Uzależnienie? "Kocha za bardzo"? Nie ufa? - Netkobiety.pl

A dlaczego nie? Wydajesz się być czułym, opiekuńczym i troskliwym partnerem, ale jeśli to jest, nie daj Boże, depresja, to kto ma ją zdiagnozować i przepisać lekarstwa? Ty? Z naszą, forumowiczów, pomocą?

Rozumiem Pozdrawiam serdecznie.

Myślę, że zapewnianie o uczuciu i zaangażowaniu jest niezwykle ważne. Tak w słowach, jak i czynach
Ale też nie można przesadzić oczekiwaniami, żeby zapewnienia drugiej strony nie stały się "obowiązkiem małżeńskim".

Jezeli ma takie objawy jak opisujesz, to brzmi to jak kliniczna depresja, ktora TRZEBA leczyc. Sprobuj przekonac swoja dziewczyne do wizyty do lekarza. Nie musi byc od razu psychiatra, moze byc lekarz pierwszego kontaktu.

W takiej sytuacji jedynie Twoje dobre checi to niestety na niewiele sie zdadza. Wspieraj ja, jak najbardziej, ale opieke powierz specjaliscie.

Woombatt, to nie jest kwestia przekonywania Kruszynki, ale jej osobistego przekonania do poszukania rozwiązania.

Niewiele można napisać, gdy nie wiadomo, ile lat ma Kruszynka i jakie ma doświadczenie osobiste (z racji wieku). Jakiego typu rozstania macie? Na jak długi czas?

Wygląda mi to na etap w rozwoju Waszej relacji: świat się Jej zawęził, a do tego  może sobie pozwolić na "nic-nie-robienie". Przyczyną może być także tęsknota.

Może czasami lepiej milczeć i czekać, niż mówić, aby podtrzymać rozmowę. W milczeniu pojawiają się czasami adekwatne słowa, które diagnozują przyczyny stanów wewnętrznych.

Jak czytam o "kochaniu za bardzo" to mnie zawsze śmiech ogarnia. Nie można kochać za bardzo. Zaufanie do kogoś zależy od zaufania do siebie. 

Wyręczanie Kruszynki z obowiązków sprzyjać może wypracowywaniu postawy bezradności i oczekiwania, że ktoś będzie jej księciem, "przytuli i zbawi".

Piszesz o zmartwieniu. A może chodzi o to, abyś się martwił i myślał? A może są jeszcze jakieś inne przyczyny?

Kliniczna postać depresji ma związek z chemią mózgu. Na nastrój mają wpływ takie czynniki jak: dieta, światopogląd, pora roku, światłolubność, kolory ścian, zaburzenia snu etc.

Święta racja. Jedyne, co mogę osiąganąć "namawiając" ja w tej chwili, nawet subtelnie, to wpędzić ją w poczucie własnej nieadekwatności, "bycia wariatką", lub będzie odebrane jako dowód na to, że jest mi jakimś wielkim obciążeniem. A to byłoby dla niej nie do zniesienia. Jej samoocena i tak wisi na włosku, choć moje wysiłki w tej materii nie pozostają bez echa A prawda jest taka, że jest kobietą z ogromnie zaniżoną samooceną, ale która swoim ciepłem i troską "obłaskawiła bestię" - który był po długim i naprawdę toksycznym związku, po którym podświadomie brałem "odwet" na kobietach. Dlatego czekam. Jeśli u niej pojawi się świadomość i wola, by udać się do psychologa - wtedy pójdziemy tam razem. I dlatego też prosiłem, żeby rad "weź ją do lekarza" unikać

Owszem, świat się zawęził. Ale to raczej efekt tego, co się z nią dzieje - a nie przyczyna. Bo jej pasje są wciąż żywe, tylko na razie brak jest motywacji do ich praktykowania. Zwłaszcza, że oboje studiujemy w różnych miastach. W różnych miastach pracujemy. W różnych miastach mieszkamy. I wszystko kręci się wokół tego, że nie ma mnie przy niej. Ale dwa-trzy razy w m-cu spędzamy razem weekend.

