Jak wkońcu skończyć ten toksyczny związek i ruszyć dalej! - Netkobiety.pl

Chcesz by Cię zabił?  Dziewczyno ratuj się.

Idz po pomoc do osrodka p/działania przemocy .Tam sie wzmocnisz i bedziesz mogła podjac jakies dzialania.Przemoc powoduje strach,bezsilonosc,poczucie winy i rezygnacje.Samemu trudno wyrwac sie takiej relacji.
Sa fundacje dla kobiet z przemocy mozna znalezc je w internecie ,mozna zadzwonic np na Niebieska linie umówic sie na konsultacje ,zadzwonic na telefo zaufania wyzej wymienionej fundacji.Jest równiez Centrum Praw Kobiet .
A poza tym wzywaj policje,niech mu założa niebieska karte,nagrywaj i przedstawiaj jako dowód.Wyjdz do ludzi ,dramat w czterech scianach nie jest do pokonania w pojedynkę.

Nie możesz się przeprowadzic do innego mieszkania? Wówczas by Cię nie znalazł i przede wszystkim nie bałabyś się, że będzie Cię nachodził...
Ps. Ja zerwałam po 5 latach i bynajmniej mnie nie bił, tylko zwyczajnie nie czułam się szczęsliwa...i do tego musiałam wrócic do rodziców...Nigdy jednak nie będę tego żałowac...:)

Witam,
to mój pierwszy post.
Twoja opowieść Karolcia mocno przypomina moją. Jestem po ślubie 1,5 roku. Znamy sie od 3 lat i dopiero teraz tak na prawdę wychodzi szydło z worka. Może wcześniej  nie myślałam o tym poważnie, może nie chiałam tak myśleć, przecież jest taki rozrwkowy, na każdy temat potrafi coś powiedzieć, koleżeński,a że lubiał sobie wypić....(nadal to praktykuje) po kilka piwek dzienie, to inna kwestia. Nie zawsze było źle. Źle zaczęlo się tak mniej więcej po roku naszej znajomości. Zaczęły się kłótnie, o wszystko, a generalnie o mój wcześniejszy związek- bo poprzedni partner zna mojego męża i na odwrót. To w złości, w jakimś ataku niesprecyzowanej agresji (po alkoholu) potrafi mi powiedzieć, że się w dupę ruch*łam z nim, że nawet nie jestem dziw*ą, bo one to za pieniądze biorą i jeszcze mase różnych innych BARDZO przykrych rzeczy wysłuchuję nadal. Były szarpaniny, kłótnie, uderzył mnie chyba 4 razy- także musiałam odsiedzieć swoje w domu. Za każdym razem mu przebaczałam, .. nie wierzę w to co piszę.(to było jakieś 1.5 roku temu)  i nie wierzę, TAK UDERZYŁ MNIE. boli do dziś. nigdy mu tego nie zapomnę.  W ogóle muszę uważać na to co mówię, nie jestem sobą- tak właśnie się czuję, stąpam na palcach czasem, bo się boję żeby Jegomościa nie urazić.Nie wiem co mam zrobić,wątpie, żeby się zmienił.  gdy nie pije, nie jest taki zły-wcześniej bym powiedziała,że jest z nim ok, ale teraz widzę, że nie za bardzo. Nawet podczas oglądania wiadomości potrafi nieźle naprzeklinać. Jest to stresując, ja codziennie mam kołaczące serce. Co tym razem wymyśli - myślę, gdy np.wychodzi na spacer z psem- bo potrafi- dziś też- tak raz na tydzień pojść na spacer i wrócić pijany, bo był u kolegi!!
I jak gdyby nigdy nic powiedział, "czy mogłabym mu przynieś zupę?" Zatkało mnie. Chyba zwariował, Powiedziałam, że nie, nie zasłużył, za takie zachowanie się nic nie dostaje. Wiec się zdenerwował, poszedł sobie tą zupę odgrzać, pyrgając wszystkim i oczywiście teraz śpi w pokoju obok, ,,, ze swoim pieskiem. Dobrze, że sam chodzi przynajmniej spać, po wieeeelkim obrażeniu się.
Karolcia też dochodził miedzy nami do rękoczynów, z obu stron- tak było na początku- bo tj. piszesz ile można znosić te obelgi, obelgi skierowane w moją stronę, mojej rodziny . Może 2 razy go podrapałam, nawet nie wiem jak to się stało, to był jakiś amok. Na codzień jestem opanowana osobą, ale przy nim czasem dostaje nerwicy.
Oczywiście nie trzeba wspominać, że jutro oczywiście nie usłyszę żadnego słowa przeprosin, nawet już nie liczę na to.
JAK JA TERAZ ŻAŁUJĘ, ŻE W OGÓLE MUSIAŁAM AKURAT GO POZNAĆ. jetem taka naiwna- już miał żone- było jak teraz ze mną. dopiero teraz  to widzę. Wcześniej oczywiście nastawiona anty do niej... teraz ją rozumiem, bo niemałe kłamstwa o niej opowiadał, jaka ona straszna była itp.  Wyzywał ją, bił ją i poniżał- tak to w skrucie wyglądało. W końcu zrobiła sprawę rozwodową o której nic nie wiedział , bo akurat przebywał w Anglii i o całe szczescie, bo kto wie z jakim wyrokiem by sie to dla niej mogło zakończyć. Mają dziecko, przebywa u niej. My tez mamy dziecko. MA rok. Gdyby nie ono, pewnie już by mnie tu nie było,ale to trochę skomplikowane! Była żona ma bardzo dużo kasy i stać ja na wszystko, ja muszę poczekać aby zacząć zarabiać.  Tak łatwo powiedzieć : spakuj siebie i dziecko i  wyprowadź sie. To nie takie proste. MAm 25 lat. W tym roku kończę studia, pierwsze przerwałam. Później szukam pracy, aby nie być tj. teraz uzależnioną finansowo i zobaczymy....

