Jaką rolę w Twoim życiu odegrali dziadkowie? - Netkobiety.pl

Ogromną. Mieszkam z nimi od urodzenia.

Tak, są to dla mnie bardzo ważni ludzie. Nieraz wydaje mi się, że kocham bardziej babcię, niż mamę. Tym bardziej teraz, gdy wymaga naszej opieki...
Co do dziadka- trudna sprawa, bo to z jednej strony alkoholik, który wszystkim dokucza, a z drugiej wiem, że mnie kocha, co nawet powiedział przy obcych ludziach (ma taki charakter, że trudno mu okazać uczucia).

Babcia się mną zajmowała, gdy mama była w pracy. Zawsze była przy mnie. Mama nawet mówi, że widzi, że babcia mnie bardziej kochała i kocha, niż ją. Między mną a babcią jest ogromna więź. Była świadkiem najważniejszych chwil w moim życiu.
I tak trochę wstyd mi tego, co zaraz napiszę- ale czuję się dumna i szczęśliwa, że babcia mimo swojej demencji wie, co się w moim życiu dzieje, jakoś tego nie zapomina, a o mamy sprawach potrafi zapomnieć. Że zawsze pyta się mamy, czy wnusia w domu jest, bo jak nie ma wnusi, to jest jej smutno. I ten uśmiech, kiedy wracam i się z nią witam- bezcenny...
A dziadek- jako meloman czuwał nad moją edukacją muzyczną (uczyłam się gry na skrzypcach). Gdy byłam małym brzdącem, który ledwo umiał chodzić, zauważył, że kopię piłkę- dostałam więc skórzaną do gry w nożną, która do tej pory mi służy. Razem mecze zawsze oglądamy. Wyrzeźbił, wystrugał (nie wiem, jak nazwać) hulajnogę, której cała ulica mi zazdrościła (wszyscy mieli aluminiowe, a tylko ja taką drewnianą) szczudła, na których też cała ulica chodziła i urządzaliśmy sobie zawody na szczudłach, meble w pokoju. Naprawdę mnie kocha. I choć mam żal do niego o wódkę, to wiele też mu zawdzięczam.

gdy rodzice sie dorabiali ja do 14roku zycia mieszkalam z dziadkami, a rodzice byli tyle co w nocy, to dzieki babci mam wspomnienia z dziecinstwa zupe owocowa z makaronem w gwiazdki czy pyzy z miesem albo babke ziemniaczana:)
ferie i wakacje u babci na wsi gdzie przy piecu byly grzane kurczaki, w piecu piekl sie chleb a babcia dawala kielbase i chleb w garsc i caly dzien latalo sie po lesie:)
pozniej gdy mialam 20lat zaszlam w ciaze i wtedy mimo nieprzyjaznej postawy rodziny babcia ze wsi wziela mnie do siebie i zajela sie mna, gdy urodzilam bylam juz w domu u rodzicow bo babcia pomogla nam sie dogadac, pozniej poszlam do pracy a przy dziecku pomagala mi babcia, zostawala codziennie
teraz tez, gdy musze cos zolatwic babcia znow robi moim dzieciom zupe owocowa z makaronem w gwiazdki a ja jade cos zalatwiac:)
babcia ze wsi jest dla mnie wzorem do spokoju i starania sie akceptowac wszystko, do tego ma sile 3razy w roku 30osobowa rodzine zebrac u siebie w domu
babcia z miasta ma ogromna sile zycia, jest dla mnei przykladem jak dbac o dom jak dbac o meza i ogolnie ogarniac wszytsko chcialabym na starosc miec jej forme.
jeszcze do niedawna moj dziadek latal ze swymi prawnukami do lasu i odbieral z przedszkola gdy ja nie moglam.

rodzice maja swoje meijsce w zyciu ale dziadkowie zajmuja zdecydowanie wiekosza czesc moich wspomnien

zawsze byłam bardziej związana z babcią ze strony mamy,dlatego że to większość czasu u niej spędzałam,więcej miałyśmy sobie do powiedzenia,bo już z babcią ze strony taty nie miałam wspólnego języka,i chyba miałam żal że zawsze najlepszą wnuczką dla niej była moja kuzynka,reszta wnuków była bo była,obie odeszły w zeszłym roku
dziadkowie? ten ze strony taty,fajny ,taki typowy dziadek ze strony mamy,nie był zły w zasadzie jednak cała rodzina wiele przeszła przez niego z powodu alkoholizmu
szkoda że nie ma już dziadków i babć z nami,ale takie jest przecież życie,

Niestety, nie mam pojęcia co to babcia czy dziadek. Dziadków nie poznałam wcale, macocha mojej mamy nigdy nie traktowała mnie jak wnuczkę . Jedyna "rodzona" babcia jaką poznałam nie zasługiwała nigdy na to miano... .
Mam nadzieję, że moje dzieci będą miło babcie wspominać .Dziadków niestety też nie poznali .
Eh... życie...