Owszem, widzę u niej mechanizmy i zachowania które mają na celu zwrócić moją uwagę na nią, spowodować wylew troski i ciepła, albo po prostu pokazać że ją boli i żebym ukoił ten smutek, ale to nie jest wampirzyca. To kobieta, która po prostu przez całe życie nie dostawała tego, czego bardzo potrzebuje (również od rodziców, zwłaszcza od ojca) - a ja mam dla niej tyle ciepła i miłości, że nie jest dla mnie problemem jej "apetyt". Zwłaszcza, że w zamian za moją miłość "dostaję" wspaniałą, oddaną i wrażliwą kobietę, za którą dałbym się posiekać. Owszem, trochę "królewiczuję" i przybywam na białym koniu - ale nie wyręczam jej w życiu.

Bo kochanie "za bardzo" to skrót myślowy. Bo miłość jest cudownym stanem i sprawia, że życie nabiera barw - ale zatracenie się w niej zupełnie może być szkodliwe, bo wtedy z palety barw zostaje nam tylko jedna.

Mój osobisty pogląd na depresję jest taki, że to nie jest choroba - tylko mechanizm obronny organizmu, który czuje, że pędzi za szybko i w złym kierunku. Sedacja, by nie zabrnąć w szaleństwo.

Nitka, powiedz mi, czemu tęsknisz za nim AŻ TAK?

Dla mnie właśnie to jest czymś niezwykłym, że tęsknota tak boli. Ja tęsknię za Kruszynką, brakuje mi jej. Ale dla mnie to wręcz motywujące - tam gdzieś daleko jest Ona, czeka na mnie, . Dlatego nie mogę pozwolić sobie na porażkę, bo te tylko wydłużą stan rozłąki. Ta tęsknota jest pełna energii i radości - tkwi w sercu, myślę o niej i uśmiech mnie nie opuszcza. Bo wiem, że ona jest. Czerpię z tej tęsknoty siłę. Dlatego zastanawia mnie, dlaczego z niektórych tęsknota siły wysysa?

Jakie to proste, co piszesz.

Cieszę się, że Tobie pomogły "długie rozmowy" i kompetentni specjaliści. Pytanie na jakim etapie byłaś, gdy rozmowy z Danką się rozpoczęły? Jak by wygladały i jaka byłaby Twoja reakcja, gdyby odbyły się nie po dwóch latach, a po trzech m-cach? I czy wszyscy ludzie obligatoryjnie odbierają te same bodźce w ten sam sposób i reaguję tak samo jak Ty? I czy dorosły nie miewa czasem irracjonalnych blokad w głowie, które skazują racjonalne pomysły na irracjonalną klęskę?
Nie powtarzaj się po raz trzeci, proszę. Zwłaszcza, że ciężko odpisywać na figury pozornie retoryczne. Musisz, niestety, przyjąć do wiadomości - że sugestie udania się do specjalisty, podjęcia leczenia są w danech chwili absolutnie niewskazane. Dlaczego? Nie wiem. Nie jest to mój strach przed trudnymi tematami, takiego się wyzbyłem. Jest to świadomość, że jest to skazane na porażkę, a może może zaszkodzić moim przyszłym staraniom o to, by Kruszyna do lekarza poszła (wtedy, gdy już dojrzeje i uświadomi sobie potrzebę).
Pozdrawiam.

Dopadła ją tęsknota, dopadły ją rozterki - że wszystko ok, ale nie do końca, taki stan jeśli trwa, to te rozterki coraz większe.
Jak wyczytałem mieszkacie w innych miastach, widujecie na weekendy. Może dla niej to za mało, może myśli o czymś więcej, daje sygnały.
Uważam, że najwyższy czas rozmówić się poważnie - musi być następny krok. Podejmij decyzję męską - jestem z nią i daję z siebie ile mogę czy traktuję to dalej jak jest. Na moje rozbija się o to, że ona nie jest pewna przyszłości z tobą. To różnie bywa, raz szybciej, raz wolniej, ale w końcu muszą iść konkrety. A konkretem będzie - pojedź do niej, porozmawiaj, jak ona to widzi, jak ty widzisz i miej świadomość, że ona to widzi tak - kocham go, tylko te weekendy, chciałabym więcej, nie ma więcej, czy to ma sens?

Czy Ty facet sluchasz siebie? Twoja dziewczyna moze jest ciezko zdepresowana, a ty rece umywasz, bo nie chcesz pomocy psychiatry????
Zazdroszcze jej partnera...

