wspólne mieszkanie przed czy po ślubie ? - Netkobiety.pl

Bezdyskusyjnie przed ślubem.

Z prostego powodu - żeby nauczyć się wspólnego życia, wzajemnych przyzwyczajeń...zanim dojdzie do ślubu. To bardzo ważne.

Wlasnie :-) Zgadzam sie z toba.
Dla mnie to ne jest testowanie tylko normalne zycie.
Kochanie kogos z wadami.....oczywiscie ze tak ale sa granice...
Czesto poznaje sie partnera z zupelnie innej strony podczas wspolnego mieszkania.
My zamieszkalismy razem dosc wczesnie i nie zaluje.

Zgadzam się całkowicie z moimi poprzedniczkami, zdecydowanie przed ślubem. Trzeba się przekonać czy będziemy umieli ze sobą żyć tylko we dwoje, jak się będziemy dogadywać itp.

Przed.

Przed tylko pod warunkiem, że jest już wyznaczona data ślubu a goście zaproszeni. W przeciwnym razie kobieta ma niepowtarzalną szansę stania się kucharką, sprzątaczką, kochanką w jednym, na pełny etat przez 24 h na dobę , nie dostając nic w zamian i nie mając żadnej gwarancji, że związek zaowocuje udanym małżeństwem. Mieszkać z mężczyzną przed ślubem ( oczywiście jeżeli takowy ma nastąpić) to wychowywać sobie lenia, duże dziecko a jak wynika z licznych postów na tym forum, niejednokrotnie agresora i chama w czystej postaci. Chyba, że tak jak mówię, wszystko jest precyzyjnie dogadane, zaplanowane to OK.

Świetnych - do czasu, gdy ona dojdzie do wniosku że chce ślubu i dziecka a on będzie wolał grać.

Wrecz przeciwnie, mieszkajac razem przed slubem mozna "wychowac" sobie partnera, zorganiziwac wspolne zycie i podzielic obowiazki.
A jesli facet ma sie okazac niereformowalnym leniem u chamem, to chyba lepiej dowiedziec sie o tym zanim sie da na zapowiedzi i wysle 100 zaproszen.

Napisalam o tym "wychowywaniu" cytujac Ciebie.
Poznac mozna, ale nie do tego stopnia co mieszkajac razem.

P.S. Przepraszam za literowki - pisze z telefonu i czasami nie zauwaze.

No zdaje się, że użyłyśmy tego słowa w innych kontekstach

Wlasciwie masz racje.
W kazdym razie ja bym sie nie odwazyla zamieszkac z facetem dopiero po slubie.

My zamieszkalismy razem jako swieza para, po roku wzielismy slub.
Wszystkie obowiazki domowe wykonywalismy razem, a moj maz nie mial problemu z okresleniem sie co do naszej przyszlosci.
Wiec rzeczywiscie wszystko zalezy od ludzi. Ja mialam duzo szczescia

Trzeba zamieszkać ze sobą tak szybko, jak tylko oboje pomyślą, że chcą ze sobą dłużej być. Wtedy się poznają szybko i dogłębnie, być może jeszcze szybciej się rozstaną. Ale lepiej zrobić to szybko. Jeśli są dobrze dobrani, spędzą ze sobą całe życie, to dzięki wczesnemu zamieszkaniu nie stracą wspaniałych wspólnych lat.

A życie i tak potem da w d*pę -- niezależnie jak dobrze byli dobrani.

Jeśli ma się względem partnera poważne plany i mówi się o nim partner życiowy, to absolutnie trzeba razem pomieszkać, żeby zobaczyć, jak to wspólne życie razem wygląda.
Mieszkanie razem to niezły sprawdzian przed wspólnym życiem i nie wiem, dlaczego niektórzy nie decydują się na jego przeprowadzenie.
Sprawdzać się z życia dopiero, jak się powiedziało sakramentalne "tak"? To jakiś archaizm i moim zdaniem bezsensowne zabieranie sobie szansy na porządne sprawdzenie się jako para w normalnym życiu.

Ja jestem za wspólnym mieszkaniem przed ślubem. Gorzej, jak jedna ze strona przyzwyczai się do takiej wygody i nie będzie chciala podejmować kroku dalej (czyt. zaręczyny, ślub)

Jako kobieta powinnam pokazać solidarność jajników i ostro zaprzeczyć, ale kurcze... masz rację.
Jedynie ładnie podkreślę "część dzisiejszych dwudziestolatek" , bo ta druga część jest normalna.

Jeszcze żeby te normalne wiązały się z tą normalną częścią facetów......:/

A mieszkać oczywiście przed ślubem, trzeba się przetestować.

