Wierność nade wszystko, swingowanie, związek otwarty? - Netkobiety.pl

ciekawy temat, ja żyję w tym starym, tradycyjnym "wierność nade wszystko" ale chętnie również bym posłuchała opinii innych

Ja sądzę, że związków otwartych jest całe mnostwo..... nieświadomie otwartych

Ja po latach zaawansowanej poligamii zostałem monogamistą więc swing jak na razie mi nie grozi. Znam jedno małżeństwo swinersów (41/47) odchowane dzieci, stabilność etc. Z tego co mi wiadomo to swingują od 5 lat i dalej wszystko u nich gra i buczy. Chodzą razem na zamknięte imprezy VIP do 6 osób max. Chwalą sobie. Znam też jeszcze inne małżeństwo ale ci są dla mnie kompletnie poje..ni. Gość dostaje ekstazy kiedy dwóch fagasów, których on sam znalazł rżnie jego żonę na raz a on stoi w kącie i patrzy. Wysyła ją z nimi gdzieś na weekend a ona mu potem ze szczegółami opowiada co z nią robili. Najlepsze jest to, że ten złamas jest chorobliwie o nią zazdrosny?!? i bardzo z niej dumny.

Odgrzewane kotlety i tyle. Komuny dzieci kwiatów to byli poliamoryści.

Skoro jest kochająca to nie swingowałaby. Więc nie mogłaby wrócić tak samo kochająca niezależnie czy powiedziałaby ci czy nie.

Swingowanie, trójkąty, inne wymysły powstają z nudy. I w momencie podjęcia decyzji o uczuciu nie ma mowy. Przyzwyczajenie do siebie co najwyżej. Gdyby moja żona chciała się kochać z innym facetem będąc ze mną to poczułbym się źle - pomyślał - widać nie wystarczam jej i odszedłbym, by znaleźć nieswingującą, dla której będę ważniejszy niż znudzenie seksem.

Sam22 - ubiegłeś mnie z tym tematem
Miałem nawet dziś założyć temat o poliamoryzmie.
Tyle że to nie jest pojęcie zastępcze dla poligamii czy też dla słynnych komun z lat 70siątych i "dzieci kwiatów".
Poliamoryzm to pełnoprawne i poważne związki równoległe. To sytuacja kiedy i facet i kobieta są z sobą ale jednocześnie mają jeszcze innych partnerów z którymi spędzaja czas i wchodzą w relacje intymne. Dzieje się to za obopólną wiedzą i zgodą. To nie są skoki w bok czy kochanka/kochanek. To związki uczuciowe z większą liczbą partnerów na jeden w tym samym czasie.
W naszym zapyziałym kraju ktoś kto otwarcie by się do tego przyznał zostałby ostro skrytykowany bo zaburza zastały porządek,narusza społeczno-obyczajowe tabu ale na zachodzie ludzie (głównie młodzi)coraz częściej i to całkowicie świadomie wybierają taka właśnie "trzecią drogę".

A jak są rozwiązane kwestie prawne dotyczące potomstwa, dziedziczenia, wspólnoty majątkowej, prowadzenia działalności gospodarczej, etc?, bo dla mnie to trochę takie bezsensowne pierdo...ie.

Ujmę to tak, jestem urodzonym wulgaryzm, który wszystko co osiągnął to za pomocą swojego IQ ,rąk i cynizmu dlatego powiem wprost NIE KUPUJĘ TEGO bo ci ludzie łżą jak nasi politycy. To nic osobistego, ja w to nie wierzę a swoje na sumieniu mam.

To ja wolę byś zaściankowy i ze swoją monogamiczną filozofią niż być jednym z mężów mojej żony, w której będę zakochany i pewnie w jakiś sposób zawsze zazdrosny. Zostawiam poliamoryzm nowoczesnym ludziom, choć wątpię czy oni nowocześni, bo to już było - w epokach prehistorycznych.

