Paskudny tydzień, cholerna tęsknota za byłym, spadek formy, lęk ból - Netkobiety.pl

jeszcze takich dołów/nastroi będziesz trochę miała, pociesz się jednym, wiosna nadchodzi, wiesz - ptaszki, słońce, kwiatki i coś nowego z ciuchów trzeba będzie kupić, i dziewczyny trochę ciała odkryją (no tak, Ciebie to nie dotyczy, Ty doła masz), czyli worek na łeb i do klasztoru udać się czas... ale tam chyba brak miejsca, bo tylu zdołowanych po przejściach...czyli, pozostaje się uśmiechnąć, spojrzeć przez okno i powiedzieć - je..ć to...

ja do niego pisałam,dzwoniłam, słuchałam smutnych piosenek o nas, oglądałam jego zdjęcie na fb... 8 mc, opadły emocje,dalej kocham. Teraz postanowiłam się zmuszać do nauki,spędzania czasu poza domem, z kimś, słucham piosenek,ale zero tekstu o miłości, nie oglądam jego zdjęć,wyrzóciłam ostatnią rzecz od niego.. ma swoje życie,rodzinę. czeka mnie kolejne 7  mc.. mam nadzieję,że ten sposób to ułatwi

chłopa se znajdź, podobno pomaga, znaczy, mnie inne panienki pomagały, żony w to nie mieszam, bo to świętość... będzie pierwsza wiosenna burza...

rany, przecież to już było... za cnotą też rozpaczasz???

Hahaha, nie.

Wiesz co ja jestem bardzo wrażliwą kobitką i ciężko mi tak przejść do porządku dziennego. Staram się jak cholera. Tylko czasem jak tracisz cząstkę siebie to stajesz się innym człowiekiem, takim którego nie poznajesz budząc się rano i patrząc w lustro. Ja juz miałam etap, rozpaczy, płaczu, nienawiści, obojętności, a teraz nagle brakuje mi tego wszystkiego tak cholerie jak by to było wczoraj. Kuźwa widzę, że wracam do etapu użalania się nad sobą.

No fucking way....aaaa.

zabrzmiało jak w tej reklamie T-Mobile, kiedy ten rachityczny podlotek piskliwym głosem nawołuje - wsszzyscy chodźciieee... i wtedy wiem, że T-Mobile oleję... i może inni faceci też Was tak odbierają...

no niestety cały tydzien do du**py miałam,
w sumie to jeden cud się stał, byłam na kawie z byłą teściówką i odziwo było naprawdę miło, nawet pogadałyśmy sobie...

bardziej zdołowana jestem tym, że dałam się "nabrać na jego cudowne słowa", kurcze myślałam że choć trochę znam tego chłopaka....

niestety wiosna też mnie jakoś nie napawa optymizmem:( tym bardziej że idąc do pracy wchodzę do biura przypominającego prosektorium, choć nim nie jest...

mam nadzieje że wiosna to czas zmian, czyli zmiana pracy, zamieszkania itp.

po prostu miałam chwile i od razu lepiej mi się zrobiło jak się wyżaliłam...

PS. sama otworze zakon :D:D biznes jak tralala

Przeora, przeora ale wszytskie?:D

jakby co, to mam kumpli, w końcu egoizm to wada...

widzisz u mnie nie ma nikogo, podobno....ale kto wie czy mam się zastanawiać czy ma kobietę czy może chłopca...
teraz mam lepszy humorek:) dzięki Wam....

93

Nie mam żadnych szans. Nie mamy żadnych szans. Czasami jest tak, że ludzie po prostu się rozchodzą...on chce zacząć życie od nowa. Ja nie będę robiła nic. Walczyła itd. ? Dlaczego? Bo teraz mam do siebie trochę szacunku. Zaraz po rozstaniu (5 msc temu) robiłam wszystko, żebyśmy do siebie wrócili. On jest takim człowiekiem, na tyle go znam-honorowym. Jak podjął decyzję to jej nie zmieni choćby sam cierpiał. Taki typ faceta.

Muszę uszanować jego wolę mimo, że wiem, że to jest taka osoba która będzie mi towarzyszyła do końca życia-w sercu.

mój też jest zbyt dumny by przyznać się do jakiegokolwiek błędu, a powrót....hmm usłyszałam bodajże w styczniu, że klamka zapadła...w lutym zaczął pisać że zastanawia się jakby to było gdybyś kiedyś wyjechali razem itp. spotkania- słodzenie mi i och i ech, później stwierdzenie że może co nie co i tu mi szczęka opadła, choć przyznam że zrobił to w sposób wyjątkowo delikatny....tydzień temu sms że nie możemy sie spotykać i że będzie lepiej jak nasze drogi się rozejda, pare dni temu że widzimy się w przyszłym tyg....