Dziewczyny uważajcie na siebie. Nie wszyscy są jak z bajki. Mój mąż potrafił mnie okłamać, nawet co do swojego wykształceni- powiedział,że rzucił studia  na 3 czy 4 roku a jak się dowiedziałam niedawno nie ma nawet matury!!!!!!!!!!

Czytałam Twój post,i zastanawiałam się czy nie piszemy o tym samym facecie:) oni wszyscy chyba mają jakiś "defekt genetyczny". Kilka razy w życiu słyszałam że jak facet uderzy raz, to zrobi to znowu. ale my mamy takie dobre i wielkie serca,że wybaczamy, łudzimy się, że się dla nas zmienią, my dla nich zrobiłybyśmy wszystko...a oni dla nas? wielką łaskę zrobi jak w jeden dzień wypiję jedno piwo,a nie trzy,i to jeszcze wielce obrażony. Mój też nie jest taki zły jak wszystko jest ok, ale od około roku, nawet jak jest dobrze,to ja już wyprzedzam myślami kilka dni naprzód bo wiem,że koszmar i tak wróci,tylko kwestia czasu.więc nawet jak jest dobrze,to nie mogę się odprężyć tak do końca,bo wiem że za chwilę będzie znowu źle.nie mogę być sobą,jestem wiecznie znerwicowana,podburzona,już nie pamiętam kiedy się uśmiechałam.
Ja też teraz muszę chodzić na palcach,bo wielmożny postanowił wrócić(po rzekomych poszukiwaniach mieszkania)a ja wiem,że nie szukał,poszedł do kolegi, wypił dwa piwa i wrócił,bo wie,że za kilka dni mi przejdzie,i nie musi szukać mieszkania.
Już nie mam siły się z nim szarpać, i znowu mu tłumaczyć ze nie chce po prostu z nim być dłużej.On tego nie rozumie, od razu wyskakuje z tekstem że na pewno kogoś poznałam,i nowego gacha będę do domu przyprowadzać jak on się wyprowadzi.
A ja mam ich wszystkich po dziurki w nosie,wiem że nie wszyscy są tacy sami,ale ja trafiam na właśnie takich.

