Nie radze sobie sama ze soba - Netkobiety.pl

chyba wiem co czujesz... Moi rodzice od małego mi wpajają, że jestem do niczego, że sama nie dam sobie rady i zginę, tylko że ja się odcięłam - poszłam na studia, wyprowadziłam się z domu... Na początku było fajnie, potem połowa ludzi z roku się na mnie obraziła z powodu idiotycznej plotki. Nie miałam żywcem do kogo otworzyć gęby i wtedy właśnie zaczęło we mnie narastać dziwne uczucie pustki i totalnej niemocy. Codziennie płakałam, błąkałam się po ulicach, byle tylko nie musieć wracać do pustych 4 ścian, potem znalazłam sobie też pracę, w końcu pojawil się i chłopak. Najpierw myślałam że to koniec moich problemów, ale nie do końca... Nawet gdy wsztsko jest ok, on jest obok mnie, zapewnia o szczerości uczuć, to ja i tak czuję pustkę... no i gdzie tu logika? Ja myślę, że jeśli ktoś Cię kiedyś mocno skrzywdził, pozwolił Ci poczuć, że jesteś nikim, to to uczucie, będzie do ciebie potem wracać... za każdym razem... to głupie, ale wiem jak to jest gdy czuje się za czymś tęsknotę, dąży do zmian, a w głębi wie, że to nigdy się nie stanie... Tylko ta nadzieja... to jest najgorsze... mnie zawsze pomaga to, że za każdym razem gdy jestem smutna przypominam sobie co osiągnęłam, pomimo tego, iż nikt we mnie nie wierzył, przypominam życiowe momenty w których czułam się kims ważnym. to daje mi poczucie własnej wartości. Nie ważne co oni o Tobie myślą, ważne jest to, co sama osiągnęłaś, bez ich pomocy. Na pewno jesteś z siebie zadowolona... oni mówią, że bez nich zdechniesz z głodu, a Ty wiesz, że to nieprawda, to już dobrze, bo jesteś zaradna - znalazłaś pracę i o tym wiesz;)

kas301191  dzieki kazdy  ma swoja historie i  Twoja tez nie jest  latwa  juz mi  lepiej  ze  dalas  sobie rade majac bardzo podonie  jak  ja  pozdrawiam

hmmm  wlasnie o  to  chodzi o  dystans  ja go nie mam  jezeli  chodzi  o  rodzine  bo  mimo  ze  nie mialam  dobrze  mysle ze  w niej  powinno  byc  to  co  najlepsze. Mam  znajomych   duzo  tylko  chodzi o  to  zebym  mogla sama  siebie zrozomiec i  zgodnie z soba  zyc nie patrzac wstecz  a to dla mnie jest  problem  pozniej  chodze i  sie doluje  wiem  ze z wlasnej  winy  to  mam.Zamiast  wstac zamknac za soba drzwi isc do  prdzodu  ciagle sie coafn  do punktu  wyjscia ech  jednak  prawda jest  ze  egoistom  zyje sie lepiej  taki  to  ma wszystko i  wszystkich  w  .... powazaniu

Hej patrycja :
Czytajac Twoj pierwszy post mam wrazenie ,ze wypowadziłas sie tylko po to zeby zwrócic na siebie uwage i zeby rodzice pokazali w koncu ,ze im na Tobie zalezy,zeby zmienili swoje zachowania wobec Ciebi,zeby pokazali ,ze Cie kochaja itd .
Wiem jedno nikogo nie da sie zmienic ,nawet rodziców.Trzeba zaczac od siebie.To ,ze teraz jestes nieszczesliwa,z niskim poczuciem wartosci,strachem przed samotmoscia to z pewnoscia wina domu rodzinnego ,w którym doznajesz przemocy psychicznej.Nie radzenie sobie ze złoscia to nie radzenie sobie ze swoimi uczuciami i emocjami.Skrywanie jej ,udawanie ,ze wszystko jest dobrze,a nie jest ,doprowadza do agresji  Jedanak tylko od Ciebie zalezy co ty z tym dzisiaj zrobisz.Dobrym rozwiazaniem jest znalezc osrodek p/działania przemocy(państwowy osrodek ) ,gdzie mozesz uzyskac pomoc i przejsc terapie,która moze postawic Cie na nogi.Ratuj sie dziewczyno,zycie w przemocy powoduje destrukcyjnego skutki,jestes ofiara.Nikt nie ma prawa Cie wyzywac,grozic,straszyc ponizac,nawet rodzice.To przestepstwo.Ja jestem po takiej terapii i zaczełam zycie od nowa z dala od toksycznej rodziny,a nie wyobrazałm sobie ,ze moge zyc sama.Teraz jestem szczęsliwa,a byłam na krawedzi po miedzy zyciem ,a smiercia.Matka wpoiła mi to ,ze jest swiatoscia ,a ja jako jej dziecko mama robic jak ona chce ,ze ma prawo mnie dołowac ,obrazac,ponizac i wykorzystywac.Tylko dlatego ,ze mnie urodziła.Dzisiaj mam swoje ja i nie dam sie nikomu juz skrzywdzic:)
Szukaj fachowej pomocy.
Pozdrawiam