Jak żyć w katolickiej, ułożonej, 'idealnej' rodzinie... Brak sił :( - Netkobiety.pl

Witam wszystkich...
Mam 20 lat, nigdy się nie buntowałam, byłam grzeczna, spokojna, rozważna, przesadnie ostrożna, wszystkim się martwiłam 10x mocniej. Tak wychowali mnie rodzice i babcia (mama taty). Chowałam się w bardzo katolickiej rodzinie. Praktycznie zawsze się dobrze uczyłam, poszłam do dobrego liceum, moje siostry 10 lat starsze podobnie - ukończyły dzienne studia na państwowych uczelniach. Rodzice - spokojni, nie rozrywkowi, niepalący, niepijący, domatorzy. Zawsze biegli do wszystkich z pomocą, szczególnie tata. Też mam po nim tą cechę. Kiedy miałam 16 lat tata zachorował na raka głowy, to było piekło co przechodził a my wszyscy z nim przez 9 miesięcy aż do jego śmierci... Całe życie był oddany pracy - miał firmę remontowo-budowlaną, pracował sam od rana do wieczora żeby zapewnić nam byt. Po jego śmierci wszystko się zmieniło. Mama i babcia były na skraju załamania, jednak wymodlone jak zawsze. Mimo, że minęło 3,5 roku od śmierci, co miesiąc zamawiają msze w kościele. Jedna z sióstr niecały rok po śmierci taty zaszła w ciążę, wyszła za mąż za faceta, który totalnie do niej nie pasował - całe życie bez pracy, bez wykształcenia, przemądrzały imprezowicz, bez kultury i zasad uważający się za pępek świata. Kłótliwy - nie znosił mnie i drugiej siostry czego nie ukrywał. Ja to w ogóle jestem głupią małolatą... To była jej wielka miłość, choć nie widziała jak bardzo ją psuł i wmawiał jaka jest brzydka, głupia, mimo, że był na jej utrzymaniu. Druga siostra nie wytrzymywała jego obecności i wyprowadziła się ze swoim chłopakiem. Kiedy siostrze urodziła się córeczka, mama i babcia zakochały się w niej. Mama zaczęła na wszystko pozwalać siostrze i jej mężowi. Zrobili z domu chlew, siostrę nic nie obchodzi, bo ma dziecko, nie radziła sobie, ciągle potrzebowała pomocy ze strony mamy i babci. Szybko owinęła sobie mamę wokół palca - zawsze była jej kochaną córeczką. A ja? Skończyłam liceum, zrobiłam prawo jazdy i od razu rozpoczęłam pracę (a wpierw staż) w urzędzie za marne grosze. Ale cieszyłam się, zawsze miałam wpajane, że praca dopóki jest trzeba ją doceniać i poświęcać się jak się da. Zaczęłam zaoczne studia na państwowej uczelni na ambitnym kierunku - finanse i rachunkowość. Po pracy pomagałam zajmować się roczną już niunią. Nie dawałam i nie daję sobie rady na uczelni. Nie znam podstaw, najadam się wiele nerwów (zawsze byłam nerwowa) kiedy znów podchodzę do kolejnych poprawek. Jakoś to ciągnę, niedługo 4 semestr, ale marnie, bo nawet mnie to nie interesuje... W pracy dostałam po pół roku umowę na zastępstwo za prawie minimalne wynagrodzenie, ale byłam szczęśliwa. Na początku miałam mało pracy, pomagałam wszystkim jak się dało bo nie lubiłam siedzieć i nic nie robić. Szybko zaczęli to wykorzystywać i teraz każdy zrzuca na mnie swoją robotę, że nie wiadomo w co ręce włożyć. Atmosfera jest tragiczna, kierowniczka ma fochy i ciągle wykrzykuje, czepia się o głupoty, nie chce dawać wolnego do szkoły, wszyscy pracownicy podstawiają sobie miny mimo, że to państwowa fucha i na awanse nie ma co liczyć... Ale poświęcałam się dalej i do tej pory daję z siebie jak najwięcej. Zawsze byłam spokojna, nie imprezowałam, nie piłam - jak rodzice. Zaczęło mi się to zdarzać dopiero 3 