Facet, obudz sie i zacznij normalnie funkcjonowac w rzeczywistosci, a nie w swoich fantazjach.

Ale nie lepiej sie upewnic, ze specjalista jest zbedny? Przeciez to logiczne, zamiast siedziec i truc jak to ciezko z jej nastrojami.

Autor sugestie odbiera jako natarczywe. A posty pani świadczą o tym, że czytała pani nieuważnie, albo nie rozumiejąc treści.

Bardzo mnie ciekawi co pani wymyśliła w tej materii. Jakie to powody mogę mieć. Nie przepadam za niedomówieniami.

Ciekawe, czy interlokutorka z każdym bólem głowy biegnie do neurologa?:) Taka ironia jest przereklamowana.

Zatem wyklaruję, mam nadzieję, po raz ostatni. Postrzeganie świata "szachowo" nie sprzyja trafności porad. Cieszę się, że panie nie mają problemów i do specjalistów zajmujących się sferą psychiki chadzają bezproblemowo. Może przy następnej wizycie warto zapytać, czy wszyscy ludzie posiadają taką samą - bezproblemową - konstrukcję psychiczną? Może obiektywizm profesjonalisty uzmysłowi paniom to, co usilnie ignorują.
Otóż mając pełną świadomość, że wizyta u specjalisty byłaby pomocna - nie zamierzam swojej partnerki "namawiać", "przekonywać", "sugerować". Dlaczego? Panie mogą nie zrozumieć, ale chodzi o intymność. Psycholog, psychiatra - to specjaliści zajmujący się niezwykle delikatną i intymną sferą ludzkiego życia. Przynajmniej dla niektórych. Jeśli w tą intymność wkradnie się jeszcze jakiś inny problem - blokada, lęk, fobia - to tworzy to mieszankę niezwykle wyczuloną na pewne sygnały (proponuję odrzucić założenie, że nie próbowałem rozmów i badania stanowiska Ukochanej w tej kwestii). W takiej sytuacji trzeba charakteryzować się wrażliwością troglodyty, by tak bezrefleksyjnie powtarzać komunały "weź to zrób". W tej sytuacji nawet najsubtelniejsza próba przekonania do wizyty u lekarza obarczona jest cholernie wysokim ryzykiem, że:
1) zakończy się zdecydowaną, a może i agresywną odmową
2) Spowoduje drastyczne pogorszenie się nastroju danej osoby
3) wywoła po raz kolejny myśli o własnej nieadekwatności, o byciu ciężarem dla świata.

Nie osiągnę nic, poza tym, że "spalę temat" na starcie.

Dlatego prosiłem o wymianę doświadczeń, a nie autorytarne i wzmacniane ironią puste slogany "weź ją do lekarza". Bo w tym stanie nie pójdzie. A jeśli ktoś zna ją lepiej - niech mi udowodni, że się mylę. I wbrew temu, co szanowne panie powiedziały - ja, swoim wysiłkiem i staraniem, mogą na jej nastrój wpłynąć. Przynajmniej na tyle, żeby możliwe stały się inne działania. I taki był cel tego wątku. Spojrzeć na problem z innej strony, rozważyć działania które przyniosły zamierzony skutek w przypadku innych osób które borykały sie lub borykają z problemem.

Wiem, że nie rozumiesz. I że nie przepadasz za zmuszaniem myśli do wyjścia poza ustalone ramy swojej logiki. Wręcz przeciwnie - jak ktoś lub coś wychodzi poza te ramy, to odczuwasz wewnętrzy przymus wtłoczenia go w nie z powrotem, na siłę. Żeby nie burzył Ci Twojego komfortowego wyobrażenia o rzeczywistości. Ludziom, którzy mają fobie z uporem będziesz powtarzać, żeby się "ogarnęły", przełamały, ładowała im do głów jedyną słuszną wizję rozwiązania problemu - bo Ty nie rozumiesz, jak można nie rozumieć tak oczywistych rzeczy.

Masz rację.

To ja jestem zaciętą płytą?:) Twoje stanowisko znam. Za pierwszym razem podziękowałem za radę i sugestię, że to może być depresja.

Jestem na "nie" i tłumaczę Ci, a nie usprawiedliwiam, swoje stanowisko.

