mama i chłopak - nic się nie zaczęło, a już robi problem. - Netkobiety.pl

Nie_znajoma, porozmawiaj z mamą raz jeszcze. Powiedz jej, że obiecujesz uważać na siebie, nie podejmować pochopnie żadnych decyzji. Powiedz jej, że zależy Ci bardzo na jej zdaniu, dlatego chciałabyś, aby poznała ona lepiej Twojego chłopaka, żeby dała mu trochę czasu i szanse na pokazanie się z dobrej strony.

Jeśli rozmowa nic nie da, to pozostanie Ci jedynie powiedzieć mamie, że jesteś już dorosłą osobą, rozsądną i że musisz sama dokonywać wyborów, przynajmniej niektórych.

nokiaaa, a jak to przetrwałaś? Bo dla mnie najgorsza jest ta presja psychiczna, jaką na mnie rodzinka wywołuje (bo razem z mamą jest nieodłączna babcia). Ja naprawdę je kocham i docieniam to, co dla mnie robią, ale ta presja jest nie do wytrzymania.

Najgorsze jest to, że teraz mama zauważyła, że jestem poirytowana i chce pogadać wieczorem, a ja nie wiem czy chcę być znowu szczera wobec niej i wyjść znowu na złą córkę, która nic nie wie o życiu, czy tym razem to perfidnie olać.

Aa, myślałam, że jesteś z nim nadal

Nie chcę niczego skreślać, przecież nie o to chodzi, żeby dyktowali mi z kim mam się zadawać/przyjaźnić/być.. Chyba po prostu albo to zrozumieją, albo będę szukać innego wyjścia.

Tu nie chodzi o walkę o władzę, tylko o to, że jeżeli pozwolę im przekroczyć niektóre granice, to potem w przyszłości będą chcieli wszystko kontrolować - to się nie skończy po skończeniu studiów, usamodzielnieniu się itp. Bo to nie jest zabranianie - to jest wytwarzanie presji a czasami nawet szantaż emocjonalny. Wtedy jedynym wyjściem będzie zupełnie odcięcie się od rodziny.. A jeżeli się da, to chcę tego uniknąć i żyć w miarę normalnie.

Matka nie wie, że jak dziecko sie zaprze, to żeby zrobić na złość, to i tak z nim będzie i tak.

Miałam podobnie, rozmowy to jak mówić do słupa a słup jak d*pa, argumenty żadne nie trafią do kogoś, kto nie jest gotowy do rozmowy i wszystko wie najlepiej. Więc skoro rozmowa odpada, nie przejmowanie się jest dla Ciebie za trudne, pozostaje jedno wyjście - usamodzielnić się i jak najszybciej wyprowadzić z domu. Ja dopiero kiedy się wyprowadziłam, zaczęłam normalnie funkcjonować, oczywiście bałam się, że sobie nie poradzę, bo przecież jestem taka "nieudana" więc podjęcie decyzji było trudne ale, dopiero kiedy się wyprowadziłam mogłam normalnie funkcjonować, rzeczywiście nie przejmować się fochami mamy i zacząć żyć normalnie.
Co do tego co napisała Anik38 nie wiem jak jest u Ciebie w domu ale ja, uważam to za normalne, że jeśli wychodzę z domu to mówię gdzie i mniej więcej o której wrócę i nawet jak miałam lat dwadzieścia i trochę to tak robiłam. Uważam, że to logiczne, gdyby mi się cokolwiek stało przynajmniej wiadomo gdzie szukać śladu. Kontrolowanie dla mnie zaczyna się wtedy kiedy ja mówię, gdzie idę i o której wrócę a rodzice zatrzymują mnie w domu.

Nie, nie, to nie jest tak że ja się spowiadam. Tak jak Joga pisała - mówię, z kim idę i gdzie najwyżej. Ale czasami ona bardziej pociągnie temat i coś więcej się też powie... Ale nie relacjonuję dokładnie przebiegu spotkania czy tematów rozmów, nic z tych rzeczy
A że dowiedziała się o nim tak szybko to tylko przez to, że on mnie odwiózł raz, więc zobaczyła i spytała kto to ;]

Ostatnio porozmawiałam z nią na spokojnie, nie tylko o tej sprawie.. Mama jest taka przez to, co ją spotkało w życiu, to też nie jest tak, że ona jest ta zła, no bo nie jest... Ale też jej przeszłość nie może aż tak wpływać na moje teraźniejsze życie, co też jej powiedziałam. Mam nadzieję, że nie będzie to rozmowa daremna, tylko chociaż troszeczke coś się zmieni Okaże się pewnie już niedługo, bo raczej nic nie zwiastuje póki co urwania kontaktu z tym chłopakiem Będzie musiała się przyzwyczaić, tylko mam nadzieję że nie będzie z tego powodu nagle nawału rozmów czy wręcz kazań, bo mama przez nieudane małżeństwo podchodzi do tematu związków niesamowicie poważnie, a przecież nie można każdej znajomości oceniać od razu pod kątem małżeństwa, bo to chore.. Tym bardziej na samym początku, kiedy nawet jeszcze nic sie nie zaczęło.

