Czy dziś Polki są dyskryminowane? - Netkobiety.pl

W gruncie rzeczy nie czuję się dyskryminowana, ale też sobie na to po prostu nie pozwalam. Natomiast przyznaję, że kilka razy w życiu jakiś mężczyzna dał mi odczuć, że z samego faktu, że jest mężczyzną lepiej zna się na rzeczy. Jego mina w chwili odkrycia, że tak mu się tylko wydaje... bezcenna .

Cat, poczucie roli i misji do spełnienia u kobiet kształtowało się przez całe wieki, do tego dochodzi wychowanie, model rodziny jaki wyniosły z własnych domów, otoczenie, stereotypy, a ja mimo wszystko mówię, że mamy wyłącznie to, na co same się godzimy. Jeśli pozwalamy, aby nas nie szanowano, aby nie liczono się z naszym zdaniem, pragnieniami i potrzebami, to nie bądźmy zdziwione i rozżalone kiedy mężczyzna (a nie daj Boże również dzieci) traktuje nas głównie jak kuchtę i sprzątaczkę. Każdy z nas sam ustala granice, których innym nie pozwala przekraczać - tak samo jest w związkach, w domu, w pracy, w kontaktach z innymi ludźmi.

Olinka a jak ty rozumiesz pojęcie dyskryminacja? Ja nie za bardzo rozumiem określenie "sobie na to nie pozwalam" - by innych dyskryminować? czy by być dyskryminowaną?

Problem dyskryminacji nie dotyczy domowych pieleszy, czy "strefy wpływów", chodzi mi bardziej o dyskryminację jako problem społeczny.

Dyskryminacja to gorsze traktowania ze względu na jakąś cechę - w tym przypadku płeć.

Wyobraź sobie sytuację, że pracujesz na czas określony (umowa o pracę, umowa zlecenie) i mimo iż jesteś dobra, pracodawca nie przedłuża umowy. On nie powie ci, że nie przedłuża umowy, bo potencjalnie możesz urodzić dziecko i bezpieczniej jest zatrudnić inną dziewczynę, a ty nie udowodnisz mu, że dyskryminuje cię. Nie za bardzo masz metody, by walczyć o swoje.
Skończyłam Politechnikę, uczyłam się tak samo do wszystkich przedmiotów. Część wykładowców uważała, że nie należy "męczyć" kobiet, a część dokładnie na odwrót, że baby się nie nadają na  tech. studia (ale zdecydowanie większość była OK i traktowała mnie jak innych studentów). Mogłabym dyskutować z tymi pierwszymi, aby zadawali mi trudniejsze pytania, a z tymi drugimi, by dawali łatwiejsze wymagania, tylko jak to logicznie umotywować, jak udowodnić, że ich traktowanie jest dyskryminujące ze względu na płeć? A jak dostawałam lepszą ocenę od moich kolegów, to i tak słyszałam komentarz - "a bo ty jesteś dziewczyną". W jaki sposób zwrócić uwagę, że jest to dyskryminacja?

Wg mnie - problemem jest sam fakt, że jesteś ofiarą pewnych stereotypów i nie za bardzo możesz bronić się przed tym, bo nie jesteś za bardzo w stanie udowodnić (obiektywnie), że jest przekroczona pewna granica.

... ale to oni sami stworzyli tę sytuację, patrząc się na mnie, jak na "innego" studenta (było to poza moją kontrolą), być może tak mają faceci na humanistycznych studiach

Kiedyś oglądałam film o Zsuzsa Polgár (mistrzyni szachowej) ona sobie zażartowała, że jeszcze nigdy nie wygrała ze zdrowym mężczyzną, a ogrywała ich mając ledwo ~10lat.