Ja jestem z mieszkaniem przed ślubem, ale jesli ktoś np. z powodów wiary nie chce, to jego sprawa.

również jestem za tym, by zamieszkać przed ślubem..

Tutaj sie z Toba nie zgodze. Człowieka nie mozna poznać tak naprawde przed zamieszkaniem z nim. Na zwyklych spotkaniach moze byc cudowny, a na codzien przez 24 h juz nie bardzo bo nie mozna caly czas udawac. Nie pozna się bez tego jak druga osoba zachowuje sie w danych sytuacjach.

Racja, że zamieszkac nalezy tylko wtedy jak wiesz, że partner ma woboc Ciebie powazne zamiary. U nas wszystko odbylo sie dosc szybko. Zamieszkalismy razem juz po 3 miesiącach związku, ale od 1wszego mies. wiedzielismy że chcemy spedzić ze sobą cale zycie i tak minelo juz ponad 2 lata jak mieszkamy razem i 2 rok i 5 miesiac jak jestesmy razem .

Walczyłem tylko o równouprawnienie .

Nie kwestionuję sensu Twojego postu (choć osobiście nie lubię być "wychowywany" ).

Myślisz, że w moim nie ma ziarenka prawdy?

Drugiego czlowieka nigdy nie pozna sie w 100 % poznac...
Co innego spotkania i wspolne randki nawet parogodzinne a co innego wspolne mieszkanie.
Wg mnie poznaje sie partnera w innym swietle zwyklej codziennosci skladajacej sie z przeroznych sytuacji tworzacych czesto i szara codziennosc.

Ja jestem za przed ślubem. Wszystko wychodzi na światło dzienne:)

Rozumiem. Tez zdarzylo mi sie spotkac podobne osoby (i kobiety i mezczyzn), dlatego jestem za wspolnym mieszkaniem przed slubem. A nawet przed zamieszkaniem podczas wizyt w domu rodzinnym dziewczyny/ chlopaka warto zwrocic uwage na relacje panujace w rodzinie i podzial obowiazkow.

Jestem jak najbardziej za tym, żeby zamieszkać ze sobą przed ślubem. Ja i mój M. zamieszkaliśmy dosyć szybko ze sobą, ale dzięki temu mogłam wcześniej zobaczyć, z jaką osobą mam do czynienia.

Właśnie po to ludzie zamieszkują razem, by te sytuacje zaistniały.

Nikt nie jest w stanie poznać drugiego człowieka w 100% - powiedział mój kolega, kopiąc w nerki naszego katechetę. Kwadrans wcześniej zwlekliśmy tego księdza z piętnastolatki, którą usiłował zgwałcić .

Wspólne mieszkanie czy nie, żadnego nie ma znaczenia, jeśli ktoś udaje, to udaje bez względu czy mieszka z kimś czy osobno. Wolałbym niezapowiedziane wizyty, wtedy dopiero może się okazać czy jest panika, czy chętnie się przyjmuje partnera. Nagłe sytuacje są najlepsze

Przede wszystkim weryfikuje wyobrażenia. Często pobierają się ludzie młodzi, którzy mieszkali z rodzicami i nie mieli bladego pojęcia o prowadzeniu domu. O podziale obowiązków i tych wszystkich rzeczach, które do tej pory ktoś za nich ogarniał: choćby to gotowanie, pranie, prasowanie.

Ciekawa jestem, w jakich to niby sytuacjach chcesz zobaczyć, jak dogadujecie się jako para prowadząca dom? Jak chcesz sprawdzić, jak Twój partner odnajduje się w pracach domowych? Czy się angażuje, pomaga, wspiera, robi wszystko sam? Jak zobaczysz, czy pomaga Ci ogarniać temat rachunków, zakupów, obowiązków?

Czy nie warto zacząć wcześniej weryfikować przysposobienie do życia razem pod jednym dachem?
No a poza tym to sposób na szybsze usamodzielnienie się i bycie 100 % parą, a nie wieczne randkowanie.

Jestem przeciwna mieszkaniu wspólnemu przed ślubem szczególnie kiedy związek jest nieokreślony, nie ma wspólnych planów na przyszłość, kiedy nie ma deklaracji co do wyrażenia chęci budowania czegoś wspólnie, kiedy partnerzy nie są zdecydowani, że chcą spędzić ze sobą wspólnie życie.

Jednak jeśli oboje wiedzą, że chcą ze sobą spędzić przyszłość, a małżeństwo jest tylko kwestią czasu to uważam, że dobrze jest ze sobą choćby pomieszkiwać. Ponieważ, jednak w takim codziennym zwykłym dniu, kiedy trzeba wspólnie wstać, zrobić coś do jedzenia, ogarnąć mieszkanie i pójść do pracy, wrócić z pracy, coś zorganizować odnośnie wieczora itp., to bardzo wiele pokazuje o drugim człowieku. Wtedy możemy przekonać się jaki kto jest, jakie ma nawyki, z czym sobie nie radzi, w czym jest dobry, co dla kogoś jest ważne, do czego się przykłada, a co olewa, itp.