Czytam niektóre Wasze wspomnienia i łezka się w oku kręci. Ja znałam tylko jedna babcię, troche na dystans, choc się starała, ale widocznie miała po prostu trudny charakter. Odwiedzalismy ją w każdą niedziele i do dzis pamiętam hejnał mariacki grany w radio, gdy jechaliśmy sie z nią zobaczyć. Zawsze miała w szafkach poupychane cukierki dla nas i pyszny kompot truskawkowy, który stał w przedsionku, dzięki czemu był zimny i smakował niczym najlepszy rarytas. Nie miałyśmy nigdy takic relacji jakbym chciała i zawsze zazdrościłam koleżankom, kiedy opowiadały, jakie wspaniałości babcia szykuje im na obiad. Wiem, że w młodości dużo i pysznie piekła, mama niekiedy wspomina jej ciasta i to, że potrafiła zrobic coś z niczego. Niestety babcia zmarła w dniu moich 25 urodzin, w chwili, kiedy świętowaliśmy z rodziną. Pozostałych dziadków znam tylko z opowieści, podobno byli cudownymi ludźmi, dziadek od strony mamy bardzo czekał na moje narodziny i na szczęście doczekał, odszedł gdy miałam pól roku. Wiem, że był wspaniały, opiekował się moją siostrą, gdy rodzice pracowali-wyprawiali razem szalone rzeczy:) Chciałabym mieć takie wspomnienia. Moje dzieci niestety maja dziadków za granicą-my na obczyźnie, oni w Polsce, ale odwiedzamy się, kiedy tylko możemy, rozmawiamy przez skypa, to niewiele, ale wiem, że łączą ich bardzo silne więzi i niestety jest to najtrudniejsza część naszej emigracji.

Znałam tylko matkę mojej matki- moją babcię Chyba dzięki niej mam najfajniejsze wspomnienia z dzieciństwa:) Ona opiekowała się mną codziennie, zgadzając niemalże na wszystko, a wyobraźnię miałam naprawdę nie-ubogą Dużo by pisać.... teraz ma 93 lata, jest pod stałą opieką, nie pamięta nawet jak mam na imię Ale kocham ją i zawsze pozostanie w moich myślach jako ktoś bardzo ważny.

Do trzeciego roku zycia wychowywala mnie prababcia.To byl taki '' tygodniowy zlobek''.W niedziele wieczorem rodzice prowadzili mnie do babuni, odbierali w piatek po pracy.Prababcia mieszkala na tej samej ulicy, co babcia i dziadek ze strony taty.Do piatego roku zycia mieszkalismy z dziadkami ze strony mamy.Tak wiec od piatku do niedzieli bylam u drugich dziadkow.Niewiele faktow pamietam z tego okresu........ale czuje smak twarogu, ktory prababcia robila specjalnie dla mnie, pamietam jak dziadkowie (od taty)podstawiali mi taboret , zebym mogla umyc rece.I jak zamkne oczy,to widze moja mala pizamke, ktora grzeje sie na piecu........i czuje zapach paczkow z rozanymi powidlami(wlasnorecznie robionymi przez babcie ze strony mamy).Urywki dnia, jak dziadek uczyl mnie jezdzic rowerem z kijkiem za siodelkiem.....i jak zobaczylam, ze on stoi a ja jade sama.I lyzwy, ktore dostalam od drugiego dziadka.....prawdziwe, bialutkie tancerki, piec razy za duze, ale specjalnie dla mnie przywiezione z Warszawy.Kochalam ich wszystkich strasznie.Prababcia byla przy mnie najdluzej, dozyla sedziwego wieku........wszystkich oplakiwalam dlugo i do dzis jest mi ich strasznie brak.........odchodzac zabierali ze soba czastke mnie.......a ta lza, ktora zawsze wymyka sie , jak tylko o nich mysle to tesknota, pustka, ktorej nikt nie wypelni.

