Facebook - Netkobiety.pl

To nie jest tylko Twoje wrażenie, tak jest już od jakiegoś czasu.
Od kiedy w każdym domu pojawił się komputer, w niektórych jest ich nawet kilka, ludzie zastępują rozmowy w cztery oczy czatem na FB.
Najgorsze jest to, że im się to spodobało kobiety nie musza się malować i ubierać, co niektórym zajmuje mnóstwo czasu, nie trzeba iść na przystanek czy przy dzisiejszej pogodzie odśnieżać samochodu.
Jest to przykre, że ludziom łatwiej jest się porozumieć czy nawiązać kontakt właśnie przez takie portale społecznościowe, niestety nie jesteśmy w stanie tego zmienić.
A dzisiejsze dzieci? Jak one spędzają swoje dzieciństwo? Kiedyś było pełno dzieciaków biegających po podwórku, jeździli na rowerach, grali w piłkę! A dziś?! Jedno idzie do drugiego żeby grać w jakieś durne gry komputerowe!

A my co robimy na tym forum?

zależy, jeśli ktoś w ten sposób utrzymuje kontakt z rodziną, czy znajomymi, którzy mieszkają daleko to jest to jak najbardziej przydatny wynalazek. Co innego, gdy czyjeś kontakty towarzyskie ograniczają się do tych z ,,fejsa''.

Moje życie towarzystke jest aktywne zarówno w realu jak i w sieci - i to zazwyczaj z tymi samymi ludźmi. Nie zawieram nowych znajomości przez Internet a liczba znajomych na fejsie odpowiada tej w realu. Nie mam wirtualnych przyjaciół.

... nie twierdzę, że fb jest czymś złym ani że konatkt dzięki temu portalowi ( lub każdemu innemu) jest nie wskazany.
Zauważyłam jednak, że w pewnych "czytanych" sytuacjach : kontak przez fb w stylu " NIE WIEM CZY MAM GO ZAPROSIĆ"  według mnie jest mocno przesadzony. Rozumiem i szanuję kontakty "sieciowe" bo to fajne i często nowe doświadczenia, pomagają nie tylko w życiu prywtanym ale często zawodowym. Natomiast urastanie problemów do rangi: "co ja mam zrobić, napisać mu na fejsie czy nie" zwyczajnie zastanawiam się gdzie się zatraciła granica...... przecież fb podobnie jak czaty, gadulce to ma być forma zabawy, relaksu - jeśli chodzi o nowe znajomości - więc po co zawracać sobie głowę tym czy wypada mi kliknąć pierwsza
Pozwalałam swojemu ośmiolatkowi grać w grę społecznościową w soboty - miał na to godzine. Do czasu aż nie zauważyłam, że pomimo tak ograniczonego czasu przebywania w sieci on się anagażuje. Dla mnie to wszystko wydaje się być niebezpieczne, nie tylko ze względu na pedofilie etc. ale tez z tego względu, że coraz częściej jednak widzę iż granica  pomiędzy rzeczywistością a wirtualnością zataraca się. Przypominiał mi się film "Sala samobójców" - jak ktoś nie widział polecam. Ale to już chyba będzie off top jak się rozwinę:)

Lepszy rydz niż nic, czujesz się lepsza?

A dlaczeego miałabym się czuć lepsza? Co to za dziwne pytanie!!

Mnie jakoś ten Facebookowy szał nie ogarnął...
Mam konto na Fb ale nie korzystam z niego często. Moja opinia jest taka, że przez Fb niewątpliwie można odnaleźc kontakt do znajomych, z którymi dłuższy czas nie utrzymywaliśmy kontaktu a z racji jakiegoś aktualnego naszego położenia mamy potrzebę się z nimi skontaktowac- i to jest plus.
Ponadto podoba mi się to, że niektórzy zamieszczają tzw. prawdy życiowe bądź też cytaty, które skłaniają do przemyśleń- sama zamieszczam posty jedynie takiej treści.
Chciałam jednak zaznaczyc, że dla niektórych ludzi (którzy mają tzw. parcie na szkło) portal ten jest czymś w rodzaju "PUDELKA", którego sami są redaktorami... Przeraża mnie myśl, że niektórzy mają paredziesiąt lub pareset zdjęc, wpisy na Fb mniej więcej co godzinę, o różnej treści, niekoniecznie interesującej. Osobiście mam w znajomych kobietę, która ma pareset zdjęc a nawet film ze swojego wesela!!! a wpisy, które zamieszcza na tablicy są takiej treści, że mam wrażenie, że któregoś dnia rano zamieści opis "Pierwsza kupa dziś"....

