Były chłopak, dziś najlepszy przyjaciel, jak przekonać go do związku? - Netkobiety.pl

Witam,
Napisałam, ponieważ proszę Was o radę. Kocham mojego przyjaciela. Chciałabym z nim być. Nie wiem co robić.
Sytuacja wygląda tak:
Mamy po 20 lat, byliśmy ze sobą rok. Nigdy z nikim tak dobrze się nie czułam, a ludzie mówili, że dawno nie widzieli tak zgranej pary.
8 miesięcy bez kłótni, później drobne niepowodzenia życiowe (matura, praca). On wpadł w mały dołek. Zwierzał mi się zawsze, mówił, że jestem jego najbliższą osobą. W końcu wyjechał na 10 dni na wymianę międzynarodową, do której go zachęcałam, myśląc, że da mu "kopa". Codziennie pisał mi długie maile. Cieszyłam się, że robi coś co lubi. Wrócił. Już na lotnisku wyczytałam z jego twarzy, że coś jest nie tak, mimo, że starał się uśmiechać. Miałam rację. Wcześniej załatwiłam mu pracę w mojej restauracji. Byliśmy umówieni. Nie przyszedł. Pojechałam do niego, okazało się, że poszedł na imprezę z kumplami, których nie lubił, jak zawsze mówił, a tam obściskiwał się z jakąś dziewczyną (podobno jej nie znał, a ona była "lekkich obyczajów", ale stało się co się stało). Chciałam zerwać, a on mówił mi, że mnie kocha, że nie może beze mnie żyć, że przeprasza i wie, ze musi się ogarnąć. Dałam mu szansę, jednak od tamtej pory nie potrafiłam już mu zaufać. On naprawdę się starał, a ja zaczęłam go kontrolować, wydzwaniać. Już nie wiedzieliśmy o co chodzi. Postanowiliśmy się rozstać. Po 4 godz. jednak on dzwoni, żebyśmy spróbowali zrobić jak dawniej, bo nadal kocha. Nie było tak naprawdę czasu na przemyślenia. Ostatecznie on zerwał.
Rozstanie bardzo przeżyłam. Tydzień po zadzwoniłam. Powiedział, że dobrze, że dzwonię, bo już miał kryzys i chciał się spotkać. Mailowaliśmy co jakiś czas. W końcu przestałam się odzywać. Wyjechałam za granicę na kilka dni. Kiedy byłam na lotnisku zadzwonił.
Opowiadał i wypytywał o wszystko. Szybko skończyłam rozmowę. On pisał średnio co tydzień. Zawsze czegoś chciał. W końcu wysłałam mu wiadomość, w której opisałam co czuję. Napisał, że nadal kocha i chce się spotkać.
To "rozstanie" trwało 3 miesiące. Spotkaliśmy się i stwierdziliśmy, że chcemy być ze sobą na nowo. Pisał codziennie Docieraliśmy się przez jakieś 2 miesiące. Do tego doszło, że ciągle siedział u siebie, za miastem. Mówił, że zima go przytłacza. Nic nie robił. Poza tym powiedział, że sam nie wie co zrobić ze swoim życiem, że nie jest pewien. Postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. Zaprosiłam go do siebie na trochę, spędzić razem trochę czasu. Zauważyłam, że odkąd do mnie przyjechał, nabrał energii, przestał siedzieć w domu, znalazł pracę, robi mnóstwo rzeczy. Tak jakby przy mnie czuł się spełniony.
Obecnie jest tak:
Rozmawialiśmy i powiedział, że boi się zaangażowania, że chce przyjaźni, bo czuje się za młody na związek. Zauważyłam, że często ucieka przed wszystkim co zobowiązuje i to nie tylko związek. Powiedział również, że ma uraz z kiedyś i jak częściej dzwonię, to mu się przypomina, że musi minąć trochę czasu i może za 2 lata. Sam zachowuje się jednak, jak więcej niż mój przyjaciel. Jak mam gorszy dzień, to poświęca swój czas, aby poprawić mi humor, pyta się o rady, mówi o wszystkim. Zabiera do kina. Walentynki spędził ze mną. Mówi, że zawsze mogę na niego liczyć, dzwoni po 10 razy dziennie, planujemy wspólne wyjazdy, mieszkanie, własną działalność. Są pocałunki. Czasem śpimy razem. Ogólnie wyglądamy jak szczęśliwa para. Wczoraj byłam na zajęciach, dzwoni, mówi, że ma niespodziankę, zabiera w różne miejsca. Dzieli się wszystkim ze mną. Przyjeżdża do mnie nawet w środku nocy. Jak smsuję z kimś innym, to jest zazdrosny, wypytuje się o niego, mimo, iż sam wcześniej mówił, żebym sobie kogoś znalazła.
Znamy się 2 lata. Nie wiem co mam o tym myśleć. Kocham tylko jego. Z nikim się tak dobrze nie dogaduję. Kompletnie nie wiem co zrobić
Wiem, że chcę z nim być, ale nie chcę sobie zmarnować życia, ciągle czekając na niego. Pomóżcie