witam wszystkie mężatki ale samotne - Netkobiety.pl

oj naprawdę to czasami wyć się chce do księżyca ha ha ale dobrze ze jest takie forum ze można z kimś pogadać bo człowiek by zgłupiał;-]

tak nowa dziś jakoś tak siadłam i przypadkiem na ta stronę weszłam i chyba dobrze zrobilam ;-] troche sie z kimś pogada to szybciej czas zleci

jesteśmy małżeństwem 5 lat i już przed ślubem rok jeździł teraz to juz chyba sie przyzwyczaiłam ale najgorsze jest to ze jak go potrzebuje to go nigdy nie ma ale i szkoda mi córci masakra;-]]ale sa super ludzie z którymi można pogadać ;-]] a ty jak długo juz tak sama

jedzie ma 4 lub 5 tygodni a tydzien w domu a ten tydzien tak zleci ze w sobote jest w domu nie zdążę się obrócić a już jest niedziela i wyjezdza

moj jeździ na 3 tygodnie i tydzien w domu,czasami dwa

mają 12 i 2 lata

no bardzo zaczynają się kłócić i tłuc

ja z zachodniopomorskiego,jestem codziennie,jak mój jest to rzadziej

no mój ma w niedzielę przyjechać jak sie nic nie zmieni

ok ja mykam bo idę po córcie do przedszkola może wieczorem się tu jeszcze spotkamy pozdrawiam ciepo

hej witaj na forum

Witam, jestem ze szczecina, pierwszy raz na forum ale widze ze warto z wami poklepać. Mam w życiu podobnie jak wy, mąż pracuje - czesto wyjazdowo a ja siedze w domu bo po powrocie z wychowawczego szef mi podziekował. Mam 3letnią córcie, fajnego i dobrego męża z ktorym jestesmy juz prawie 6 lat po slubie ale na codzien doskwiera mi samotnosc. Dziecie wyprawiam o 8 rano do przedszkola, męża do pracy i zostaje sama z pustymi myslami wsrod pustych ścian. Trzeba posprzatac, cos ugotowac ale jak nie ma do kogo buzi otworzyć to mozna wpasc w depresje od takiego ciaglego siedzenia w domu. Nie mam tu wielu bliskich osob bo mieszkamy w obecnym miejscu dopiero od roku. Fajnie bedzie czasem cos z wami popisać, mam nadzieje ze troche mnie to wyciagnie z tej stagnacji w ktorej tkwie. Pozdrawiam i 3mam kciuki za netkobietowe przyjaźnie, oby się realnie utrwalały bo chyba takich potrzebuję.

lena teraz patrze ze wiek masz 31

nie jest tak zle  mi nie dużo brakuje do ciebie ha ha ale nie czuje się na tyle nawet czas leci ;-]] a kiedyś czlowiek nie mógł się doczekać 18 nastki;-]]

żebyś wiedziała,czekało się na dowód,a teraz chciałby aby czas do tyłu szedł,tym bardziej że od tej 18 to tak szybko czas zleciał

Witajcie
jestem w takiej samej sytuacji jak Wy. Mąż od 1,5 roku pracuje za granicą, a ja jestem w domu z dwójką diabłów- Starsza 6 lat, Młodszy 3 lata.
Podobnie jak jednej z Was, szef podziękował mi za pracę po wychowawczym na syna. W sumie i tak bym nie wróciła bo mały jest pod opieką lekarzy specjalistów, ale odbyło się to w niezbyt miłej atmosferze :-(.
Z mężem widzimy się w realu kilka dni w miesiącu, na codzień na skype, raz na jakiś czas ja do niego pojadę.
Ogólnie jest ok, tylko denerwujące są sytuacje kiedy dzieci chorują. Bo przy dwójce to jest opcja full:-).
Pozdrawiam

hej Ewa, Takaja i Lena, czy wy wszystkie podobnie jak ja jestescie gospodyniami domowymi (desperat housewifes hehe -mój ulubiony serial zaraz po Dr Housie) czy pracujecie? Wszystkie mamy dzieciaczki małe i drugie połówki, to nas łączy ciekawe co jeszcze na tym forum wspolnego ustalimy. Ewa skąd jesteś? i jesli chcesz to napisz co zdrowotnie dolega twojemu synkowi ze jest pod stala opieka lekarską.

