Ludzie, znajomi- wykorzystują mnie - Netkobiety.pl

Nie zawsze emanuje zła energia. Zazwyczaj jest okey chodzę czasem uśmiechnięty czy żartuje noi staram się pomagać czy rozumieć ludzi.

Tylko że jakoś dobrze na tym nie wychodzę. Ja myślę że nie moge poprostu za kogos brac odpowiedzialność czy starać się bardziej dobrze dla tej osoby niż ta osoba chce. Już tak bylo parę razy że chcialem pomoc to mi się obrywało. Na tyle glupi bylem że to dalej robiłem... No bo mi się wydawało że ja musze lepiej. Aż wkońcu oczy mi się otworzyły że ta osoba psychicznie na to liczy tylko i zaczyna mnie wykorzystywać. Im wiecej dawałem z siebie tym gożej mnie traktowano. Wogole sobie na to nie zasłużyłem. Kiedy się "zbuntowalem" to od najgorszych egoistów. Nawet wymienione mialem powody co dlaczego robię i że na tym coś tam zyskuję. Poprostu załamka...

Jak tak patrzę ogólnie na wszystko to zawsze daje wiecej na różnych polach. Potem okazuje się że mam wszystkiego mniej niż najgorszy huy.

A nawet nie musze tego robić. Niestety wszyscy czegoś odemnie wymagają i tłumaczą to tak pięknie tak cudownie tylko okazuje się że chyba dla nich.

Ogólnie nikogo z takich osób nie traktuje jako mojego przyjaciela czy przyjaciółki. Raczej jeśli o to chodzi to mialem zawsze jakies wymagania.

Ale dobiło mnie ostatnio. Jedną z osób która mogłem nazwać wlasnie tak. Hm czuję się oszukany, mam ochote nie pamiętać że taka osoba istniała. Jest mi strasznie smutno... Z drugiej strony tą osoba tłumaczy się sytuacja życiową i jeszcze ja temu mam być winien. Normalnie aż mnie nosi.

Tutaj chce pokazać że nie wspólmierne jest to co się czasem dzieje.

Zastanawia mnie tylko to czemu akurat ja to na siebie ściągam. Nie wierze że przeciętna osoba też tak ma. Czuję się w tej gorszej sytuacjii takiej hm, że to ja mam się dostosować do społeczeństwa.
Wiem że musze to zmienić i mój charakter, chcialem być tak samo sprawiedliwy i szczery wobec każdego. Okazuje się to nie jest mozliwe...

Nie wiem szukam jakiś wniosków i chce to zmienić. Przedewszystkim teraz wiem, że to nie ja się musze starać ani dawać coś od siebie. A jeśli to robię to dobrze wiem z kim moge sobie na to pozwolić.

Nie powiem że wszyscy ludzie są tacy. Niektóre osoby nieraz pomagały mi bezinteresownie etc

zastanawia mnie jedno jak to wyglada z zewnątrz czy coś mi umyka? Słyszałem czasem że to wlasnie ja jestem głównie winny chociaz ja widziałem to bardziej jako manipulacje a nie ocenę tej sytuacjii.

Hm wiem, że ludzie nie mają problemów z znajomymi jak ja, mają to w nosie tak jak ty mówisz pewni ludzie odchodzą i każdy się z tym godzi. Tylko że moje przeżycia jeszcze z szkoły średniej nauczyły mnie by tak robić. Że poprostu w życiu nie ma czasu na takie misscomunnications. Ale teraz wiem że pomyliłem się że moje myślenie poszło w zła stronę szczególnie jak na to środowisko w którym żyje nie powinnem sobie pozwalać na takie rzeczy. Może w innym miejscu, społeczeństwie to by wypaliło z korzyścią dla mnie czy innych. A narazie to idzie to w stronę że ja tylko na tym tracę.

Co zrobić jak postępować jakie cechy charakteru są ważne? Stanowczość, nieufność, ostrożność?

Zauważyłem że tak nie może być, ja nie zasłużyłem sobie na takie traktowanie. Calymi dniami chodzę w nerwach myśląc o tym ostatnio, że jaki ja bylem glupi.
Nauczyłem się że w życiu również ważne jest to by samego siebie szanować, okazuje się że to ja potrzebuje a nie inni. Wiec ja już nie chce i nie musze nic z siebie dawać. Teraz będę brał

tą sytuacja jest komfortowa aż mi się przypomniało Placebo- Every me and u

Ja mam przyjaciół tylko troche powiedzmy sobie mało i większość daleko.