Cieszę się, że pomógł Ci psychiatra. Że nie miałaś oporów, irracjonalnych lęków (tak dalece nielogicznych), że rodzina wyklnie Cię jako wariatkę, znajomi zaczną unikać, a lekarz przepisze pastylki szczęścia "głupi jaś" będące mentalnym kneblem osobowości. Ona ma.

Fajnie, że dla Ciebie depresja jest równie intymna co kaszel i idąc do psychiatry nie stawał Ci przed oczami obraz obleśnego dziada/baby bezceremonialnie grzebiących w najbardziej wrażliwych i intymnych obszarach Twojej osobowości, w miejscach i wspomnieniach, którymi nie podzieliłabyś się z własną matką - a co dopiero z obcym człowiekiem.
Ty wiesz, że to dobrzy fachowcy, przynajmniej duża część. Ja też to wiem. Ale trudno to wyjaśnić osobie, która po prostu się boi i ma uraz. Nie musisz mi też tłumaczyć co to jest depresja. Możliwe, że wiem to równie dobrze co Ty.
Dziękuję, że podzieliłaś się ze mną swoją historią. Nie myśl, że kpię z niej. Ale czy sądzisz, że da się ją w taki prosty sposób przełożyć na zycie innych?

Ktoś mógłby. Ty i Ci wszyscy, którym tym zdaniem starasz się to zasugerować. Tobie, jak rozumiem, zdaje się, że stoję okoniem byle tylko nie pomóc najbliższej mi osobie wyjść z problemu? Takie "uzasadnione (mniej lub bardziej ) domniemania" to miecz obosieczny. Problem w tym, że w istocie wiedząc b. mało - uważasz, że wiesz lepiej ode mnie. A ja, skoro nie myślę jak Ty, to pewnie dlatego, że mam jakieś "zaburzenie", problem do którego nie potrafię się przyznać przed sobą i który przesłania mi rozwiązanie tak proste i tak oczywiste!
Hmm... A jakie masz powody, żeby dopatrywać się u wszystkich zaburzeń? Czy tak bardzo musisz mieć rację, bo Twoja samoocena, pomimo 10 lat od wyleczenie depresji wciąż jest krucha i drży ze strachu przed nawrotem?

Musisz, bardzo mi przykro, przyjąć to do wiadomości. Że borykamy się, poniekąd oboje, z problemem, którego pomimo najlepszych chęci nie potrafię wyjaśnić w sposób który byś zrozumiała. Problem, który sprawia, że podsuniete przez Ciebie rozwiązanie - na dzień dzisiejszy - nie wchodzi w grę, a wszelkie próby nacisku mogą mieć opłakane skutki. Dlatego zamiast po raz enty dziwować się jak można nie rozumieć tak prostych rzeczy - napisz coś konstruktywnego nt. jak przekonać osobę bojącą się lekarzy do wizyty u lekarza? Jak osobę, która nie potrafi zwierzyć się ze swoich obaw i lęków nawet najbardziej zaufanym osobom - przekonać do zwierzenia się komuś obcemu? Jak budować jej poczucie własnej wartości, by uwierzyła, że to ma w ogóle sens?

Edit:
Za długo pisałem posta, a w międzyczasie Ty zdążyłaś go edytować zmieniając całkowicie jego wydźwięk.
Adlernewman, przykro mi czytając Twoją historię. Niemniej pozwalasz sobie na zbyt daleko idące utożsamianie mnie ze swoją matką, a mojej Kruszynki z Sobą. Nie jesteśmy emanacją, prześladującym Cię ponownie koszmarem który TY przeżyłaś, erzacami Twojego cierpienia. Jesteśmy zupełnie innymi ludźmi. A Ty widzisz wszystko wyłącznie przez pryzmat swojego przypadku. Doceniam, że angażujesz się w sprawę mojej Ukochanej i tak emocjonalnie traktujesz jej zdrowie i nastroje. Zapewniam Cię, że nie jestem małym obłudnym f***** który kosztem Niej będzie budował sobie "przetrwalnik", w którym obie strony będą miały "ch***** ale stabilnie" i moja postawa nie wynika z potrzeby kompensowania sobie wyimaginowanych braków w męskim ego. Dbam o nią jak umiem najlepiej, obdarzam ciepłem i miłością dając z siebie ile mogę i zamierzam ją z tego wyciągnąć. Niemniej zrozum, że poza podobieństwami do Twojej sytuacji - są również drastyczne różnice i nie mogę zrobić tego tak, jak sugerujesz. Zaufaj mi. Jestem najbliżej, widzę i wiem najwięcej, rozumiem ją najlepiej. Nie zamierzam ustawać w wysiłkach zmierzających do zmiany tego stanu rzeczy. Nie omieszkam dać znać, jak się sytuacja będzie rozwijać
Pozdrawiam.