oni sami nie wiedzą czego chcą (porzucających mam na myśłi)

nie spotykaj się z nim,nie bądź na każde jego zawołanie, powiedz mu,że nie masz czasu i przełóż na inny dzień. Dobra, ja mam dosyć. Nie wróci do mnie, ja już nie chcę go nękać sobą, to była największa głupota,jaką zrobiłam. Mam pomysł jak sobie pomóc - robić wszystko inaczej niż przez ostatnie 8 miesięcy. Klin klinem mi nie pomaga, nie chcę się kochać z kimś,kogo nie kocham. I nie chcę nikogo ranić, dawać nadzieję. Koledzy mi wystarczą jak na razie. Mam nauczkę, wy pewnie też. Podzielmy się wnioskami :) ja radzę nie odzywać się pod żadnym pozorem, nie nachodzić go,jak odszedł... jego wybór, ale miejmy honor.. ja nie miałam i żałuję

Życie niestety jest takie cholernie pod górkę, a my dziopy musimy pokazać, że tak powiem kolokwialnie, że mamy jaja i damy sobie radę:)

To ja tak nie miałam. Choć ostatni raz widziałam byłego na początku listopda. Łzy, emocje, serce mi łomotało tak jakby miało mi zaraz pierś przebić...no ale od listopada juz trochę miesięcy minęło. Nie wiem jak bym się teraz zachowała, nie wiem co bym poczuła...

Eh dziewczyny....ja tam na nic nie liczę z jego strony. Ja liczę na Z A P O M N I E N I E !

mwa25

Czy Ty masz jeszcze nadzieje na powrót? Chcesz żyć tak, że nie będziesz wiedziała kiedy znowu mu się znudzisz i odejdzie?
Tak to nie zaczniesz niczego nowego...a może lepszego?

Boję się, że koleś z premedytacją wykorzystuje to, że żywisz jeszcze do niego uczucia....może tak pogrywać bardzo długo. On się nie zdecyduje na powrót, a Ty będziesz chodziła z otwartą raną, której nie dasz szans na zabliźnienie się...

Mój przynajmniej mnie nie karmi (ł) złudzeniami...

Ja też nie wiem co przyniesie przyszłość. Może dobre, może złe rzeczy. Wiem, że na chwilę obecną moje serce to zimny głaz. Cieszę się też, że na chwilę obecną już bardziej być zraniona nie mogę...więc...chyba musi być lepiej? Czasami trzeba przeżyć coś tak przykrego i coś takiego co nas rzuca na samo dno by potem, jak nadejdzie odpowiedni czas powstać jak feniks z popiołu o wiele silniejszymi, mądrzejszymi i piękniejszymi - wewnętrznie. I wierzącymi w to, że cholera zasługujemy na szczęście...

dziewczyny,Wy się przestańcie wzajemnie tu nakręcać! Pewnie że nie jest lekko,któż tego nie przechodził! Poboleć musi,mniej lub więcej,jak chyba gen pisał,jeszcze nieraz wpadniecie w depresję czy wspomnienia. Ja też tak mam! Ale chwila załamki,lub rozpamiętywanie tylko tego co dobre i trzbe iść dalej! Łatwo się mówi,zajmij się sobą,wypełnij czas,pomyśl że tak musiało być. Wiem o tym. Ale skończcie juz tu rozpamiętywać,bo to nie o to chodzi. Uwierzcie w siebie i na pewno będzie dobrze,powodzenia!;)

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.
Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.
A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.
I pomarli oboje, bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.
Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.

Bolek Leśmian

heeej:) Minęły 2,5 roku od mojego rozstania z facetem. A ja wciąż go...kocham! Czasem wydaje mi się że jeszcze bardziej teraz aniżeli przedtem jak byliśmy razem. Pokochałam go moocniej jak był ode mnie kilkaset km stąd. Pierwsze dni , miesiące były dla mnie koszmarem. Sama nie wiedziałam po co żyję , czy w ogóle chce i jaki jest w tym sens. Nie wyobrażałam sobie życia bez Niego. Mijały godziny , dni , miesiące , lata a czas nie zagoił ran , jedynie przyzwyczaił mnie do bólu. Zaczęłam żyć ( jakoś ) , ale wspomnienia zbyt często wracają. Zrobiła bym wszystko aby z Nim być. Wszystko. Nawet ostatnio napisałam do Niego na pewnym portalu ale nic... cisza.

mnie też to trochę załamało, ja też nie chcę o nim pamiętać jeżeli to już koniec jest....

a najgorsze jest u mnie to, że myślałam że święta, sylwester to coś co ledwo przeżyje, a tu bach patrze na słońce za oknem i kuć zaczyna w klatce piersiowej, że co ? że wiosna bez niego, bez wypadów naszych, lato - urlop...łzy mi też napływają do oczu....

wiem, ja też cały czas myślę o nim..choć nie co robi, tylko po prostu, wstaję i myślami mówię mu co czuje, kładę i obmyślam co mu powiem....
wiem że wspomnienie nigdy nie zginie, ale też wiem że czas leczy rany...i to zależy to od nas czy pozwolimy komuś odejść czy nie....

a ja właśnie "dzięki" śmierci bardzo bliskiej mi osoby, z którą byłam mocno zrzyta, uświadomiła mi że czas leczy rany, ale nigdy nie zapomni się tej osoby...dlatego jeżeli to będzie definitywny koniec, urwanie kontaktu to właśnie będę sobie wmawiać, jego śmierć w mojej głowie...