Ogólnie od dzis zacząłem a szczególnie mówić co nie gra i na co ja sobie nie pozwolę już pojawił się jeden zarzut. Myślę że wlasnie mam coś takiego jak Twój mąż... Chciałbym uszczęśliwić ludzkość a nie samego siebie.

Dobrze poprostu wiem komu teraz ufać. Nie moge za innych decydować czy bardziej niż oni angażować się.

Czemu musze się spotykać? Ogólnie jestem osoba, typem indywidualisty ale mam duze potrzeby wlasnie "towarzyskie" i sobie nadrabiam tak z tym że hm jakby to powiedzieć. To są znajomi, czyli ludzie z którymi nigdy nie rozmawiam poważnie.

Ogólnie nie chce mówić, czasem mam wrażenie wlasnie takich wampirów energetycznych którzy ciagle mają pretensje do tego co robię. Albo takich pijawek.

Dobrze dobrze w pewnych sprawach to moje błędy na ludziach. Ale wytłumacz mi to... Ty nie masz z tym problemu tak? Powiedz mi czemu jest tak wiele takich osób... I co ty potrafisz się zakręcic w innym towarzystwie zainteresowań bo jeśli nie to i tak żyjesz w tym samym środowisku czyli tylko na polecenie Twojego bata nie stają się wampirami co to za przyjaciele? Zachorujesz to zostaną? Braknie ci pieniędzy, energi to co wtedy?

No to zauważ. Znajomych ja mam duzo... Przyjaciół paru!

Przedewszystkim to rzeczywiście powinnem stawiać jasne granicę i też nie uginac się pod presją być stanowczy? Potrzebuje jakiejś pieczątki pod decyzją...

Może nie do końca tak jak mówisz że poprostu ja sobie daje wejść na głowę czy mam kompleksy.

Raczej tak nie jest dlaczego tak myślę. Bo potrafię być stanowczy w różnych sytuacjach. Oczywiście mam jakies swoje słabości a ludzie chcą wykorzystywać słabości. Mam też mocne strony i to je powinnem wykorzystywać.

Tu nie chodzi o jakiś bunt że ja siedzę cicho albo ktos mną manipuluje. Raczej nikt nie ma na mnie takiego wpływu, ale niektórzy przyzwyczaili się czy założyli sobie że na mnie można coś zyskac ugrać czy wykorzystać.

Nic w zamian nie dając czyli chcąc mnie jak wycisnąć do końca. To mnie tak ostatnio denerwuje i stąd ostatnie dni mam w sobie troche agresjii nawet i fizycznej. Nie nikogo nie atakuje ale emocje we mnie są.

Żeby nie bylo wczoraj wysłałem wiadomość co jak i że nie chce znać tej osoby. Ale znów spotkałem się z szantażem emocjonalnym jaki to zły jestem... Poprostu mam to dość. Strasznie mnie to psychicznie obarcza choć wiem że ja mam w tym wypadku rację to we mnie się stara wzbudzić w tej sytuacjii wyrzuty sumienia. Jest to bardzo nieprzyjemne.

Napewno nie wolno podchodzić ze smutkiem czy nawet emocjami bo wtedy okazuje się słabość. Ja myślę że lepiej nie widzieć nie słyszeć nie myśleć. Tak jak pisała tu jedną użytkowniczka... Za duzo myślisz...

Nie widzieć, nie słyszeć, nie myśleć, nie czuć.

Wlasnie problem tkwi w czym innym w odmienności. Jestem typowym indywidualista, nie kieruje się zasadami ogółu w każdej sprawie. To znaczy uważam że jestem narażony na bardzo mocne oceny społeczne wytyczające moje działania. Wiedzące lepiej jak mam żyć i co robić.

Czuję się kompletnie inny. Moja największą słabością jest to że nie ma kompletnie osób myślących jak ja. Czyli poprostu czuję się troche obco. W ten sposób przez te wszystkie lata czuję się troche osamotniony w wszystkim.

Dodam że ponad połowa moich znajomych w Polsce z którymi się dogaduje to osoby nie pochodzące z Polski, innej narodowości. Nie mowie o jakimś konkretnym środowisku bo tak jak jest to bardzo różnie. I na poczatku mi to nie przeszkadzało że np słucham innej muzyki niż ogólnie ludzie, że jestem z bardzo małego wyznania chrzescijanskiego etc etc, Ale wiele razy natrafiłem na jakąś taka nietolerancję albo poprostu wyobcowanie. Czuję się jak normalnie jakiś "murzyn" człowiek 2 kategorii. Na poczatku mi nie przeszkadzało to wszystko.