No to troche jakby witam w klubie...
Jesli my kiedys sie rozmnozymy to nasze dziecko bedzie mialo podobna sytuacje...
Andy tez z jakis powodow jest najmniej lubieny z trojki rodzenstwa.

Lubię takie tematy Pomagają zastanowić się nad sprawami, nad którymi wielu ludzi pewnie nie myśli.

Nie miałam okazji poznać moich dziadków, jeden zmarł jak moja mama szła do Komunii, drugi kilka miesięcy przed moimi narodzinami. Mam dwie babcie, jedna mieszka blisko nas, w tym samym mieście, druga na wsi, ok 200 km od nas, więc widziałam ją ostatnio z kilka miesięcy temu, a czasem nie widzę jej i dłużej. Z pierwszą babcią (ta co mieszka blisko, od strony taty) miałam i mam dobry kontakt, lubiła mnie rozpieszczać (jak to babcia ), dużo rozmawiałyśmy, pytałam o jej rodziców, o to jaka była, kiedy była dzieckiem, poruszałyśmy wiele tematów i wydawały się nie kończyć. Teraz też staram się jak najczęściej ją odwiedzać, pomagać jej, jako nastolatka czasem też u niej nocowałam. Do drugiej babci jeżdżę rzadko, bo dojazd jest średni, a i kontaktów nie mamy dobrych, więc jak i czasem nie widzimy się rok czy więcej, to nikt nie robi z tego tragedii. Z tamtą babcią nie mamy wiele tematów do rozmów, choć oczywiście starałam się pogadać z nią, ale nie mamy zbyt wiele wspólnych tematów, babcia jak u niej byłam jedyne to praktycznie zaganiała mnie do sprzątania, a gdy już to robiłam, to narzekała, że jest nie tak jak być powinno, a wychwalała moje siostry cioteczne.

Nie powiem, było mi wtedy przykro i uważam, że moja babcia taki ma charakter, nie zmienię jej, więc i nie będę nalegać na większy kontakt, jeżeli tak ma wyglądać. Ot, czasem pogadamy przez telefon czy jak ona przyjedzie czy czasem ja tam z mamą, ale już prędzej na jeden dzień, a nie np tak jak kiedyś tam na parę dni, gdy czułam się tam źle i jak napisałam nie byłam traktowana zbyt dobrze.

Ze strony mojej strony z tego co widzę jest tak samo, dobry kontakt ma z moją babcią, która mieszka tu blisko, zaprasza ją do siebie, odwiedza, gdy może, z drugą babcią ze strony mamy gorszy.

Co nie powiem, może wydawać się trochę dziwne, bo z tatą np nie rozmawiam tak dużo, z babcią (jego mamą) tematów mam wiele Z babcią od strony mamy mam słaby kontakt i ona ogólnie jest też taka trochę "co ludzie powiedzą", dla swoich dzieci z tego bo obserwuję dosyć oschła (może dla mojej mamy tak bardzo nie, ale ogólnie raczej tak i była dla niej surowa z tego co wiem). A z mamą jest inaczej, owszem, były kłótnie, ale nie mogę jej zarzucić, by była surowa czy źle mnie traktowała, są pewne granice i ja o tym wiem, ale jest dla mnie ciepła, dobra, jeżeli mam oceniać, to zupełnie inna od swojej mamy (choć zawsze pewnie są cechy wspólne)

Ja właściwie miałam jednych dziadków (od strony ojca).
Do 13 r.ż dobrze wspominam babcię, dziadka gdzieś do 5 r.ż (potem się odsuwał coraz bardziej)

Gdy miałam 13 lat mama postanowiła odejść od męża pijaka i oprawcy. Pojechaliśmy teściom powiedzieć. Matkę wygnali z domu, a nam pozwolili przyjeżdżać tylko w obecności ojca (tak powiedział dziad, bo dziadkiem go nie nazwę).