Powyższe mnie przeraża, niemniej jednak właśnie przez to pozwala nam zobrazowac, jaka jest dana osoba

Ja jestem zdania ,że my ludzie jako słabe jednostki ,lubimy czasem takie banalne problemy,bo czym się różni kompleks małego penisa, a niemożność podjęcia kontaktu z osobą,która nas kręci ?- niczym.    Nawet te trywialne problemy,w jakiś sposób nas ograniczają.

Akurat na tym forum nikt nas nie zmusza do przeczytania wątku: " w jakim tonie mam napisać do mojego ukochanego i czy na końcu zdania dać  "."  czy  " " ,więc jeśli to Was w jakiś sposób denerwuje, pierd*lcie to i nie czytajcie.

Zakładanie wątku w tej sprawie,tak niczego nie wskóra ,ile ludzi tyle problemów, Misiaczki.

Kiedyś,gdy miałam 20 parę, trzydzieści nawet 36 próbowalam być wesoła, towarzyska, wkręcać się w paczki znajomych,ale zawsze byłam odrzucana, ignorowana, zawsze to ja musiałam zabiegać ... Zmęczyło mnie to, apoza tym i tak nigdy nie byłam lubiana inie zdobyłam przyjaciół, moje zdolności interpersonalne są zerowe. Więc nie mam się z czego cieszyć.

A z czego się cieszysz siedząc teraz w domu?
Powiedz co sprawia ci przyjemność?
Co lubisz robić?
Jakie masz zainteresowania?

Dużo czytam, książkę dziennie, dwa lata prowadziłam bloga, raz nawet wystąpiłam wmieście kobiet TVN style w związku z moim blogiem, kocham moje psy i duzo się nimi zajmuję, dużo czytam w internecie o psychologii, historii, sytuacji kobiet w innych kulturach, zajmowałam się dwa lata moją obecnie dwuletnią siostrzenicą dzień w dzień po 8 godzin. Aleteraz nawróciła mi depresja, od miesiąca nie śpię w nocy i musiałam przestać jeżdzić do małej, bo nie dawałam rady z niewyspania.

Z moim starszym yorkiem chodziłam na szkolenie, to byliśmy najgorsi w grupie, tak źle się czułam, że znów jestemnajgorsza i nie umiem szkolić psa, że ledwo wytzryamałam do końca kursu. Przez cały kurs z nikim się nie zaprzyjaźniłam, choć zagadywałam do różnych osób. Do psychologa chodzę już dwa lata, a depresję leczę bezskutecznie od 2000 roku. Dlatego też zrezygnowłam z bardzo dobrej pracy na stanowiusku kierowniczym, bo z nerwów miałam lyse plackina  głowie, spałam tylko godzinę w nocy i prawie  dostawałam obłeu. Dostałam nawet 3 geupę inwalidzką (diagnoza i neurostenia) w związku z wykonywanym zawodem i zakaz dalszej pracy w tym zawodzie.

Skoro leczenie jest bezskuteczne, a psycholog od 2 lat tez nic nie pomógł...to może czas zmienić lekarza i leki...?
Rób coś kobieto... rusz się... zadbaj o swoje życie, bo nikt inny za Ciebie tego nie zrobi...
Pisz na forum jak najczęściej... to na pewno dobry sposób na wygadanie się... jednak nie jest to "lekarstwo" ostateczne.
Szukaj pomocy... szukaj "siebie"...
Siedząca w domu, użalająca się nad złym światem, zgorzkniała baba... to na pewno nie TY...
Myślę, że dobrym sposobem byłoby zgłoszenie sie na wolontariusza do schroniska.
Kochasz psiaki, na pewno dałoby Ci zadowolenie z siebie to, że im pomagasz...
Tam na pewno doceniono by i Ciebie i Twoja pomoc...chęci...