Kiedy mialem depresję już 5 rok. To czuję potrzebę większej akceptacjii. A z tym jest różnie.

Wiec zawsze na atak odpowiadałem krytyka i atakiem. Wystarczy zobaczyć jak sytuacja wyglada w mojej pracy. Nie mam problemów tutaj ale wogole jakby to powiedzieć... Nawet się nie wychylam. Od pewnego czasu zauważyłem że odmienne poglądy nie są zbyt tolerowane, styl bycia również. Niektóre osoby to cenią sobie ale większość społeczeństwa mocno według mnie narzuca schematy i istnieje takie zjawisko wykluczenia społecznego. W mediach podaje się calkowicie nie realny obraz świata nie mający nic wspólnego z rzeczywistością.

Rozumiem że to się wydaje proste łatwe i takie dosyć dziwne. Z tym że mi to zaczęło przeszkadzać dosyć mocno.

Według mnie to jest nietolerancja poglądów, sposobu życia, ubierania się, wyglądu. To w dłuższej mecie powoduje agresje lub nie zadowolenie.

Tu jest ten problem że staram się jakoś właściwie od pewnego czasu z niczym się nie wychylać co mogłobybyć wykorzystane przeciwko mnie.

Sory dla mnie to nie jest przyjemne. Wiec wiele razy odpowiadałem krytyką ale to nic nigdy nie daje. Tak samo otwartość nie przynosi skutków...

W dłuższym okresie czasu nie jest to do przyjęcia i człowiek się zastanowi jak robić żeby bylo łatwiej.

Wlasnie problem tkwi w czym innym w odmienności. Jestem typowym indywidualista, nie kieruje się zasadami ogółu w każdej sprawie. To znaczy uważam że jestem narażony na bardzo mocne oceny społeczne wytyczające moje działania. Wiedzące lepiej jak mam żyć i co robić.

Czuję się kompletnie inny. Moja największą słabością jest to że nie ma kompletnie osób myślących jak ja. Czyli poprostu czuję się troche obco. W ten sposób przez te wszystkie lata czuję się troche osamotniony w wszystkim.

Dodam że ponad połowa moich znajomych w Polsce z którymi się dogaduje to osoby nie pochodzące z Polski, innej narodowości. Nie mowie o jakimś konkretnym środowisku bo tak jak jest to bardzo różnie. I na poczatku mi to nie przeszkadzało że np słucham innej muzyki niż ogólnie ludzie, że jestem z bardzo małego wyznania chrzescijanskiego etc etc, Ale wiele razy natrafiłem na jakąś taka nietolerancję albo poprostu wyobcowanie. Czuję się jak normalnie jakiś "murzyn" człowiek 2 kategorii. Na poczatku mi nie przeszkadzało to wszystko.

Kiedy mialem depresję już 5 rok. To czuję potrzebę większej akceptacjii. A z tym jest różnie.

Wiec zawsze na atak odpowiadałem krytyka i atakiem. Wystarczy zobaczyć jak sytuacja wyglada w mojej pracy. Nie mam problemów tutaj ale wogole jakby to powiedzieć... Nawet się nie wychylam. Od pewnego czasu zauważyłem że odmienne poglądy nie są zbyt tolerowane, styl bycia również. Niektóre osoby to cenią sobie ale większość społeczeństwa mocno według mnie narzuca schematy i istnieje takie zjawisko wykluczenia społecznego. W mediach podaje się calkowicie nie realny obraz świata nie mający nic wspólnego z rzeczywistością.

Rozumiem że to się wydaje proste łatwe i takie dosyć dziwne. Z tym że mi to zaczęło przeszkadzać dosyć mocno.

Według mnie to jest nietolerancja poglądów, sposobu życia, ubierania się, wyglądu. To w dłuższej mecie powoduje agresje lub nie zadowolenie.

Tu jest ten problem że staram się jakoś właściwie od pewnego czasu z niczym się nie wychylać co mogłobybyć wykorzystane przeciwko mnie.

Sory dla mnie to nie jest przyjemne. Wiec wiele razy odpowiadałem krytyką ale to nic nigdy nie daje. Tak samo otwartość nie przynosi skutków...

W dłuższym okresie czasu nie jest to do przyjęcia i człowiek się zastanowi jak robić żeby bylo łatwiej.