przed dwa lata babka się się odezwała ani do mnie ani do brata. Później jakoś zaczęło się poprawiać, ale już nigdy nie czułam się tak jak w domu, tylko jak gość. Do czasu, aż zaprosiła mnie, niby tak na ciacho a wyszło, że chciała abym jej napisała oświadczenie że dawała mi 100zł średnio raz na miesiąc, bo ona mogła przez komornika a tak to ojciec ma dług większy..... wyliczała ile moje studia kosztują itd.
Dwa lata temu zmarł dziad, nie pojechałam na pogrzeb (szedł tak nawalony, że samochód go przejechał).
Rok temu mój ojciec - musiałam jechać i babka do mnie z pretensjami, że jak mogłam się nie odzywać, że na dzień babci nawet kartki..... ale przecież nie powiem jej w takim dni, że to ona pierwsza nie zadzwoniła na moje urodziny, ani na 18 urodziny mojego brata.
Miesiąc po śmierci ojca zaczęłam planować ślub a po 4 doszedł do skutku. Też było nie halo bo przecież żałoba.... (pomijam fakt, że ja ojca to straciłam 15 lat temu, a rok temu po prostu zmarł). Mama kazało ją i chrzestnego zaprosić. bardzo mi było nie w smak, no ale....

Podsumowując mam do niej ogromny żal, który nigdy nie zniknie.

Ja miałam okazję poznać obu dziadków i obie babcie, teraz mam jedną babcie i jednego dziadka.
Tych dziadków, których już nie ma, nie miałam okazji poznać zbyt dobrze. Ja byłam jeszcze mała,oni mieszkali daleko i byli takimi dość schorowanymi staruszkami. Niemniej jednak pamiętam, że byli małżeństwem bardzo się szanującym nawzajem, o głębokiej wierze. Byli przy tym bardzo pracowici, chociaż żyli skromnie. Pamiętam więc jacy byli, ale nie mam jakiś specjalnych wspomnień z tego co robili dla mnie, część rzeczy znam z opowieści. Pamiętam tylko wspólne śniadania przy stole w kuchni i ten panujący tam niesamowity spokój Wiem, że mój tata nie mówi o nich inaczej jak tylko 'mamusia' i 'tatuś'. Dawali mi dobry przykład, który został w mojej pamięci.
Za to żyjący dziadkowie są nieco różni od tamtych Babcia jest wulkanem energii, lubi mnie rozpieszczać i staje w mojej obronie gdy mama ma do mnie jakieś pretensje. Uważa, że za dużo ode mnie wymaga moja rodzina   Zawsze chciała mi dać co najlepsze. Ja jako dziecko dawałam jej w kość, ale ona i tak z chęcią ze mną siedziała. Są sprawy o których lepiej mi się rozmawia z babcią niż z mamą I te wiejskie obiadki, ach...
Dziadek jest spokojniejszy, ma w sobie taką mądrość życiową. Niestety, niedosłyszy, więc teraz nie rozmawiamy za dużo, bo jest to utrudnione. Co prawda, rozgaduje się trochę po kieliszku i opowiada historie ze swojego życia, a ma o czym opowiadać
Dziadkowie potrafią się porządnie kłócić (w zasadzie to kłóci się babcia za dwoje ), ale nie biorą sobie tych słów do serca nic a nic. Bardzo gościnni, szczerzy, mimo różnic są dobrym małżeństwem od kilkudziesięciu lat, kocham ich oczywiście I bardzo się ciesze, że mogę ich jeszcze odwiedzać.

ale i to ma swoje rownież plusy Masz porównanie, ja mialam dziadkow z dwoch stron takich samych,wiec niezabardzo jako dzieciak mialam odskocznie

U mnie dziadkowie od strony mamy odegrali nieocenioną rolę. Mój ojciec był kompletnym palantem, pił i bił moją mamę, dziadkowie odradzali związek, ale mama była mądrzejsza i nie słuchała. Mimo to, kiedy przejrzała na oczy, dziadkowie przyjęli ją z powrotem z otwartymi ramionami. A mnie, bobasa, razem z mamą Kiedy mama bała się mieszkać we własnym mieszkaniu (tatulek wielokrotnie ją nachodził, oczywiście pod wpływem), mieszkałyśmy u dziadków. Trwało to przez pierwsze cztery lata mojego życia. Rozwiązanie było świetne, bo dziadkowie wtedy już byli na emeryturze i mogli się mną zajmować zanim poszłam do przedszkola, a mama mogła pracować.
Nawet gdy już się wyprowadziłyśmy, u dziadków bywałam prawie codziennie- mieszkali blisko szkoły, więc mogłam wpadać na obiad i czekać na mamę.