Miałam dokładnie to samo i miałam dokładnie ten sam tok myślenia. U mnie nie było takiego zaznaczania wprost, ale mimochodem bałam się powiedzieć rodzicom w ogóle, że ktoś się pojawił. Od razu byli sceptycznie nastawieni, skończyło się strasznymi awanturami, postawieniem ultimatum że on albo rodzina (a to jest naprawdę normalny, odpowiedzialny, grzeczny i opiekuńczy facet bez nałogów). Dziś mieszkam razem z nim, szczęśliwie nasz związek jest udany, jednak z rodziną bardzo trudno nawiązuje mi się kontakt.

Gdybym się cofnęła w czasie do momentu, gdy jeszcze byłam sama, poszłabymdo psychologa i powiedziałabym mu, że jestem sama bo boję się związków ze względu na rodzinę - i Tobie radziłabym o samo :-)

Powiem coś odnośnie tego "spowiadania się"...
Moim zdaniem, nie ma co się buntować i starać się na siłę udowadniać rodzicom, że to "nasza sprawa z kim i gdzie"...
Ja osobiście, zawsze, w każdym wieku, mówiłam przed wyjściem...gdzie...z kim ... i mniej więcej na jak długo wychodzę.
To dla mnie nie była żadna spowiedź, a jedynie pracowanie nad dobrymi relacjami z rodzicami, oni czując się spokojniejsi, nie robili żadnych problemów. Dzięki temu, że mi ufali, nie miałam praktycznie nigdy sytuacji, że czegoś mi zabraniano. Czasami wychodziłam z domu w piątek, a wracałam w niedziele, albo poniedziałek... Jednak rodzice wiedzieli gdzie i z kim jestem, gdzie nocuje... i w każdej chwili mogli do mnie zadzwonić (choć nie robili tego zbyt często). Zawsze mieliśmy bardzo dobry kontakt.
Nie było nawet problemu, gdy oznajmiłam (po raz pierwszy) że "Kolega poznany przez internet, przyjedzie do mnie, a że jedzie 400km to będzie u mnie nocował" 

Nie_znajoma, przepraszam, że z takim opuźnienie odpowiadam na Twoje pytanie:
Trudno to nazwać poradzeniem sobie, bo tak jak wspomniałam, kontakt z moimi rodzicami jest na ten moment bardzo skomplikowany. Poinformowałam rodziców o tym, że w Internecie jest ktoś dla mnie ważny. Najpierw była wielka historia, ale starałam się jak najspokojniej odpowiadać na wszelkie pytania odnośnie mojego chłopaka. Z czasem chyba pogodzili się z jego istnieniem, jednak dziś myślę, że dlatego, bo cały czas był daleko (dzieliło nas dosłownie pół Polski), W końcu on miał przyjechać i znowu zaczęły się nerwy, ale oczywistym było to, że on jest dla mnie już bardzo ważny (o czym nie umiałam z rodzicami rozmawiać) - gdy go tylko zobaczyli natychmiast zaczęli być wobec niego bardzo oschli i niegrzeczni, a gdy znikł za drzwiami zaczęło się piekło, że akurat ON (myślałby kto, że byli jacyś inni...) odpada i albo on albo ja.

Decyzja prosta nie była, ale wiedziałam, że jestem w nim na zabój zakochana, ufam mu, wierzę i chcę z nim łączyć moją przyszłość. To brzmi jak telenowela i na pewno każda naiwna dziewczyna tak myśli, ale jak to się mówi "wpadłam" Zdecydowałam się wyjechać i żyję już z nim prawie dwa lata. Do tej pory nie było chwili, żebym żałowała tej decyzji.

Moja rodzina do tej pory mi tego nie wybaczyła, mimo że odpowiadają na moje próby nawiązania kontaktu.

Jakbyś miała jakieś pytania, to z chęcią odpowiem

Pozdrawiam i powodzenia