Raczy pani wybaczyć, Autor wychodzi z założenia, że najlepiej uzasadnić twierdzenie pokazując na przykładzie.

Ponownie raczy pani wybaczyć - ale pani posta odebrałem jako personalny, choć subtelny atak na moją osobę. W tej sytuacji pytania uznałem za podporządkowane odgórnie założonej tezie. Ergo - nie zmierzające do dania odpowiedzi. Spodziewałem się też w następnym pani poście przypuszczenia braku jaj lub nadmiernej opiekuńczości.

Odniosłem wrażenie, że żadnej z pań nie przyszło do głowy po prostu uwierzyć, że po drugiej stronie monitora jest mężczyzna oddany swojej kobiecie całym sercem i szczerze zainteresowany rozwiązaniem problemu. Który ma za sobą już wiele rozmów i działań, i nie bez powodu prosi o powstrzymanie się od rad w stylu "weź do lekarza", bo Ukochana z jakichś powodów których Autor może wyłacznie domniemywać, do lekarza nie pójdzie.
Proszę w tej sytuacji zrozumieć moje zdenerwowanie, skoro dwie najaktywniejsze uczestniczki tematu robią dokładnie to, o co prosiłem by nie robić. Przepraszam.

Komasując - w depresji powinno się iść do lekarza. Jeśli jest to niemożliwe - co wtedy?

Uch...

Proponuję terapię zajęciową. Poproś Ukochaną, żeby coś dla Ciebie zrobiła. Coś konkretnego.

Niech ma zajęcie cały czas i niech robi coś, o co Ją poprosiłeś i niech to będzie miało znaczenie dla waszej przyszłości.

Na przykład: kochanie, nie mam kiedy poszukać, wziąłem nadgodziny, proszę pochodź po necie, gdzie mógłbym pracować w Twoim mieście (gdzie mogłabyś pracować w moim).

Nie mam kiedy zszyć sobie spodni, upiec ciasta, przygotować prowiantu (jem byle co, BO NIE MAM CZASU, chciałbym zabierać coś domowego) - zrób zakupy i poproś żeby pomogła gotować (niech to nie trwa zbyt długo - musisz mieć czas na pieszczoty i wychwalanie Jej).

Potem, gdy dzwonisz, codziennie chwal, że takie pyszności jesz (i wspominasz jak gotowaliście razem). Będzie dzień-dwa przed Twoim przyjazdem piekła ciasta, w dniu przyjazdu szykowała kolację a cały tydzień szukała przepisów i wypróbowywała je na rodzinie. Będzie się czuła pomocna. Będzie wiedziała, że potrzebujesz Jej, więc musi się wziąć w garść. A w sumie nawet nie musi, tylko jest oczywiste, że się bierze w garść. Będzie zajęta konkretami, będzie w TU I TERAZ - po pierwszych przypaleniach i przesoleniach:). Bycie w teraźniejszości zawsze pomaga.

Niech Ci się zgubi szalik (albo opowiedz jak zazdrościsz koledze, którego dziewczyna robi mu na drutach czapki, szaliki, swetry a nawet rękawiczki). Nauczy się dziergać i będzie miała zajęcie (będziesz tylko dbał o zapas włóczki i składał zamówienia - na początek skarpeta na telefon komórkowy).

Jeśli planujesz wspólne życie i masz mieszkanie, do którego mogłaby się wprowadzić, powiedz że podobają Ci się obrusy robione szydełkiem (albo haftowane) i takież zasłony/firanki. 

Jeśli planujecie dziecko... Itd., itp.

Nie wiem co jeszcze. Wymyślaj. Bądź kreatywny. Wychwalaj i zachwycaj się tym, co zrobiła, jak dzwonisz pytaj na jakim jest etapie.

Bardzo proszę o powrót do głównego tematu wątku.

Pozdrawiam.
Mod. Wielokropek