Moi dziadkowie są dla mnie wzorem miłości. Naprawdę. Każdemu życzę tak udanego małżeństwa jak ich własne. Są razem już 60 lat! Pobrali się po pół roku znajomości (co ciekawsze, babcia nie była wtedy w ciąży, po prostu inne czasy ) i nadal się kochają. To nie przyzwyczajenie trzyma ich razem, to prawdziwa miłość. Oboje wyznają zasadę, że kiedy coś się psuje, trzeba to naprawić, a nie wyrzucać. Bardzo się szanują, nigdy nie widziałam, żeby się kłócili na poważnie (bo wiadomo, dokuczanie i fukanie typu "Gienek ścisz ten telewizor" się zdarza)

W tej chwili widuję ich rzadko, wpadam na godzinę czy dwie kiedy zjeżdżam ze stancji do domu. Ciężko mi patrzeć na ich pogarszające się zdrowie, na to, że babcia dużo zapomina, często zmienia wątek, a dziadek po udarze chodzi o lasce. Nie umiem myśleć o tym, że może ich niedługo zabraknąć, szczególnie, że wiem, że jedno bez drugiego nie będzie potrafiło żyć. Babcia i dziadek to już w tej chwili jedność.

Drugiej babci nie pamiętam, nie znam. Kojarzę ją wyłącznie z zdjęć. Jak byłam mała to raz na jakiś czas wysłała kartkę na święta, oprócz tego kontaktu nie było. Nie wiem nawet, czy jeszcze żyje.

Najlepiej znam babcię od strony mamy. Dziadek zmarł kilka lat przed moim urodzeniem. Z dziadkami z Bułgarii gorzej to wygląda. Babci nie miałam okazji poznać, zmarła jak miałam jakoś 10-11 lat. Dziadka widziałam ostatni raz właśnie w tamtym okresie. Był to rosły mężczyzna, żołnierz, z którym mój ojciec miał zły kontakt. Ale byłam jego 'bułgarską' wnusią, szczególnie, że jestem dosyć podobna i do niego, i do babci. Jednak, po 11 latach, słabo go pamiętam.
Moja "polska" babcia odegrała i wciąż odgrywa ważną rolę w moim życiu. Zawsze wtedy, gdy byłam chora, to ona ze mną siedziała, gdy mama nie mogła wziąć wolnego. Do tej pory opowiada mi historie z czasów wojny czy komuny, o dziadku czy o tym jaka to ja niedobra byłam za dzieciaka. ;-) Jak trzeba to zdzieli po głowie, bardzo często też pomaga finansowo. Jest też trochę typem kobiety, co ma jaja. Dosyć często się droczymy, ale rozmawiamy kilka razy w tygodniu przez telefon. I nie wyobrażam sobie, żeby miało jej zabraknąć w moim życiu, mimo że zawsze muszę oberwać od niej. Dzięki niej poznałam wiele bardzo ważnych wartości.

Dziadek i Babcia ze strony matki wychowywali mnie praktycznie od 5-6 r. ż. do momentu, gdy zrobiłam maturę i poszłam na studia (zamieszkałam wtedy z matką). Nie mieli takiego obowiązku ale zrobili to i niczego mi nie żałowali, traktowali jak własne dziecko (a mogli się wypiąć i uprzeć się, abym mieszkała z matką). W 2/3 dzięki nim miałam możliwość kupienia mieszkania.

CHyba nic więcej nie muszę dodawać.

Przed nami 21 i 22 stycznia, zatem babcie i dziadkowie będą obchodzić swoje kolejne święto, to także dobry moment, aby poświęcić im dodatkową chwilę uwagi.
Może ktoś jeszcze opowie jak wielką (jeśli w ogóle) rolę odegrali w jego życiu?

Z dziadkami byłam blisko, pomagali rodzicom zajmować się nami. Wspólne wakacje, wiele czasu razem.

Na moją osobowość jednak wielkiego wpływu nie mieli, jedna babcia bardzo religijna w przeciwieństwie do mnie, druga ma zupełnie inny system  wartości niż ja.

Spędziłam z dziadkami wiele miłych chwil przy czym dziadkowie to dwie babcie i jeden dziadek, tak było od moich narodzin i tak jest do dziś. Zawsze będą mi bliscy.