mąż znęca się nade mną psychicznie...nie mam już siły :( - Netkobiety.pl

Miałam to samo, odeszłam i teraz żyje bo przy nim wegetowałam.

Autorko, gdyby Twoja znajoma opowiedziała Ci to co napisałaś.. co byś jej doradziła?

Już sam tytuł daje do zastanowienia.. polecam Ci przyjrzeć się swojemu małżeństwu "chłodnym okiem", zastanowić się jak chciałabyś aby wyglądało.. i wyciągnąć wnioski. Nie ma sensu "męczyć" się w związku bo jedyne co Ci po kilku latach zostanie to stargane nerwy i brak szacunku do siebie samej.

Jeśli martwisz się o dziecko - dodam, że dziecko wszystkie wasze kłótnie i zachowania obserwuje i tak się uczy .. by np lekceważyć rodziców, bo skoro wy (rodzice) się przy nim kłócicie i poniżacie to myśli że jemu też wolno.. może tez przez to być bardziej nerwowe niż jego rówieśnicy.. itd itp

Dziecko potrzebuje rodziców, ale jeszcze bardziej miłości, radości i spokoju..

Wikola wasza rodzina to atrapa, rodzina mogła bym nazwać ciebie i dzieci ale tego typa nazwać trzeba katem.
Twój mąż jest psychopatą i nie jest to opinia na wyrost.

Przeczytaj sobie książkę Teresy Ewy Opoki pt Żona psychopaty.

Wypisz wymaluj twoja historia niestety. Dla tamtej kobiety tez facet był troskliwy , opiekuńczy uroczy. Dopóki nie została jego żoną.
Musisz sobie uzmysłowić że jemu jest dobrze takim jaki jest, on nie zmieni się . To ty musisz zacząć dbać o siebie i córki, musisz bo nikt za ciebie tego nie zrobi.

Jesteś prawie w moim wieku i bardzo ale to bardzo ci współczuję, każdego dni upływa twoje życie  a ty z tego daru nie korzystasz. Ten potwór na każde twoje chęci zostawienia go będzie jechał po twoim poczuciu winy, będzie się błagał płaszczył a jak to nie pomoże zacznie grozić.

Przeczytaj tą książkę i sama zobaczysz że jest szansa na wygranie z psychopata.

Witam
Bardzo dziękuję za odpowiedzi . Czytając wypowiedzi innych osób na ten temat , jestem przerażona . Niestety dociera do mnie to co jest oczywiste.Łzy same cisną się do oczu. Moje życie to piekło , koszmar i nie powinnam mieć żadnych wątpliwości co dalej . A jednak nie jest to takie proste . Nie łatwo jest przekreślić całe swoje życie . Przecież mamy razem dzieci , i łączą nas nie tylko złe chwile .W głębi duszy mam nadzieję że on jednak nie jest taki zły , że  to dobry człowiek który się pogubił . Ja tez nie jestem ideałem , ale staram się . Terapia? Obawiam się że to nie wchodzi w grę . Mąż nie uważa takich pomocy . Trudny przypadek . Nie ma szans zeby Go przekonac . Sam musiałby do tego dojrzeć .Mam duzo siły zeby walczyć o przetrwanie naszej rodziny . Gdybym tylko widziała ze on zrozumiał swoje błędy . Nie wiem tylko czy mam wystarczająco duzo siły żeby zapomnieć i wybaczyć . Nie wiem czy dałabym rade znowu zaufać . Moje zycie się rozpadło . Cokolwiek się nie stanie , już nie będzie dobrze . Dzisiaj znowu było piekło . Doszło do szarpaniny . Powód ?? Byłałm za miła podczas rozmowy telefonicznej . Jego zdaniem to już zdrada . Przeszukał mi i spisał nr telefonów . Wrzeszczał jak szalony , uderzył ... Nie zrobiłam niczego złego . Pracuję z ludzmi . Nie tylko o pracy się rozmawia. O rany , przeciez nigdy go nie zdradziłam , nawet przez myśl mi nie przeszło . Po prostu byłam miła. Lubię się uśmiechać , tylko przy nim muszę uważać , żeby uniknąc awantury .Jakiś czas temu opowiedziałam komuś , facetowi o swoim zyciu. To był zupełnie przypadkowy facet. Miał narzeczoną i zaczynał układać swoje życie . Czasami opowiadał mi o swoich problemach , ja o swoich. Czułam się lepiej wiedząc ze ktos mnie wysłucha i zrozumie. Ale cóż , mąż dowiedział się i wiadomo .. kolejne piekło. Skopał mnie wtedy i wyzywał . A ja przeciez niczego złego nie zrobiłam. Dla niego jestem tylko dziw.. . Przykre to wszystko .Nie mam z kim o tym porozmawiać . Zwyczajnie się wstydzę . Dla mnie taki układ był spoko. Facet mnie nie znał , nie widział , było mi łatwiej . Mieszkam w małym srodowisku , wszyscy sie tu znają , nikomu nic nie mówię . Siostra pomogłaby mi , ale tak strasznie mi wstyd porażki .Dziękuję raz jeszcze za rady . To bardzo miłe i wazne ze ktoś stara się zrozumieć . Dziękuję z całego serca . Pozdrawiam