Ja też wierze że to sie może udać. Tyle że trzeba do tego ludzi o innej mentalności niz np Bullit Bez obrazy ale wydajesz się być bardzo ograniczonym człowiekiem...

Możliwe, że jestem ograniczony - w sumie nie można być sędzią we własnej sprawie jak mówią. Jednak moje doświadczenia przeczą tej idylli, którą z sobie znanych powodów lansujesz. To o czym piszesz jest dla jednych forma zabawy na jakiś czas a dla drugich forma ucieczki od dotychczasowych klęsk życiowych. Ja nie osądzam tych ludzi tak długo jak długo będą twierdzić, że to pewna forma rekreacji. Jednak ta gadka o uczuciach, no Entschuldigung przecież to nawet komentarza nie potrzebuje.

Jeśli komu to odpowiada i potrafi to udźwignąć.... niech próbuje

oj Przemo77 i tak jak Ty

Catwoman- tyle że ja nie przedstawiam tu swojej filozofii życiowej czy nawet sposobu na życie tylko pisze o pewnej możliwości jaka można wybrać jeśli monogamia nam nie wystarcza (nie w pełni czyni nas spełnionymi).
Ja jestem bardzo liberalny i rozumiem jeśli ktoś znajduje swoja własną drogę. Jeśli nikogo tym nie krzywdzi a jest przy tym szczęśliwy to nie zasługuje na krytykę a na szacunek...
Ja nie propaguje poliamoryzmu bo do tego trzeba mieć pewne predyspozycje i nie da sie tego polecać jak np dobry film koledze.
Ja tylko dostrzegam pewien coraz wyraźniejszy trend w związkach uczuciowo-sexualnych.

Remi - pisałem już że to nie jest łatwe. Wymaga pracy nad sobą ,empatii i wyzbycia sie egoizmu. Myślę że jeszcze dość mało ludzi potrafi się w tym odnaleźć i czarpać przyjemność z bycia z kilkoma partnerami a nie posiadania jednego. Jednak to będzie się zmianiać w miarę jak ludzie staja się bardziej otwarci ,mobilni ciekawi świata ...
Takich związku będzie przybywać - tak myślę.

Hm...a może to często jest obchodzenie problemu? Łatwiej iść do pani B, niż na chwilę rozczarować się panią A

"Takich związku będzie przybywać - tak myślę." -- nie wiem jednak, czy to dobrze.

Swinging Dla mnie jest dziwne, że pary muszą chodzić tam razem i "zdradzać" na swoich oczach. Pytanie dlaczego mąż miałby patrzeć jak dwóch gości obraca żonę, a on siedzi przy barze? Albo dlaczego żona ma patrzeć jak mąż liże cipkę innej kobiecie? Czy nie lepiej robić to na osobności? Remi -- ani ja ani moja żona nie jesteśmy znudzeni seksem mimo wielu lat razem; nie swingowalibyśmy.

Związek otwarty Wydaje się, że związek otwarty jest super rozwiązniem -- mówimy sobie że możemy "zdradzać" i jest super. Ale czy na pewno? Czy byłoby fajnie, gdy mąż po powrocie z delegacji mówi "Kochanie! Było super. Wieczorem poszliśmy do baru a tam była laska, czarna w czerwonej jednoczęściowej sukience ledwo d*pę przykrywającą, piliśmy i potem spędziliśmy namiętną noc.". Raczej byłoby to nieprzyjemne dla żony. Albo żona wraca i mówi: "Ale mnie dzisiaj t*łek boli, bo spałam z takim ochroniarzem i tak mocno kochaliśmy się od tyłu." Może to być niemiłe dla męża. Do tego pewnie łączy ich przysięga w kościele i jest zupełnie do bani.

Poliamoryzm Wystarczy przejrzeć to forum, aby znaleźć mnóstwo ludzi, którzy kochają swoich małżonków, ale tez kochają kogo innego. Tutaj wpadlibyśmy w dyskusję, czy mozna kochać więcej niż jedną osobę w roli męża/żony/kochanka/kochanki. Moim zdaniem można. Ktoś mówi, że jest problem z majątkiem, dziećmi. Nie ma takiego problemu -- wiele małżeństw ma rozdzielność majątkową i dzieci.