Byłam w naszym schronisku, kiedyś znalazłam zagubionegopsa i potem jeżdziłam do niego do schronu, jego pan był bezfrobotnym menelem i nie miał kasy na wykupienie go po tygodniu ze schronu, więc uiściłam za wykup psa 60% ceny za pobyt, bo widziałam jak pies teskni i jak pan go kocha. Ale raczej nie chciałbym zaprzyjaźniać się z tym panem. Rozmawiałm przyokazji z kierownikiem schroniska, a on wyraźnie stwierdził, że nie chce wolontariuszy.

Niestety z uwagi na brak zdolności do bezstresowego kontalktu z ludzmi, popadłam w alkoholizm, a po zakończeniuleczenia nie mogłam chodzić już na imprezy i moje życie towarzyskie spadło do zera. Wtewdy zachorowałam na depresję i od tego czasu, pomimo wielu terapii i zmiany leków i lekarzy nie mogę się z niej wyleczyć/

Więc lekarze są nieodpowiedni i trzeba znów ich zmienić...
Nie przyjmuj jako normę obecnego stanu...
Rób coś...

Regionalne centrum wolontariatu w Gdańsku
Fundacja Pomocy Zwierzętom "Bono" w Gdańsku
Fundacje dla ratowania zwierząt bezdomnych "Emir" w Gdańsku
Tu już trzy miejsca, gdzie na pewno ucieszyli by się, z chętnej do pomocy osoby...
Zarejestruj się na stronie ... udzielaj się na forum...
Tam możesz pomóc komuś, poczuć się potrzebna...
Co do schroniska "Promyk" w Gdańsku, to ponoć za dobrze w nim się nie dzieje...a właściciel taki sam pewnie jak i ten "promyk" w nazwie... Dlatego nie zniechęcaj się, że akurat on nie chciał Twojej pomocy...

Dzwoniłam do Bono i do Centrum Wolontariatu nawet w zeszłym tygodniu (terapeutka zasugerowała mi podjęcie wolontariatu) Niestety nie mają dlamnie żadnej propozycji. Jedynie w Tczewie w schronisku do sprzątania psich boksów iwyprowadzania psów, raz, że to daleko i dojazd duzo mnie wyniesie, a dwa, że ja codziennie czeszę swoje i psy i 4 razy dziennie je wyprowadzam, nie chciałby mi się sprzątać w schronisku. Pdewnie pojechałabym z 2,3 razy (jak znam siebie i bym dała sobie spokój). Natomiast opieka nad staruszkami czy dziećmi, to ja taki wolontariat mam na codzień. Opiekowałam się dwa lata dziećmi siostry (też na zasadzie wolontariatu) a teraz na codzień zajmuję sie starszymi rodzicami. A takie propozycje były jedynie w Centrum.

Ale mi się właśnie CHCE...
Po to siedzę tu na forum i gadam z ludźmi... bo mi się CHCE
Miss... Tobie też musi się "zachcieć"...
Ta fundacja pomocy psom, ma swoje forum... zarejestruj się tam...
Tam jest na pewno większość osób z Gdańska...
Daj szanse sobie i innym...na poznanie siebie.
Nie wierze, żeby 42 letnia kobieta...wcześniej aktywna zawodowo...będąca wciąż między ludźmi...teraz nagle niczego NIE CHCE...
Masz zainteresowania, możesz dużo dać od siebie... na pewno potrafisz... tylko musisz się zmotywować...
Powieś sobie na ścianie przed łóżkiem wielki napis "MISSNOWEGOJORKU RUSZ KOBIETO TYŁEK I NIE MARUDŹ..."
Zobaczysz, że codziennie sie uśmiechniesz na jego widok... i to już pomoże

Fundacja dla ratowania zwierząt bezdomnych "Emir" w Gdańsku
Wpisz sobie tą nazwę w google...

Nie znoszę ludzi z AA,którzy uzależniają się od życia we wspólnocie, łomocząsię we własnym tygielku i nie umieją życ normalnie. Długo uczestniczyłam w życiu wspólnoty, ale zauważyłam, że ona mnie bardziej przygnębia niż pomaga. A do alkoholu mnie nie ciągnie wcale...Ja w ogóle nie akceptuję życia... Tylko nie mam odwagi żeby z nim skończyć.