Karolcia,
napisze tak jak ktoś wcześniej : dopóki nie macie dzieci zostaw tego "faceta", później to już nie będzie takie łatwe.
Teraz możesz po prostu wstać i wyjść, nie ma co się zanim oglądać i marnować życie, dla kogoś kto Cie nie szanuje, kłamie, przez kogo masz po prosu pierwszy krok do nerwicy. Z dzieckiem to nie bedzie takie proste. Jeszcze większa szarpanina, szantażowanie, obrażanie na jego oczach......
Też mam tak, jak napisałaś, że nawet, gdy niby wszystko jest ok, to ja czuje ciągłe napięcie, niepokój, bo wiem, że to tylko chwilowe.
Wczoraj przyszedł pijany, poszedł spać, zaraz po tym jak mnie słownie poponiżał a dzis wyobrź sobie od samego rana chodzi na palcach, śniadanie do łóżka, kawa taka jaką lubię, pies wyprowadzony, nakarmiony także kot, dla dziecka śniadanko podane.... ŻENUUUA .... Jak mu wspomniałam o tym co powiedział dnia poprzedniego to powiedział "przeprasza, że nie powinien był" nie robi to na mnie wrażenia. już nie. jutro mam kolokwium zaliczeniowe....jak mam się normalnie uczyć, czytać gdy tak trudno o skupienie... serce mi pęka, dlaczego oni tacy muszą być?! Po fakcie zastanawiają się co się stało, a czasem nawet nie, bo przecież "Ja go sprowokowałam" ja go sprowokowałam tym, że zapytałam się o które wróci ?!!!
Karola, trzymaj się ciepło w te zimowe dni. I pamiętaj, że kiedys może być za późno. Na pewo będzie ciężko, będzie bolało, ale zadaj sobie pytanie czy chcesz wieść godne życie? bez stresu? Czy chcesz być ciągle kłębkiem nerwów.
Dasz sobie radę, musi minąć tylko trochę czasu. I kto to mówi ...sama nie mam lepiej, ale u mnie to trochę bardziej skomplikowane, mieszkam poza tym u niego, Ty też czy wynajmujecie? Bo jeśli wynajmujecie to lepiej dla Ciebie, ktoś Ci zawsze pomoże z zabraniem rzeczy,,,, lepiej, żeby go przy tym nie było.
Napisz jak u Ciebie dziś.
Pozdrawiam

Miej świadomość, że jak go nie spakujesz i nie wyrzucisz, to on się sam nie wyniesie, bo to pasożyt. A więc koszmar się nie skończy. Albo sama mu znajdź w necie mieszkanie Tym szybciej się trutnia pozbędziesz.

Na kazdą relacje składa sie wiele czynników.to jak zostaliśmy wychowani,to jakie miałyśmy dziecinstwo ,jaki kontakt z rodzicami,mozesz odczuwać braki miłosci ojca,i to moze mieć wpływ na to jak teraz traktujesz swoich facetów.Poczytaj wiele artykułow na temat dziewczyn wychowywanym bez ojca,poznaj swoje wnetrze,swoje błedy które popełniasz i staraj sie nie robić ich w przyszłości.

Dajcie sobie czas na przemyślenie wszystkiego i niech każde sie zastanowi jak i czy w ogole można WAS naprawic.