Jeśli para spotyka się tylko na kilka godzin dziennie bez wspólnych dłuższych wyjazdów, wspólnego pomieszkiwania to w zasadzie faktycznie mało o sobie wiedzą. Wówczas wiele spraw można "ukryć" przed partnerem, bo każdy na te pare godzin potrafi się spiąć, zorganiozwać i pokazać z jak najlepszej strony.

Jednak ogólnie uważam, że testowanie siebie nawzajem jest bez sensu. Mieszkanie przed ślubem tylko po to aby właśnie sprawdzić, przetestować partnera jest jak dla mnie dość dziwne szczególnie kiedy to trwa 3 lata i więcej...

Tym bardziej, że kto powiedział, że małżeństwo to ma być "produkt gotowy"? Według mnie życie z kimś, bycie z kimś z miłości polega własnie na uczeniu się siebie, dogadywaniu się, dopasowywaniu się, docieraniu się. To powinna być wspólna przygoda, przejście razem przez życie przez różne okresy. Ludzie poznają się całe życie, nigdy nie masz gwarancji, że teraz to już kogoś znasz na 100% bo mieszkasz z nim 3 lata. Tym bardziej, że ludzie się też zmieniają. Wszystko zależy bardziej od tego, czy tym ludziom wciaż się chce starać, wspólpracować ze sobą, czy sie wciąż kochają, a nie od tego ile ze sobą są i na ile się przetestowali.

Tym bardziej, że też według mnie inne się ma podejście do wspólnego mieszkania kiedy ma się świadomosc, że jak coś nam się nie spodoba to zawsze możemy się wycofać, kiedy z góry jest wiadome, że to jest na jakiś czas.
Inaczej się do wspólnego mieszkania podchodzi kiedy wiesz, że nie wrócisz do rodziców jak coś cię wkurzy. Kiedy wiesz, że to jest na poważnie. Kiedy mieszkacie razem bo zdecydowaliście ze sobą żyć. Kiedy chcąć nie chcąc musisz wziąć odpowiedzialność.

Po drugie według mnie związek to nie jest coś takiego, że sprawdzę partnera z każdej strony, prześwietle go i jak będę mieć gwarancję, że on zapewni mi szczęście do konca życia to ja może w końcu zdecyduje się na małżeństwo. To trochę takie podejście na zasadzie jeśli będę mieć pewność, że w życiu "zrobię karierę" to ją zrobię.

Związek to nie adopcja. Nie powierzamy się rodzinie zastępczej, która z założenia powinna być idealna tylko my tworzymy tą rodzinę. Zatem to zalezy od ludzi co będzie potem. Mieszkanie przed ślubem nie daje żadnej gwarancji. To dla mnie trochę taka zabawa w dom bez potrzeby brania odpowiedzialności, czyli do momentu aż mi się nie znudzi, albo nie zaczną się problemy.

A skad mam wiedziec czy chce spedzic reszte zycia z tym  mezczyzna jesli nie poznam go z kazdej strony?
Mam obstwiac jak na wyscigach? Widzisz na czyms takim bym sie mocno przejechala bo wydawalo mi sie ze to juz ten facet, ale po wspolnym zamieszkaniu okazalo sie ze ja dziekuje, postoje.

Czemu to jest dziwne?

Nigdy nie ma gwarancji ze wszystko bedzie dobrze. Ale inaczej podejde do zlamanego zwiazku kiedy wiem ze ja sama cos przegapilam a inaczej kiedy zmiana zaszla po prostu w partnerze i jest wynikiem jakis jego doswiadczen ktorych bylam swiadkiem. Jesli juz mam sie z kims rozstac to niech chociaz wiem ze to nie z poowdu mojego zaniedbania.

Czasem trzeba wziac odpowiedzialnosc i...odejsc. Zreszta nikt nie jest przywiazany sznurkiem do kaloryfera, nawet bedac malzentwem mozna sie rozejsc/wyprowadzic/wrocic do rodzicow.

Nie wszystko da sie sprawdzic ale pewne rzeczy mozna. Sprawdza sie nie to czy ktos nam napewno zapewni szczescie tylko jak daleko bedzie sie musialo isc na kompromisy. I wtedy sie ocenia...umiem na te kompromisy isc czy nie.