Ja nieco inaczej spojrzalam na Twoje malzenstwo. Troche traktujesz swego meza jak kogos, kto ma zarabiac na rodzine. I tu juz jest problem. Dlaczego nie sprobujesz dorobic do wspolnego budzetu? Moze ktoras babcia by zostala z dzieckiem? Poza tym mam wrazenie, ze wrecz wymagasz od Waszych rodzin wsparcia. Pisalas, ze Twoja rodzina pomaga, a meza nie. Ale ona wcale nie musi i nie ma takiego obowiazku. Wybacz, co teraz napisze, ale to wyglada tak: maz ma zarabiac, rodzina pomagac, a ja wymagac, bo urodzilam dziecko. Nie pisze tego, by Cie zdolowac, ale chce, zebys krytycznie spojrzala na wlasne zachowanie. To, co mowi Twoj maz jest karygodne i rzeczywiscie- lepiej sie rozejsc niz zyc jak pies z kotem, w dodatku gdy dziecko wszystko widzi i slyszy. Ale swoje wlasne zachowanie nalezy rowniez przemyslec. Mam nadzieje, ze znajdziesz w sobie sile, by madrze rozegrac wlasne malzenstwo. Mam jeszcze pytanie: bratowa pracuje?

Potwornie go tlumaczysz i idealizujesz.On bez terapii sie nie zmieni,a sama glowa muru nie przebijesz.Zamierzasz do konca zycia zyc nadzieja,z\e stanie sie cud i sie zmieni?Nie bedzie cudu...Nie zmieni sie.pzdr.

Usłyszałam, że jestem popierdolona, wieśniaczka, cham, tępa i że jak nie rozumiem co do mnie mówi, to chyba musi zacząć mnie bić. To słowa mojego męża. Słuchałam tych wyzwisk przez tydzień, płakałam i nie mogłam spać. byłam w 6 miesiącu ciąży. Za co mi się oberwało? Bo po raz kolejny nie dałam mu porządnie odpocząć, czyli wyleżeć się przez 3 dni Świąt, pojeść, pospać, porelaksować się ile dusza zapragnie. Byliśmy w odwiedzinach u jego rodziców i zdecydowałam, że wracamy wcześniej na swoje mieszkanie. Słuchałam przez tydzień, że jestem nic nie warta, za mało zarabiam, szkoły które ukończyłam do niczego mi się nie przydają. Obniżył moją samoocenę skutecznie. Poniżył i jak stwierdził, zrobił to po to, żeby mnie czegoś nauczyć. Agresja dała efekty w takiej postaci, że już od miesiąca staram się jak najmniej czasu spędzać z mężem. Mieszkam tymczasowo u znajomych, żeby choć trochę odpocząć w siódmym już miesiącu ciąży.
Tydzień temu trafiłam do szpitala na oddział patologii ciąży. Byłam podłamana. Złe traktowanie męża i jeszcze diagnoza, że mam leżeć do końca ciąży, żeby za szybko nie urodzić. Gdybym była szczęśliwa, to mój organizm też by lepiej funkcjonował.