Ja dla odmiany studiuję kierunek techniczny, na całym roku jest tylko 9 dziewczyn na 130 osób i mamy przerąbane. Nagminnie zdarzają się jakieś nieprzyjemne uwagi pod naszym adresem (na ćwiczeniach: "nawet dziewczyna to rozumie a pan nie"), na wykładach zdarza się, że wykładowca próbuje upokorzyć (np. wczoraj pod tablicą "proszę tu ma pani dodatkowe dziesięć palcy, może pani zacząć liczyć") nie wspomnę już o chamskich żarcikach o seksie, gwałtach i tego typu humorze z puentą poniżającą kobiety. Zauważyłam, że na politechnice wykładowczynie są mniej poważane wśród studentów, traktuje się je z dużym lekceważeniem. Ja oczywiście nie pozwalam sobie włazić na głowę kolegom, ale i tak często nic do nich nie dociera a z prowadzącymi jest najciężej, bo nie wiadomo jak się bronić. Często mam dosyć po całym dniu na uczelni, maskara. 3majcie kciuki, bo zaraz muszę lecieć na ćwiczenia z kolejnym wspaniałym człowiekiem, który wymyślił sobie że na jego zajęciach tylko dziewczyny będą chodziły do tablicy (ja i moja koleżanka na 30 osób w grupie).

kornelia67 uważam, że powinnaś zwrócić wykładowcy uwagę; krótko i zwięźle. Mnie zdarzyło się to zrobić ma studiach, gdy jeden z wykładowców stwierdził, że kobiety idą na studia tylko po to, by znaleźć męża. To nie boli

Ja osobiście tylko ten jeden raz spotkałam się z takim "przytykiem", seksizmem na studiach.

Ukończyłem również studia techniczne i mogę potwierdzić to co Kornelia 67 napisała. Oczywiście nie zdarza się to nagminnie a najczęściej na typowych ścisłych przedmiotach. Dodam, przynajmniej z moich doświadczeń wynika, że tego typu przytyki zdarzały się nie tylko w stosunku do dziewcząt ale i facetów również. Jako młodzi studenci też odbieraliśmy tego typu rzeczy jako złośliwości.
Na ostatnim roku gdy już traktowano nas jak dorosłych niemalże z dyplomami w ręku pewien starszy doświadczony profesor wyjaśnił nam dlaczego jest różnica w traktowaniu młodych studentów i starszych roczników. Wyjaśnił nam to mówiąc, że studia przygotowują inżynierów, którzy muszą sobie poradzić w dalszej drodze zawodowej nie tylko pod kątem wiedzy ale i psychiki, wykształcają odporność na stresowe sytuacje, pracę pod presją, uczą jak bronić swego stanowiska pomimo różnicy zdań czy nawet wyszydzenia. W przemyśle, gdzie częstą lądują inżynierowie nie jest tak idealnie jakby się można było spodziewać (wiem to już również z doświadczenia ) często szczególnie młoda osoba po studiach poddawana jest pewnym próbom jak sobie poradzi w takiej a nie innej sytuacji gdzie szef stoi nad głową i każe na poczekaniu wymyślić rozwiązanie problemów. Szczególnie właśnie kobiety inżynierowie (wracając do pierwszej myśli) muszą wyrobić w sobie pewną odporność psychiczną i umiejętność radzenia sobie w stresie i w męskim zespole, który nie rzadko nie odpuści sobie wytykania błędów młodej pani inżynier. Czasem docinki, czy może nawet lekkie upokorzenia na studiach w kontekście o którym pisałem mogą mieć sens i z biegiem lat staje się to zrozumiałe.
Mogę tylko dodać... cierpliwości Kornelia 97 a zobaczysz, że na wyższych latach będą was traktować zupełnie inaczej :-)

Nie czuję się dyskryminowana, żarty pod moim adresem ze strony kolegów z racji mojej płci się zdarzają, ale, jak mówię -ŻARTY. Jeśli są powiedziane w takiej właśnie konwencji, to na nie pozwalam - dystans do siebie to w końcu fajna sprawa ( zwłaszcza, gdy dużo czasu spędza się w głównie  męskim  towrzystwie ). Jeśli taka postawa jest obustronna, to wszystko gra. Natomiast ważne jest, by wiedzieć, kiedy powiedzieć "STOP".
Jeden jedyny raz dałam facetowi z liścia, ale kumpel na niego naprawdę zasłużył i się nie obraził
Co do modelu kobiety w społeczeństwie - każda z nas kreuje swój własny model funkcjonowania tej "słabszej" płci, nie ma co ulegać stereotypom