Cortex przykro mi, ale witaj wśród gospodyń domowych napisz skąd jesteś? Wlasnie oglądamy rodzinnie kocurro i jest kupa smiechu, wy tez dziewczyny macie wlaczony polsat?

witaj cortex jestem w takiej samej sytuacji mój mąż wyjeżdża a moja córka płacze że chce do tatusia aż serce się kroi czasami męża potrzebuje a w takich sytuacjach jego nie ma i mam wszystkiego dość ale wiem że robi to dla nas ale człowiek czasami nie ma siły na nic a ta samotność dobija pozdrawiam

ewaaa widzę że łatwo Ci nie jest,normalnie samej jest ciężko,a ty jeszcze masz problemy ze zdrowiem syna,cóz życzę zdrówka jemu

Rozumiem Cie takaja2002....w maju juz mina 2 lata jak jestem sama z corkami.Nawet czlowiek nie moze sie nikomu wyplakac w rekaw....a juz o spedzeniu wieczoru i pogadaniu juz mowy nie ma.

Cortex,nie wiem kiedy bedę miała czas dla siebie jak mój wraca na tydzień to nie wiemy gdzie ręce włozyć,czy jechać coś załatwiać,czy posiedzieć  w domu  itd
co prawda czas na kawę mam,ale ja myśle o takim czasie kiedy bedę mogła wyrwać się na cały dzień z domu brakuje mi tego,bo przed urodzeniem dziecka robiłam sobie takie wyskoki teraz frajdą jest dla mnie zostawienie małego teściowej na godzinę i pojechać do miasta na zakupy

nam o dziwo "rozstanie" trochę pomogło odbudować związek. Przed wyjazdem bywało róznie, teraz jest lepiej niż ok. Oczywiście ja mam czasem jazdy pt. gdzie jesteś i co robisz. Zabawiam się wtedy w takie małe NKWD w spódnicy :-). Tyle tylko że jest to małżeństwo weekendowe. Cała czarna robota spada na mnie. Nie powiem jak mąż przyjedzie robi w domu absolutnie wszystko, ale......
Ale mnie ta pomoc jest potrzebna np. teraz kiedy kochana dwójka jest chora i gorączkuje, kaszle, płacze.
A on teraz przyjechac nie może. Pomoc mi potrzebna kiedy mam remont w domu, kiedy mam sprawy do załatwienia, bądż kiedy jest mi poprostu żle. I dobija mnie wtedy pociszanie przez skypa.
Są tez plusy:-). Największy finansowy, to wiadomo. Może tez bardziej zabiegamy o siebie?
Wiadomo najbardziej pokrzywdzone są dzieci. Niestety jeszcze nie całkiem rozumieją czemu tata wyjechał. Starsza już się pyta, ale jeszcze nie do końca ogarnia odpowiedzi.
Wczoraj mąż zapytał się mnie co bym chciała z okazji nadchodzących urodzin, jego mina była bezcenna kiedy odpowiedziałam że 2 tyg urlopu w samotności :-)

Witajcie Dziewczyny! Tak się składa że jestem właśnie takim mężem w delegacji zagranicznej. Pracuje w delegacji już naście lat w sumie. Od kilku lat za granicą. Ostatnie 2 lata w niemczech. Też jestem w domu średnio kilka dni w miesiącu. Masakra jeśli chodzi o opuszczanie najbliższych. Kiedys, kiedy byłem singlem było to nawet fajne ,teraz jest ciężko. Dzieciaki tęsknią. Ja za Nimi...

