurę i czuję strach, że nie zdołam przez nią przebrnąć.

Dlatego, że to on ze mną zerwał, on się pierwszy rozłączył, on nie chciał przyjechać, ani rozmawiać, kiedy go o to prosiłam. Nie chcę się więcej poniżać, latać za nim i pokazywać, że nie mogę bez niego żyć.

Pomożcie, bo umieram ! Pierwszy weekend bez niego, siedzę, pije wódkę i zalewam się łzami, duszę się od łez. Powinnam być teraz w jego łóżku, przytulona do jego pleców, a jestem sama, zmiażdżona, zabita, zdruzgotana, mam mysli samobójcze, może gdybym targnęła się na swoje życie, to by przyjechał do szpitala. Każdy mówi "trzeba żyć", tylko po co ja się pytam, skoro nic mnie już w życiu nie czeka i niczego poza nim nie chcę ?

Nie dzwoniłam, nię mogę zadzwonić, zrobiłam to już tydzień temu i błagałam żeby wrócił, a on nie chciał, koniec, jestem zablokowana, nic więcej nie mogę zrobić, nie chcę żebrać o litość. Poczucie godności jest jedynym co mi zostało. Nigdy nie czułam się tak źle, myślę o samobójstwie, daję sobie 3 miesiące i jeżeli on się nie odezwie i nic się nie zmieni, to się zabiję. Naprawdę, przysięgam, nie chce mi się dalej żyć, nie chce mi się już starać, szukać, zaczynać wszystkiego od początku, łudzić się, oszukiwać samą siebie. Takiego faceta jak on już nie spotkam, to był najlepszy facet na świecie.