Podepnę się pod posty wyżej wymienionych forumowiczek i pomimo tego, iż wcześniej odniosłam się  do innego wątku na forum tzn. na temat zazdrości, to ten tyczy się bardziej mojej sytuacji, a mianowicie: Jestem ze swoim chłopakiem 7 lat, on ma 30 lat, ja 24, jednak nie mieszkamy razem.Mój narzeczony na początku naszego związku zasypywał mnie kwiatami,deklarował, że nigdy nie zrobi mi krzywdy, nie uderzy. Ale widocznie mieliśmy inne spostrzeżenie na definicję przemocy.Chichot losu sprawił, że moja praca licencjacka była opisem zjawiska, rodzajów, objawów i skutków szeroko rozumianej przemocy.Pisząc ją, nie wiedziałam, że sama mogę stać się klasycznym przykładem opisywanego przypadku. Małe kłótnie prowadziły do niespodziewanych reakcji ze strony agresora-narzeczonego. Stwierdził, że nigdy mnie nie uderzy i niby słowa dotrzymał, jednak swoją złość okazywał w inny sposób: wykręcał mi ręce, łapał za szczękę i szyję, popychał na ściany i meble, kopał po nogach, pozostawiając przy tym ogromne siniaki i krwiste wybroczyny. Gdy pewnego razu w domu rodzice zobaczyli co mam na rękach zapytali wprost czy to on mi zrobił, nie umiałam się wytłumaczyć.Już wówczas kazali mi go zostawić. Koleżanki z pracy też z łatwością poznały sińce,pomimo iż wydawało mi się, że umiejętnie zatuszowałam je podkładem . Po każdej kłótni szyderczo mówił "przecież nic ci nie zrobiłem, nie uderzyłem cię".Gdy płakałam, skulona w pokoju nawet nie reagował, a wprost go to drażniło. Dochodziło do tego, że zalana łzami wybiegałam z jego domu sama w nocy,biegłam ulicą w szoku, cała się trzęsąc.Głupia myślałam, że po mnie wybiegnie, przeprosi, lub zwyczajnie przyprowadzi do domu, w obawie o moje bezpieczeństwo. Nic bardziej mylnego, zamykał za mną jeszcze drzwi mówiąc "idź poszukaj sobie hu... do du...., o tej porze czekają na taką łatwą " lub "nie myśl, że ci otworzę drzwi, jeśli namyślisz się i postanowisz zawrócić z drogi". Zupełnie niedawno po kolejnej ostrej kłótni trzasnął drzwiami i wyszedł zapalić, w tym samym momencie najprawdopodobniej z nerwów lub osłabienia spowodowanego tą całą sytuacją, dostałam obfitego krwotoku z nosa, zakręciło mi się w głowie i upadłam, leżałam jak w maglinie, nie mogłam wstać, lecz miałam świadomość tego co się ze mną dzieje. Nagle do pokoju wszedł on, zobaczył, że leże zakrwawiona, ale nawet się tym nie przejął, nawet nie podszedł sprawdzić czy oddycham. Po prostu włączył telewizor i zaczął oglądać, a potem najzwyczajniej w świecie zasnął, jak gdyby nigdy nic, tak jakbym nic już dla niego nie znaczyła, tak jakby mój los był mu obojętny. Na dodatek rano kłamał, że podniósł mnie z podłogi, że trzymał mnie za rękę i że nie darowałby sobie gdyby coś mi się stało.A przecież tak nie było, wszystko doskonale pamiętam. Hipokryta.Miałam plany wstąpić do policji, jednak stwierdził, że sześcio, bądź dziewięciomiesięczny pobyt na szkółce w Szczytnie, Piasecznie, lub Legionowie zniszczy nasz związek. I tak doradził mi studia blisko naszego miejsca zamieszkania, wtedy to zaczął już przejmować nade mną kontrolę, wówczas jeszcze tego nie widziałam. Czuję, że powinnam skończyć ten związek, jednak nie mam dość siły, dodatkowo przeszkodą w tym są opłaty tzn. telefon wzięty dla niego na moje nazwisko, a opłacany przez niego. Boję się, że sama nie podołam, to on od 7 lat wypełniał cały mój czas,pomagał, nie wyobrażam sobie mojego życia bez niego. Nie umiem samodzielne funkcjonować, dotychczas wszystko załatwialiśmy razem, to jest mój pierwszy chłopak,pierwszy związek, zaangażowałam się w niego bez pamięci już 7 lat. Jak mam podjąć trudną decyzję o rozstaniu, gdy jednocześnie targają mną sprzeczności, co do słuszności mojego zachowania-a może to ja jestem wszystkiemu winna? Nie umiem sobie z tym poradzić.

Wiem dokładnie zielony domku, tylko jak znaleźć w sobie tą siłę? 4 dzień spędzam u rodziców bez niego, nie dzwoni, nie wysyła smsów. W którymś poście przeczytałam "nie odzywa się, więc Cię widocznie nie potrzebuje" i to chyba prawda. Ten 4 dzień dzięki waszemu forum dał mi dużo do przemyślenia, szczerze mówiąc to dzięki wam jeszcze się jakoś trzymam

Otóż to. Wystarczy chcieć.
Niestety problem współuzależnienia często związany jest z czasem jaki potrzebny jest do podjęcia decyzji. Mówi się (osobiście sama tego doświadczyłam), iż trzeba osiągnąć to swoje dno w danej relacji.
I my możemy mówić co powinnaś zrobić i Ty nawet się z tym zgadzasz. Póki jednak nie podejmiesz decyzji to nasze gadanie poniekąd jest czcze.

Klasyk.
Tak naprawdę wie, że zapewne Twojej winy jest niewiele zatem byś tak szybko do tego nie doszła lepiej wszystko zwalić na Ciebie.
Eh.
To przykre bardzo.
Szkoda życia.

"Przemocowiec wie kim jest i jak się zachowuje ale żeby lepiej się poczuć w tej swojej beznadziejności wmówi Tobie wszystkie winy świata".
Ten typ tak ma.

Przeczytałam wszystkie wasze bolesne opowieści , wasze historie dramatyczne .... po tylu latach które upłynęły od ostatniej wypowiedzi.. Nasuwa się jedyne pytanie , czy wam sié powiodło .. ? Czy udało się Wam  uwolnić od tych obrzydliwych, tchórzliwych typów , którzy jedyną rzecz którą potrafią robić - to podnosić brudne  łapska i bić..

Ana - Maresole podniosła wątek sprzed 6 lat ... nie sądzę, żeby jego Autorka jeszcze tu zaglądała i żebyś doczekała się odpowiedzi ...