Mąż mnie nie kocha i nie szanuje. Nie przeszkadza mu to że jestem w ciąży, żeby poznęcać się nade mną psychicznie, jest zawzięty, bezlitosny. On egoista ciągle musi być wypoczęty i zrelaksowany, choć jedynym obowiązkiem jaki ma to jest praca. A ja mam 29 lat, jestem od 3 miesięcy bezrobotna i nie mam prawa do zasiłku. Chyba poczuł moc nade mną, zrobiłam się kurą domową i zaniedbałam się. Jestem, zastraszona, cicha i wycofana. Piorę, sprzątam, gotuję, a mąż jeszcze narzeka, że zupę spieprzyłam, że znowu kotlety, że wyglądam niesmacznie w ciąży. Krytykuje to jak się ubiorę, jak się uczeszę. Co mu ślina na język przyniesie. Jego poczucie humoru wygląda tak, że sobie żartuje iż musi zrobić test na ojcostwo chociaż od 7 lat jesteśmy razem i jestem mu wierna i oddana. Zabrałam go na USG, to powiedział, że on nie wie po co tam był. Mam w brzuszku dziewczynkę, to usłyszałam, że pierwszy miał być chłopak. Zero czułości, uczucia, szacunku, wsparcia czy miłości, tylko ciągłe narzekanie, a mąż ma dopiero 32 lata i żadnych obowiązków na głowie. Najważniejsze to dla niego dobrze się najeść, pograć na komputerze i poleżeć. Już brak mi sił, żeby bronić swojego zdania, straciłam własne poglądy na rzecz dobra związku, czyli dla dobra mojego męża, myślałam że jak będę uległa i dobra partnerka, to mąż mi się odwdzięczy, ale to była inwestycja bezzwrotna.

Nie broni mojego dobrego imienia przy rodzinie i znajomych. Teściowa wyzwała mnie od chamów i wieśniaków, bo zwróciłam jej delikatnie uwagę że pyta 3 razy o te same rzeczy, (przez co wywiera presję na nasze decyzje). Usłyszałam też, że miała lepsze kandydatki na synową (tylko one jakoś nie wytrzymały z nią i jej synkiem zbyt długo). Jest wścibska i natarczywa. Dzwoni do syna 5 razy dziennie. Nie rozumie, że ma pracę, żonę i spodziewa się dziecka. Mężowi to nie przeszkadza, a ja czuję się prześladowana, dla mnie to uporczywe nękanie. Też mam mamę i dzwonimy do siebie góra dwa razy w tygodniu, ona rozumie że mam męża, swoje życie i się nie narzuca. A teściowa nie ma co ze sobą zrobić i jest namolna. Całe 26 lat pasła syna strasznie, jedzenie jest w ich rodzinie na pierszym miejscu, wyręczała syna we wszystkim i dalej chce się wtrącać w nasz związek. Chce nas wyręczać w podstawowych obowiązkach, nas dorosłych ludzi. Ja tego nie chcę, bo "jestem duża" i nie chcę stać się życiową kaleką. Mąż się przyzwyczaił, że całe życie miał służącą i jemu kompletnie nie przeszkadza, że ktoś go wyręczy w zakupach, gotowaniu, wyczyszczeniu butów, załatwieniu spraw urzędowych. Litości, ja chce sama o sobie decydować i się kłócimy o to. Mąż jest przez takie wychowanie rozleniwiony i nie potrafi się zmienić. A ja chcę myśleć i decydować samodzielnie. Źyć po swojemu z mężem. Ale on boi się urazić uczucia mamusi, a mnie może krzywdzić do woli. Jeździ wypoczywać na weekend do mamy, żeby ona wokół niego biegała, bo ze mną to musiałby mi w czymś pomóc i zostawia żonę w ciąży samą. Ja się nie liczę. Najpierw są jego potrzeby, jest mama, znajomi, praca.