No to jaki model byłby dobry?

Jeśli dwoje ludzi jest ze sobą, kochają się, ida razem przez życie, to czy to jest tak straszny problem, jeśli ktoś na delegacji będzie uprawiał seks z kimś innym? W czym to szkodzi? Spójrzmy na faceta o którymi pisał Przemo77: na delegacji szaleje, a dba, kocha i szanuje swoją żonę (tak uważają pewnie wszyscy, co o "zdradach" tego Pana nie wiedzą). Spójrzmy na faceta z bloga "moje kochanki czyli jak zdradzam" i co on mówi o żonie. A jeśli żona ma przyjaciela i chodzą czasem na kawę, albo nawet do hotelu, to jest jakaś tragedia, gdy potem rozejdą się do swoich domów, małżonków, dzieci?

Czy czasem zamiast dramatyzować "zdradę" nie powinno się po prostu bardziej dbać o partnera i SIEBIE? Czy gdyby ludzi nie wiązała przysięga kościelna, to byli by ze sobą dlatego że łączy ich miłość i chęć spędzania całego życia razem? Czy gdyby każdy mógł odejść od męża/żony, to ten mąż/żona staraliby się bardziej? Czy czasem związki, gdzie ludzi łączy tylko miłość, seks, chęć wspólnego bycia razem nie są silniejsze i szczęśliwsze niż te, które łączy kredyt, samochód, dzieci, przysięga?

Przyznam, że są to dziwne myśli.

Kocham żonę i chcę z nią iść przez życie. Ale co się złego stanie jak gdzieś na delegacji pobawiłbym się z koleżanką? Albo co złego stałoby się, gdyby moją żonę popieścił kolega? Wolałbym o tym nie wiedzieć, albo wiedzieć tylko że byli razem w pokoju. Przecież wróci żona do mnie, dalej będzie tak samo jak było, a ja będę się starał, aby być dobrym dla żony, aby nie myślała, że ktoś inny jest lepszym partnerem w życiu. Żona tez będzie się starać, abym nie myślał, że chce odejść.

I tak chyba funkcjonują niektóre związki -- nie wypaczon swinging (nie mam ochoty patrzeć na żonę jak kocha się z innym), nie rozbity otwarty związek (są ze sobą, bo przysięga), ale te multiamore, czy jak to tam nazwałeś.

Ale nie odpowiemy sobie na te pytania. Może za sto lat będą inne wizje, inaczej ludzie będą dążyli do szczęścia.

Przecież to o czym piszecie brzmi jak wykładnia prawdziwego komunizmu - jedno dobro wspólne, z którego wszyscy równo korzystamy i wszyscy o nie dbamy. Jaki był finał to wszyscy wiemy.

Catwoman- czasem lepszy zdrowy hedonizm i egoizm niż "martyrologia". Ale słowo "czasem" jest słowem kluczowym. Każdy sam powinien znaleźć swoją drogę.

Catwoman- oczywiście ale My tu wcześniej rozmawialiśmy głównie o" skrajnościach" -że się tak wyraże a nie o głównym nurcie. Po za tym w tym głównym nurcie (stałych zwiazków) okazuje się że ok40% ludzi przyznaje się do zdrady ( badania profesora Izdebskiego z 2010r na temat sexualności Polaków) do tego mozna dodać jeszcze kilka procent ludzi, które sie do tego nie przyznają a też co najmniej raz w życiu zdradziły swojego stałego partnera.
Jeśli przyjmiemy że w stałych związkach znajduje sie ok 2/3 ogółu społeczeństwa  i odejmiemy od tego te ponad 40% ludzi którzy chyba całkowicie szczęśliwi nie są skoro szukają sexu gdzieś po za swoim związkiem to wychodzi na to że w tych "szczęśliwych związkach" jest pewnie mniej niż 40% ludzi....
Czyli mówimy już o mniejszości bo większość nie jest do końca szczęśliwa w obecnym związku, jest samotna lub nadal szuka swojej drugiej połowy...
Obraz ten wydaje się być niestety dość smutny.