czesc, przypadkiem na to forum trafiłam, bardzo sie ciesze, mam nadzieje ze wielu rzeczy sie dowiem. Pozdrawiam

ewaaa- właściwie to powiem że ja całe życie pracuje na delegacji więc nie mam wielkiego porównania jak to może byc mieszkając i pracując w jednym miejscu.
Jak takie życie wpływa na faceta... Trudno mi mówić za innych ale dla mnie to jest moja normalność niestety. Jestem przyzwyczajony do takiego życia. Nie jest lekko ale myśle że trzeba mieć pewne predyspozycje do tego aby sobie tak radzić. Już pisałem że pracuje po za domem już naście lat. Trudno zrobiło się od kiedy mam małe dzieci. Wcześniej kiedy byłem w związkach ale nie miałem dzieci nie było to aż takie złe. W każdym razie radziłem sobie z tęsknotą. Teraz kiedy mam trójke dzieci w domu które na mnie czekają znacznie trudniej mi wyjeżdżać i zdecydowanie częściej myślę o domu.
Choć plusem są powroty kiedy dzieciaki rzucaja mi się na szyję z krzykiem - tata tata tata przyjechał. To niesamowicie emocjonalne chwile.
Kobiety które mają facetów w delegacji decydują się na ciężkie życie.
Wielki szacunak dla Was dziewczyny za to że ogarniacie wszystko podczas gdy my gdzieś daleko...

hej ewaaa masz racje my z dziećmi chorymi w domu ale mężowie tez sie martwią jak tam dzieci w domu czy zdrowe a jak chore to tez przezywają i pewnie jeszcze im trudniej ze nie mogą być przy nas a na pewno by chcieli. i jakoś musimy sobie radzić i oni tez w samotnosci.

Oj Przemowi się w głowie poprzewraca :-). Tyle komplementów :-D.
Ale dzięki Niemu wiemy mniej więcej jak to wyglada z drugiej strony.
Napiszcie co Was najbardziej denerwuje jak męża nie ma? Pomijając kwestię dzieci.
Bo mnie chyba tzw. uwiązanie. Zawsze miałam duzą potrzebe wolności, a teraz gdy cała opieka nad dziećmi spadła na mnie czasem czuję że się duszę. Wydaje mi się że moje szare komórki mają urlop bezterminowy :-). Już nawet myslałam zeby wrócić do szkoły aby troche się dowartościować:-)

Ja tez mam potrzebe wolności, dlatego narazie sie nie wiąże, a jak juz z nims jestem to mam wrazenie jestem uwiazana i ograniczana. Wiec narazie mnie nic i nikt nie deneruje

Anet zreszta wydaje mi się że taki wyjazd to sprawdziam znajomosci. Mnie sporo znajomych się "wykruszyło". Częsć odpadła z zazdrości, część po tym jak nie chciałam być kasą zapomogową pożyczkową. Najlepszy przykład "koleżanka" obraziła się na mnie bo chciała pożyczyć 200 zł bo jej brakowało do............ torebki. To ja w d.... mam takich znajomych.

kurcze zapomniałam o tym wątku,ale jakoś wpadł mi w oczy dzisiaj

macie rację dziewczyny takich znajomych lepiej omijać,ale ja wam powiem mój pracuje z kumplem któremu właściwie zawsze pomagaliśmy,a 3 lata nawet bardzo finansowo,psychicznie itd
a on sie jak odwdzięczył? dobra załatwił mojemu pracę,ale potem zaczęło się szmacenie mojego przez tamtego...,przyznam że długo się nie odzywałam z tego i jeszcze z innych powodów
mój sie wkur...,i wyskoczył kiedyś czego ty chcesz ode mnie,tyle w życiu Ci pomogłem a ty jeździsz po mnie,w końcu ten kumpel sie zamknał i trochę przysiadł na dupsku

powiem że z takiego zycia na odległość jest tylko jeden pozytek ... finansowy,bo nic wiecej