lata temu w okresie 18stek. Ale z umiarem. Przeżywałam pierwsze miłości, dostałam nieraz kosza. W ostatnie wakacje poznałam X dzięki koleżance, która nas zeswatała. To 4 lata starszy, równie jak ja spokojny chłopak od razu poczuliśmy się obydwoje jak swoje bratnie dusze. Od ponad pół roku widujemy się niemal dzień w dzień godzinami i dalej nie mamy dość. Zaczęłam bywać z jego towarzystwem. Wiem, że oni dużo piją, mają i słabość do różnych używek, ale X zmienił się dla mnie, kiedy powiedziałabym nie - nie tknąłby kieliszka co za każdym razem udowadnia. Jest ze mną wszędzie - na egzaminach, przyjeżdża po mnie po pracy mimo, że jest wykończony po swojej. W weekendy lubimy się napić czasem albo posiedzieć ze znajomymi, często to się przeciąga i wracam o 2, 3, 4 rano... Mojej rodzinie to nie odpowiada. Mimo, że X jest prawie moim sąsiadem, bo mieszka 3 min drogi ode mnie - ciągle mam wyrzuty sumienia. Że piję, że się dobrze bawię - mama i babcia nie rozumieją że jestem szczęśliwa. Nie chodzi o alkohol. Mogłabym go nawet nie tknąć. Chodzi o fakt. Że to nie przystoi, że 'źle się prowadzę', że zobaczę że jeszcze pożałuję. I tak ciągle. A ja nie chcę się izolować. Rodzice i siostry tacy byli - nigdzie nie chodzili bo tego nie lubili, nie mieli żadnych znajomych. Ja uwielbiam ludzi, nie potrafiłabym być sama. Pamiętam lata kiedy soboty spędzałam samotnie. Teraz spędzam je z X - też jest źle. Ciągle jestem traktowana jak 15latka, mimo, że sama się utrzymuję, nic od nikogo nie wymagam, dostaję rentę za tatę, której nawet nie znam kwoty bo cała trafia do mamy - nie potrafiłabym tak jak moje koleżanki wydawać jej na swoje głupoty skoro to pieniądze za ciężką pracę taty... Kolejną sprawą jest kościół - od kilku lat zwątpiłam, nie potrafię chodzić, nie w każdy weekend mogę to już inna sprawa (studia). Wierzę w Boga, ale nie potrafię w kościół. Uważam, że trzeba być dobrym człowiekiem, nie czynić zła innym ludziom i to wyznaję. To dla nich jest nie do pojęcia. Moja siostra, która z nami mieszka jeszcze podjudza mamę na mnie, sama się nie wyszalała za młodu i mnie kontroluje, staje po stronie mamy w kłótniach. Też nie chodzi do kościoła ale jej słowa powiedzieć nie można...
Wczoraj wróciłam od X o 4 rano bo zasnęliśmy podczas oglądania filmu, mama dzwoniła z 'pogróżkami' czemu nie ma mnie w domu, dziś miałam awanturę, że 'nie żyję wg 10 przykazań', że przynoszę wstyd rodzinie, że co ludzie powiedzą, że tyle wysiaduję u X a on u mnie rzadko (jest tak, bo on ma swoje piętro w domu - jakby oddzielne mieszkanie - nie mamy styczności z jego rodzicami; ja zapraszam go rzadko bo wstydzę się bałaganu jaki robi siostra, a nie nadążam za nią sprzątać dzień w dzień i nie mam na to czasu... u X też jest więcej luzu, nikt nie wchodzi, nie kontroluje jak u mnie).
Nie wiem co mam robić. Ciągle wmawiają mi, że jestem beznadziejna, przynoszę wstyd, nie doceniają że mam dopiero 20 lat i praktycznie 0 czasu wolnego. Że nic od nich nie chcę, nie wymagam, nikt nie martwi się czy mam co zjeść, sama się utrzymuję jak lokatorka tego domu. Od dłuższego czasu prawie nic nie jem z nerwów, w domu nie jadam wcale bo nie chcę mieć tego wypomnianego. Mam dosyć takiego życia. Chciałabym zacząć sama o sobie decydować jednak oni mi na to nie pozwalają... Proszę o jakieś wsparcie, chociaż odrobinkę....