Podążając tym tropem.... jak sądzicie, czego ludziom tak naprawdę brakuje w stałym związku, że rozważają inne opcje?

a Wam, czego brakuje? podyskutujmy.

To czego mi brakuje poprostu uzupełniam ....głównie z barku
Nie wiem czy czegokolwiek mi/nam brakuje oprócz takich banałów jak czasu dla siebie czy kasy na zbytki. Seksu jest mniej niż za singla ale jest jakościowo o eony lepszy, więc ilość przekułem na jakość. Jestem zadowolony z życia w małżeństwie i patrząc po mojej zołzie ona też.

I nader często nie stanowi żadnej wartości....

W moim odczuciu wierność wynika z uczucia (jakie by ono nie było), a nie z wypowiedzianej bez przekonania przysięgi.

Dokładnie tak, powiedzieć można wszystko i co z tego? Ja zawsze jeśli ktoś mnie pyta o mój stosunek do wierności odpowiadam złośliwie:
"...Meine Ehre heißt Treue!..."

sam22 Pokus może być wiele i to różnorakich! Ważne jest, jaką decyzję ostatecznie podejmujemy.

Nie czarujmy się, jak widzę jakieś cycasto-dupiaste ciałko tak na oko 25-40 lat to w myślach mógłbym sobie poużywać. Zastanawiam się jednak co mógłbym z nią zrobić czego nie robię z żoną i dochodzę do wniosku, że nic mi do głowy nie przychodzi. Ja jestem wierny bo chce a nie dlatego że muszę bo zdarzyło mi się powiedzieć Tak w USC. Daleko nie patrząc dziś popołudniu byłem rzucić okiem na groby i kupiłem kilka zniczy od handlarki obok cmentarza. Sympatyczna 30+, widać że pogodna, kontaktowa. Gdybym chciał to pewnie umówiłbym się z nią kiedyś a jeśli umówiłaby się to niedługo potem skonsumowalibyśmy tą znajomość -  ten sam scenariusz co zawsze. Tylko po co skoro mam to czego potrzebuję i nie widzę powodu dla którego miałbym tym ryzykować.

"Płacz i zgrzytanie zębów" jest po to, aby szukać prawdy. Tak robię od wielu lat. Stawiam pewne pytania. Wiem co mówiłem, wiem co obiecywałem, wiem jakie decyzje podejmować. Nie szukam usprawiedliwienia dla zdrady. Inni ludzie podchodzą do pewnych spraw inaczej. Czasami się mylą, a czasami ja jestem w błędzie. W skrajnym przypadku cała planeta się myli.

Dzięki Catwoman za wykładnię. Nawet wiedziałem, że ktoś tak powie. Nie denerwuj się.

Ludzie którzy stosują model inny niż "wierność dla danego partnera" są po prostu nieszczęśliwi. Szukają więc szczęścia poza związkiem swoim dorabiając do tego ideologię, by usprawiedliwić swoje postępowanie.
Wierność nierozerwalnie wiąże się z miłością oraz szacunkiem do drugiego człowieka. Gdy tego jest brak wierność jest kłopotem. Uważam, że większość ludzi biorących ślub nie ma pojęcia czym jest miłość, dlatego nie mogą być na dłuższą metę wierni. Pierwsze oznaki kłopotów, niezrozumienia partnera, problemy łóżkowe które są wynikiem kłopotów rodzinnych(bo prawie zawsze na pocz. seks jest cudowny a później on się nie stara, on mnie nie rozumie, ona mnie nie słucha itp.), problemy materialne, to uczucie pustki, gdy gaśnie troszkę namiętność, brak dbałości o związek(często jest - ja się staram a on nie, ja pracuję, a ona jeszcze wymyśla itp..) doprowadza w szybkim tempie myśli o zdradzie, o tym, że wierność to nie dla mnie, że może by spróbować czegoś innego.
Gdy mocne jest uczucie to czy myśli się o zdradzie? Nie, raczej o tym, by dbać jeszcze bardziej o swojego partnera.