Mieszkanie przed slubem nie daje byc moze duzych gwarancji...ale mieszkanie dopiero po slubie nie daje absolutnie zadnych.
Przy dzisiajszej ludzkiej mentalnosci nic nie jest pewne.

Ale przeciez decyzja o wspolnym zamieszkaniu to nie jest decyzja o przystapieniu do testu, tylko kolejny, zupelnie naturalny krok w zwiazku.

A skoro to nie jest w porzadku, to w takim razie pojsc do lozka pierwszy raz tez powinnismy dopiero po slubie. Bo co to za testowanie?...

No nie wiem, mój pierwszy raz z nim i kolejne następne wynikały z uczucia, pożądania drugiej osoby, pragnienia.... nie zrobiłam tego, aby go "testować" jaki jest w łóżku. A ludzie z założenia zamieszkują razem by się sprawdzić.

Postawa jak mi zapasujesz to ok, a jak nie to cię wymienię na lepszy model. Potem się baby dziwią, że jak im cycki opadną albo tyłek zgrubnie po porodzie to się facet za innymi ogląda. No przecież jak testował miała piersi jak Pamela a tyłek super jak Doda, więc skoro towar nabyty nie zgadza się ze stanem faktycznym to wolno mu wymienić na lepszy model..... Prawo wolnego rynku, wygrywa najlepszy.... a pierwszy casting był w momencie zamieszkania.

Życie na próbę, to życie sztuczne. Ludzie wchodzą w konkubinaty a potem się w tych konkubinatach tłuką w imię wyższych wartości. Każdy każdego sprawdza.... miłość poszła w las. No ale czemu się dziwić, jak już 18-latki ubolewają że nie mają orgazmu.... Ehhh brak słów.

=================================

Jednak ogólnie uważam, że testowanie siebie nawzajem jest bez sensu. Mieszkanie przed ślubem tylko po to aby właśnie sprawdzić, przetestować partnera jest jak dla mnie dość dziwne szczególnie kiedy to trwa 3 lata i więcej...

Tym bardziej, że kto powiedział, że małżeństwo to ma być "produkt gotowy"? Według mnie życie z kimś, bycie z kimś z miłości polega własnie na uczeniu się siebie, dogadywaniu się, dopasowywaniu się, docieraniu się. To powinna być wspólna przygoda, przejście razem przez życie przez różne okresy. Ludzie poznają się całe życie, nigdy nie masz gwarancji, że teraz to już kogoś znasz na 100% bo mieszkasz z nim 3 lata. Tym bardziej, że ludzie się też zmieniają. Wszystko zależy bardziej od tego, czy tym ludziom wciaż się chce starać, wspólpracować ze sobą, czy sie wciąż kochają, a nie od tego ile ze sobą są i na ile się przetestowali.
===========

Co znaczy testowanie? Testuje sie go--- wysylajac mu ladna kolezanke by podpatrzec czy na nia poleci.
Gdy 2 doroslych ludzi chce z soba zamieszkac nie musi to byc testowaniem jak to nazwalas ale po prostu wspolnym zyciem a to sa 2 rozne sprawy.

Według mnie życie z kimś, bycie z kimś z miłości polega własnie na uczeniu się siebie, dogadywaniu się, dopasowywaniu się, docieraniu się. To powinna być wspólna przygoda, przejście razem przez życie przez różne okresy. Ludzie poznają się całe życie, nigdy nie masz gwarancji, że teraz to już kogoś znasz na 100% bo mieszkasz z nim 3 lata. Tym bardziej, że ludzie się też zmieniają. Wszystko zależy bardziej od tego, czy tym ludziom wciaż się chce starać, wspólpracować ze sobą, czy sie wciąż kochają, a nie od tego ile ze sobą są i na ile się przetestowali.

A mieszkajac z soba przed slubem nie robi sie tego z milosci? Nie jest to ,jak to nazywasz ,wspolna przygoda? Przejssciem przez rozne okresy?
Ja juz wczesniej tez napisalam, ze nie da sie poznac drugiego czlowieka w 100% i to, ze ludzie sie zmieniaja to fakt.

(...) Wszystko zależy bardziej od tego, czy tym ludziom wciaż się chce starać, wspólpracować ze sobą, czy sie wciąż kochają, a nie od tego ile ze sobą są i na ile się przetestowali. (...)

Trudniej jest byc dla kogos w kazdej sytuacji mieszkajac z nim wspolnie niz spotykac sie z nim pare godzin dziennie.

My zamieszkalismy z soba bardzo szybko i do tej pory tego nie zaluje.
Nie mielismy zadnego docieania sie , klotni- po prostu wszytko pasowalo.
Dzis jestesmy szczesliwym malzenstwem starajacym sie o powiekszenie rodziny...