Szczerze mówiąc osobiście nie spotykam się z dyskryminacją, choć gdy zdarzają się na uczelni jakieś żarty ze strony wykładowców, to niektóre studentki się oburzają, a ja się śmieję z dowcipów. Uważam, że trochę dystansu do siebie należy mieć. Jednak u mnie na kierunku jest niewielka przewaga studentek, stąd też pewnie inne podejście profesorów
Jedyna forma dyskryminacji, którą dostrzegam w moim otoczeniu i która jest totalnie bezpodstawna, to różnicowanie płac ze względu na płeć (w sposób bezpośredni lub pośredni np.przez wolniejszy awans). Mam nadzieję, że z czasem i ona będzie zanikać.

Zatem jest tak że kobiety same siebie gorzej oceniają? Bo przyznam że parokrotnie rozmawiając ze znajomymi kobietami słyszałem od nich że najgorzej pracuje się w żeńskim zespole.

Nieprzyjemne wrażenie zrobiły też na mnie trzy programy telewizyjne w których porównywano pracę zespołów żeńskich i męskich. Jeden program zrealizowany przez BBC polegał na prowadzeniu biznesu, w odcinku chodziło o pozyskanie klientów i zyskaniu jak największego utargu z prania. Zespół męski pracował bardzo sprawnie (pewną łatwość stanowiło to, że część członków miała za sobą wojsko i nawet przenieśli do swojego zespołu hierarchię stopni wojskowych). Nie wiedząc ile zażądać za pranie, zaczęli dzwonić do firm pralniczych i pytać o ceny usług. Zespół kobiet wziął ceny z księżyca, przeszedł kilka awantur, zgubiono część ubrań, a zdanie raportu gospodarzom programu było zbiorem wzajemnych oskarżeń. W pozostałych dwóch programach też chodziło o pracę zespołową, konkretniej i zaprojektowanie i wprowadzenie przeróbek do samochodu w ciągu dwóch dni. Gospodarz chciał udowodnić że zespół kobiet-mechaników poradzi sobie równie dobrze jak przeważnie radzą sobie zespoły męskie. Pierwsza próba zakończyła się całkowitym fiaskiem, po dwóch dniach kłótni pojazd miał zepsuty silnik a skrzynia biegów leżała sobie obok, czekając na naprawę gdyż panie pomalowały ją na różowo, a dopiero później sprawdziły że jest niesprawna ale z uwagi na nowy kolor nie można było jej już zamienić. Za drugim razem, przy wydatnej pomocy gospodarza programu, zadanie w zasadzie udało się wykonać ale współpraca była daleka od wzorowej. Jak ma być równe traktowanie kiedy kobiety same świadczą na swoją niekorzyść, a w telewizji lecą programy z których wynikają niepochlebne dla kobiet wnioski?

Swojego zdania nie przedstawiam, gdyż mam znikome doświadczenia. Poza tym osobiście np. w ogóle nie lubię współpracy z kimkolwiek, przez cały okres szkoły i studiów najlepiej mi się pracowało, gdy robiłem wszystko sam.

I masz słuszność że trzy próby to mało. Sęk w tym że to jednak jest jakiś wynik, a jak ktoś zobaczy takie programy i mu jeszcze kobiety powiedzą że z kobietami się źle współpracuje, to zaczyna być podejrzliwy.

No i bardzo dobrze. Poza tym ja nie pisałem o kompetencjach tych kobiet, tylko o zdolnościach do współpracy. Te zespoły nawalały głównie przez kłótnie, a nie przez brak kompetencji. Z drugiej jednak strony, nie użyłbym papieru do naprawiania czegokolwiek w samochodzie. Nawet gdyby chodziło o podpórkę dla jakiegoś plastikowego styku, już sama biodegradowalność i podatność na wilgoć kwalifikuje to jako prowizorkę.