Żyję w otwartym związku od 2,5 roku, więc myślę, że moje doświadczenie może wnieść coś nowego do dyskusji.

Przede wszystkim, nie mogę się zgodzić ze stwierdzeniem Remi:

Od tego też zacznę swoją wypowiedź, zanim wrócę do pytań postawionych przez autorkę temat. Otóż moim zdaniem, skłonność do monogamii czy też poliamorii (bo tak nazwano to zjawisko, o którym mowa) przejawia się podobnie jak orientacja seksualna. Istnieją osoby heteroseksualne, homoseksualne, biseksualne i eksperymentujące. W temacie poliamorii można wyodrębnić bardzo podobne grupy - osoby deklarujące się jako wyłącznie monogamiczne, wyłącznie poliamoryczne, umiejące odnaleźć się w obydwu modelach związków i eksperymentujące. I podobnie jak z orientacją seksualną moim zdaniem tego typu preferencji się nie wybiera się na skutek kaprysu, a z uwagi na pewne predyspozycje, w zależności od okoliczności, w których dana osoba się wychowała i pewnie też od genów (chociaż nie wiem, czy jakieś badania na ten temat postały).

Wracając do cytatu Remi, uważam siebie za osobę szczęśliwą, a tym bardziej, że poukładałam swoje życie w taki sposób, że niczego przed nikim nie muszę ukrywać ani udawać. Moja rodzina wie, jak wygląda moje życie, z moim Przyjacielem szanujemy się i kochamy, a wspólnie chętnie eksperymentujemy na różnych płaszczyznach erotycznych - nie tylko tych związanych z otwieraniem się na osoby trzecie. NA czym polega moje szczęście? Na tym, że nie mam wątpliwości co do uczuć w moim związku, czuję się akceptowana i zrozumiana - zarówno przez Przyjaciela, jak i bliskich.

Jednak na moje szczęście wpływa też szereg czynników wewnętrznych. Dążę do samorealizacji, potrafię się cieszyć małymi rzeczami, lubię mieć święty spokój, potrafię o siebie zadbać (sport, zdrowa dieta), chętnie poszerzam swoje horyzonty, pracuję na siebie. Wiadomo, zawsze mogłoby być lepiej, ale to już chyba byłoby pazerne w moim wypadku, ponieważ uważam, że znalazłam swój złoty środek w życiu i czuję się spełniona. Dodatkowo także, mam partnera, który kocha mnie taką jaką jestem Nie oznacza to jednak, że nie mam w życiu problemów - mam, ale raczej nie mają one wpływu na moje poczucie szczęścia i poczucie własnej wartości.

Tak więc, jak czytam dalej, że:

to automatycznie wiem, że autor nie spotkała zbyt wielu par żyjących w otwartych relacjach - takich budowanych w oparciu o wzajemny szacunek, głębokie uczucia i szczerość. Nie twierdzę tym samy, że to nie występuje w relacjach monogamicznych, wręcz przeciwnie - moi rodzice od ponad 28 lat żyją w związku monogamicznym, mają się świetnie i kochają się na "dobre i złe". Tak więc nie podważam racji bytu "tego jedynego" - ale mi taki model nie odpowiada. A ponieważ mam wolną wolę i możliwość wyboru, to wybrałam sobie inny model związku, w którym żyję i cieszę się, że znalazłam mężczyznę, z którym się doskonale w tej materii rozumiemy.

Myślę, że w tym miejscu należałoby rozgraniczyć problemy z wiernością w związkach monogamicznych, a związki otwarte. W związkach poliamorycznych pojęcie zdrady - tak rozumianej, jak "skok w bok za czyimiś plecami" - nie występuje.