Ja i to, że oczekujemy dziecka jest na ostatnim miejscu. Mąż nie opowiada o tym, że jak urodzi się dziecko to mi pomoże w opiece nad nim, tylko mówi że odda pod opiekę jego mamy lub szkoda mu, że nie będzie mógł na urlop wyjechać, bo trzeba będzie dziecko bawić. Co to za postawa, czy ja za dużo wymagam. Zwykłe życiowe obowiązki. Nie mogę w pełni cieszyć się ciążą, nie słyszę od męża, że cieszy się iż spodziewamy się dziecka. Czy faceci są kompletnie nieempatyczni? Chyba się za dużo poświęcam,a nie otrzymuję zbyt wiele w zamian. Może nie każdy facet nadaje się do związku z kobietą, może niektórzy wolą wygodnie żyć z matką służącą, która kocha ich bezinteresownie, nieważne jak bardzo syn przyjdzie pijany, nie ważne że leży 3 dni w łóżku, ogląda telewizję i trzeba wokół niego chodzić.
Myślę o rozwodzie, mąż mnie nie wspiera, jest tylko obciążeniem. Nie mogę liczyć na jego pomoc, tylko ma wymagania, większe i czepia się o drobiazgi. Jestem smutna od pewnego czasu, a tak go kochałam i wmawiałam sobie, że się zmieni. Ale do związku trzeba chęci i współpracy dwóch osób.
Słyszałam opinie, że jest rozniańkany, leniwy, tylko jedzenie jest dla niego ważne, rodzina nie wierzyła, że się ożeni. A ja oszukując się, myślałam, że dla mnie, dla żony, dla związku się zmieni. W końcu to dorosły facet. Jednak naleciałości z domu rodzinnego i wychowanie robią swoje. Nie zmienił się i nie zmieni.
Nie zaznałam wcale spokoju w ciąży. Znajome mówią, że sama dam sobie radę z pomocą rodziny. A ja boję się samotności i formalności związanych z rozwodem. Dziecko też jest ważne, ale czasem jeden rodzic daje dziecku więcej niż dwójka nieszczęśliwych. Jeszcze jestem młoda, ale potrzebuję usłyszeć wyraźnie, że warto i że dobrze robię.
Oceńcie, doradźcie. Będę wdzięczna.

kopnij w jaja poprwaw w pysk i kaz sie wynosic smieciowi

witam,
mój partner znęca się nade mną psychicznie choc mówi ze bardzo mnie kocha. mówi ze to dlatego ze nie umie mówić o swoich uczuciach ani o nic mnie prosic. przykładowa sytuacja : jedziemy na wycieczkę z jego dzieckiem z pierwszego małżeństwa: on mów : "no mała zaraz zaśnie" a ja sobie wyciągam książke żeby poczytać i w tej chwili słyszę : "nigdy nie masz dla mnie czasu chciałam z Tobą porozmawiać a ty znów mnie ignorujesz. kompletnie się ze mną nie liczysz". to był piątek a przez cały weekend słuchałam najdziwniejszy rzeczy o sobie - dowiedziałam się również, ze gdyby nie on nawet nie byłoby mnie stać żeby sobie wyjechać na weekend bo nawet na paliwo bym nie miała. ja kompletnie nie wiem co mam robić podczas jego ataków, jestem zmęczona. uwazam sie za osobę asertywna - potrafię powiedziec dośc nie chce tego słuchać, daj mi spokój, naruszasz moją przestrzeń, nie chce z Toba rozmawiać ale on jak nakrecona płyta nie chce sie zatkąc. Jęczy, płacze zaczyna mi wypominać różne rzeczy wymyśla ze ja jego placemi utrzymuje jakies znajomości ... nie mam argumentów na rzeczy wyssane z palca. byłam z nim u psychiatry i zaczał sie leczyć. teraz gdy ma atak broni sie tym ze nie wziął tabletki - jak ja mogę dyskutować z takim argumentem.
o problemie wie jego rodzina są za mną - wczoraj podczas jego ataku zadzwoniłam do siostry mojego partnera żeby z nim porozmawiała bo wymyślił sobie ze go "zdradzam wirtualnie" - ale  nawet ona nie potrafiła do niego dotrzec po dwóch godzinach sie uspokoił i zaprosił mnie lody.
ja jeste na niego zła po tych wszystkich jego awanturach nie moge na niego patrzeć, nie mam ochot z nim spedzać czasu a on jeczy ze mu brakuje ciepła i bliskosci ze jestem zimna. ja nie mam zamiaru sie zmuszac do przytulania go ani całowania - jest to dla mnie obrzydliwe. on jest nieszczęśliwy i dosławnie płacze.
mam wrazenie ze jestem w związku z jakims trzylatkiem który do tego ma swoje dziecko.

co mnie przy nim trzyma - kwestia finansowa. mam dołek a on to wykorzystuje - co prawda pieniądze na moje potrzeby - np lekarz. mi pożycza nie daje.

dni tego związku są policzone ale co mam robic jak przetrwać. czy jest magiczne zaklęcie zeby on się zatkął i dał mi spokój. o miłosci tu nie ma zadnej mowy bo jak sie kogos kocha to sie liczy z jego potrzebami, uczuciami, myslamy i akceptuje sie druga osobe. on mnie nie akceptuje - prawa kazde moje zachowanie jest wykorzystywane jako powód do jego awantury, jęczenie, płaczu. musze sie mu tlumaczyc z tego co robie z kim rozmawiam a i tak mi nie wierzy. gdy przestałam mu się tlumaczyc to teraz sam wymysla i robi sceny przez swoje ubzdurania.