Może i na dupościsku, ale wielu ludzi z AA zamiast picia żyje wyłącznie AA. O niczym nie można z nimi porozmawiać oprócz problemów alkoholowych, siły wyższej, i o tym jacy już są świętsi o papieża, a prywatnie to takie sku...... są niektórzy, że szok. Nawet żarty mają o piciu. Normalnie rzygać się chce. Ja jestem po dwuletniej terapii w ośrdku leczenia uzależnień, a moja obecna "normalna" terapeutka nie widzi powodu, abym miała wracać na terapię o WOTU czy konieczności uczestnictwa w mityngach. Pytałam ją o to...

Miss... i dobrze...nie wracaj więc do AA... szukaj wsparcia w ludziach o pozytywnym nastawieniu do świata... nie obarczonych nałogami i nie zamykających się na świat zewnętrzny...
Dobrze Ci radzę, skoro kochasz zwierzaki...masz swoje psiska...to zarejestruj się na tamtym forum. Podziel się zdjęciami swoich pupili...opisz waszą wspólna "przygodę"... ewentualne problemy w wychowaniu... Daj się "wciągnąć" w dyskusje... Lubisz to...sprawi ci to przyjemność...zobaczysz... Może poznasz też tam przyjaznych ludzi, wartych Twojego zainteresowania... Spróbuj...nic nie tracisz, a możesz jedynie zyskać...

Cytujesz tu teorię a praktyką jest życie, na nie jedno już się w życiu napatrzyłam coodstawało od wiedzy książkowej i w AA i poza nim. Własnie chodząć na mityngi i będąć w służvbach wdałam się w roman z żonatym i dużo starszym kolegą z ruchu i zaczęliśmy chlać, bo tak mieliśmy poukładane życie, że szok. Wieć nie mów mi że chodznei na mitingi jest takie idealne, znam dobrze zludzi z ruchu i wiem co to za okazy.

Ok, dzięki za info, bo o tym EMIRZE nie słyszałam, spróbuję...

Chlac to sie zaczyna ,bo sie chce chlac.Zaprzestaje sie leczenia,jest głod ,a potem nawrót
A zwalic winę mozna nawet na sasiadke,ze mnie  zdenerwowała ,az sie napic musiałam .Ale to jest normalne ,alkoholik zawsze pije przez kogos.

Teoria teoria .a praktyka praktyka owszem.Zycie zyciem ,a smierc ,smiercia...

Ale ja nie piję od 10 lat, a znam ludzi,którzy latają na mityngi a w między czasie chleją, albo przychodzą na chuchu. I nie mam żadnych nawrotów, w ogóle nie patrzę na alkohol, nie myślę o nim ani nawet mi sie nie śni od wielu, wielu ta, śmiało mówię o tym, że jestem niepijącą alkoiholiczką i niemam z tym problemu, ja nie zaprzestałam leczenia, bo ukończyłam całą teraoię, a wspólnota aa to nie leczenie, tylko grupa wsparcia. Zreszta zauwazyłam, że w sferach aa najlepiej czują się osoby posiadające nikłe wykształcenie i zainteresowania innymni dziedzinami życia. Nie wiele jest tam osób z którymi da się ciekawie porozamwiać, a w większość intelektualistów uderza w inne ruchy, buddyzm, psychologię, jakieś tam parapsychologiczne ruchy i nie zatrzymuje się , nie fiksuje na temacie ruchu.

Widzisz... a jednak coś osiągnęłaś... zmierzyłaś się z problemem i wygrałaś...
Bo CHCIAŁAŚ... !
Trzeba CHCIEĆ...

Malina, spoko...czasem coś może każdemu umknąć

Owszem AA grupa wsparcia .Nie mowilam ,ze leczenia-jedna z form pomocy w leczeniu.
Ja mam inne doswiadczenia z grupami pomocowymi  ,w tym z AA.
Sama pisałas ,ze  poszłas chlac z kolega z AA.no to miałąs nawrót.No moze ,ze nie byłas wtedy w abstynencji i terapii?

Fajna z Ciebie Kobitka,nie jestes taka az pesymistyczna na jaka sie kreujesz

Wiesz generalnie to nie wiem czego sie wstydzic.Nie ja pilam i nie ja byłam pijana .Nie odpowiadam za innych ludzi i nie biore odpowiedzilanosci za ich czyny.

A ja biorę i wstyd mi za pijaka i źle się czuję w takim towarzystwie.