Wracając natomiast do pytań postawionych przez autorkę tematu:

Nie tylko żona widzi, jak mąż robi to z inną, ale także bardzo często mąż widzi jak żona robi to z innym - albo z innymi. A chodzą tam razem, aby razem to przeżyć i razem się tym cieszyć - przynajmniej w mojej relacji taka jest motywacja, a za innych nie chcę się wypowiadać. Nie wyobrażam sobie raczej, że mogłabym iść sama do takiego klubu, bez mojego Przyjaciela. Wręcz przeciwnie, w takich momentach jest dla mnie bardzo ważne aby był przy mnie. On też nigdy do takich miejsc sam nie chodzi, zawsze idziemy razem, albo zabieramy czasami jeszcze naszą dobrą koleżankę.

Co czuję, kiedy widzę jak on uprawia sex z inną kobietą? Na ogół radość z faktu, że się dobrze bawi. Czasami poczuję lekkie ukłucie zazdrości, które działa na mnie raczej motywująco, a on tym bardziej lubi, jak widzi to w moich oczach. Jednak w trakcie spotkań z osobami trzecimi - razem czy osobno, zawsze mamy ze sobą kontakt, który wypływa z potrzeby serca i dzielenia się przeżyciami, a nie z potrzeby kontrolowania kogokolwiek. Nie muszę się stresować, gdzie i z kim mój Przyjaciel spędza noc, kiedy nie ma go w pobliżu - bo wiem z kim i jak ona ma na imię i sama też chętnie wcześniej do niej zadzwonię i życzę jej udanego wieczoru.

Akurat nasza koleżanka też ma na imię Asia i mój Przyjaciel nie musi mówić "nie będzie mnie na weekend" bo zazwyczaj jak już, to jest to jeden wieczór raz na jakiś czas, kiedy spędzają go sam na sam, a w większości wypadków po prostu zapraszamy Asię do nas i spędzamy czas w trójkę. Trochę inaczej to wygląda w drugą stronę, czyli kiedy ja spotykam się z kimś trzecim, bo zazwyczaj spotykam się ze swoim kochankiem kiedy mój Przyjaciel ma zajęty wieczór. Wówczas mówię Przyjacielowi, jakie mam plany i też wszystko jest OK.

Mój przyjaciel nie musi, tylko chce patrzeć i ja również nie muszę ale lubię ten widok. Nigdy mi się nie zdarzyło aby mój Przyjaciel zawalił jakąś sprawę miedzy nami na rzecz którejś kochanki. Jak już to wyjaśnił, że np. wspomniana Asia ma trudny czas i chciałby z nią na spokojnie porozmawiać i nie wie ile to im zajmie czasu. Nie widzę powodów, dla których miałabym w takim wypadku robić jakieś szopki.

Myślę, że to właśnie jest kluczowa kwestia. Ponieważ nawet jak robimy coś osobno, to tak naprawdę zawsze jest to nasza wspólna decyzja. A podejmując każdą taką decyzję, zawsze staram się mieć na względzie zasady jakimi kierujemy się od początku oraz granice i dobro naszej relacji. Nie zrobiłaby świadomie nic, co mogłoby nam zaszkodzić, bo przecież nie o to w tym wszystkim chodzi - wręcz przeciwnie.

W związkach otwartych sacrum i profanum jest trochę inaczej rozłożone niż w związkach monogamicznych, zatem strefa intymności i bliskości bardziej przeniesiona jest na obszary emocjonalne, aniżeli samą fizyczność. Do tego dochodzą także wspomniane już zasady - jest szereg praktyk fizycznych, które lubię i uprawiam z moim Przyjacielem, ale nigdy z osobami trzecimi - to nasze sacrum.   

Reasumując, więcej nie chcę wchodzić w relacje monogamiczne, ponieważ zdecydowanie lepiej czuję się w układach otwartych. Wcześniej byłam w 5 letnim monogamicznym związku, który z różnych względów nie spełnił moich oczekiwań - z wzajemnością.

Mam nadzieję, że ten mój przydługi monolog wniesie coś do dyskusji.
Pozdrawiam
Iguana