Moja mam jest przeciwko mnie - uwaza go za wspaniałego człowieka którego powinna po rekach całować bo nigdy nikogo lepszego nie znajdę.

nie mam wsparcia w tym zeby sie od niego odciać - jedyne co musze finansowo stanac na nogi - a zwiazek z nim mi to uniemozliwia bo jak mam pracowąc gdy ktos zadrecza mnie - nawet z pracy telefonami o tym jaki on jest nieszczesliwy i jak ja go zle traktuje.

czasem sa dni kiedy próbuje mi zrekompensować te swoje ataki wtedy ciagle pyta czego potrzebuje i stara sie być miły i dobry - ale co mi tym jak ja przez niego jestem kłąbkiem nerwów.

pozdrawiam

nie wziął bo zapomniał
- chociaż według mnie to może nie być prawda.
wiele razy przyłapałam go na kłamstwie. kiedys mi mówic cos innego swojej siostrze cos innego ale pewnego dnia wziełam telefon zadzwon i spytalam ja wprost o kilka rzeczy i wszystko wyszło na jaw.

jak on ciągle tak powtarza ze nikt go nie nauczył kochać, ze on nie potrafi budować dobrych relacji, nie potrafi mówić o swoich potrzebach tylko krzyczy i obraża i wchodzi w pozycje ofiary. i on mówi po tych swoich akcja ze on to wie i ze mnie przeprasza ale ze nie potrafi inaczej i potrzebuje czasu zeby sie nauczyć i ode mnie chce się uczyć.

je czuje sie wymęczona nie wiem gdzie jest granica co powinnam mu dawać i ile i czego on w ogole ode mnie może oczekiwać.

problemem jest to ze moje praca jest zwiazana z pomocą innym. zywo interesuje sie rozwojem osobistym, chodze na rózne szkolenia, dyskutuje ze znajomymi, szukamy różnych rozwiązań, piszemy programy szkoleniowe a mój związek ???

mój partner robi z siebie ofiarę - wzbudza we mnie poczucie winy - i jakby chce zebym stała sie odpowiedzialna za wyedukowanie go w tym jak należy postępować z osobami które się kocha, co to znaczy kochać, chce żebym się nim opiekowała i dała mu ciepło którego nie miał nigdy i zebym dała mu to wszystko czego zawsze potrzebował  -  wielokrotnie mu mówiłam że mu tego dac nie mogę.
rozmowy z nim są jakieś chore bardzo często ja sama gubie wątek o co mu chodzi. ale wychodzi na to ze nie chce mu czegoś co mu jest potrzebne - ciepła czułości zainteresowania - dać bo jestem egoistką i myślę tylko o sobie o on tak bardzo prosi i tak bardzo sie stara. mam wrazenie ze on by chciał bym zrezygnowała ze wszystkiego i 24 h na dobe myslala o tym jak go uszczesliwić i co dla nie go rozbi i robiła wszystko z mysla o nim.
jak nie myśle o nim nie patrze niego nie rozmawiam z nim - to go zdradzam.

mam wrazenie ze stosuje wobec mnie jakąś "metamanipulacje". nie ma rzeczy czarnych ani białych. rzeczy białe są "stające się czarne" a czerne "stające się białe" i nie ma faktów podczas rozmowy z nim.

witaj mam też podobnie jestem na skraju wyczerpania nerwowego nie wiem co robic bo mam podobną sytuacje. zastanawiam sie nad rozwodem. mysle zabrac dzieci nie mowic nikomu znalezc mieszkanie wyprowadzic sie i go zostawic. tylko brak mi odwagi.

To straszne co przezywacie,mam brata nie męża a tak samo lub podobnie znęca się na demną...lecz jest tu ktoś kto naprawde moze pomódz?????????,bo ja już chyba wszędzie byłam,w pomocy kryzysowej,zalozyłam niebieską karte,widuję dzielnicowego raz na dwa tygodnie i nic się nie dzieję nawet policjie wezwałam na interwencjie to stwierdzili ze jest u siebie i ma prawo być..Byłam silna naprawde bardzo teraz jestem jak bym była na samym początku za nim co kolwiek zaczełam robić w tym kierunku jedynie on ma satysfakcjie ze jest bez karny..