Poddać się czy walczyć - Netkobiety.pl

hm . Trudny przypadek
Współczuje ci

Na Twoim miejscu porozmawialabym jeszcze raz z mężem, powiedz mu ze masz ochote aby w najbizszym czasie zajął się tylko i wyłącznie Tobą :*
Niech pieszczenie Ciebie nie skończy się po 2-3 minutach

Jeśli nie pomoże może warto iść do seksuologa?

Ojoj strasznie ci współczuję. Uwielbiam głaskać, całować, pieścić, masować ciało kobiety którą kocham. I sam lubię być pieszczony i masowany. To pomijają aspekt seksualny fantastycznie odpręża. No ale dość marzeń. Aktualnie jestem sam
Faktycznie. Porozmawiaj z nim. Ale spokojnie !!! Powiedz mu o swoich potrzebach. Zapytaj go co jest nie tak. Libido jest różne u ludzi, ale w waszym przypadku to już przesada. Zapytaj go może o fantazje erotyczne. Powiedz o swoich.
Nie namawiam do piractwa ale poszukaj w sieci plików pdf o seksie, seksualności itp. Skoro jesteście poza krajem i język stanowiłby zapewne problem przy terapii, to może w książkach znajdziecie podpowiedzi co robić, jak ćwiczyć.

No cóż prawie rok mija od kolejnego nieudanego związku. Taka kwarantanna też jest dobra. Coś tam się pojawiło na horyzoncie, więc może ....
Konkretnych tytułów nie, ale np. na temat masaży w tym erotycznych, może coś z seksu dla par itp. Rozpuść wyobraźnię.
Z tą ochotą, jak z uczuciem może się i tak zdarzyć niestety. Czyli trzeba działać. Może z rana. Wstaje powiedzmy o 6 to go zaatakuj o 5.30, bo wieczorem to faktycznie ma prawo mieć wszystkiego dosyć. Na pewno wiesz, że faceci z rana miewają ochotę na seks.
Wspominałem o masażu. Niech się wykąpie, czekaj na niego z oliwką i pomasuj mu plecy, kark, nogi. A może jak bierze prysznic, czy kąpiel to zaproponuj że go umyjesz Niestety waszymi problemem może być ta pogoń za zapewnieniem wam pieniędzy. Chyba niejeden związek tak się wyłożył. A to ze zmęczenia, a to z braku partnera/partnerki w domu po całych dniach.
Jakiś wspólny wyjazd na weekend, na kilka dni ?

Klarek,
Masz rację, że powinnam całkiem z rana zacząć. Aczkolwiek często się przebudzam jak już męża nie ma w łóżku. Ja też jestem często niewyspana. Mamy 2 letniego synka i on się przebudza w nocy, więc ja rano odsypiam. Ale stanę na wysokości zadania:) nieraz próbowałam o 4, 5 , ale nie było odzewu. Poprostu spał, lub się przewrócił na drugi bok. A ja nie dawałam wszystkiego z siebie, bo boję się kolejnego upokorzenia, więc chyba wolę myśleć , że nadal on komara dusi i odwrócił się nie czując moich pieszczot.Dzisiaj też się dobierałam, ale całkiem w środku nocy, nawet nie drgnął!tak się zwinął, że musiałam sama wziąść jego łapkę i się nią przytulić.oczywiście łzy same leciały;(

Nie jest tak zawsze , że mąż tyle godzin pracuje. Ale jest prywaciarzem i zawsze ma obciążony umysł klientami, robotą... Nawet jak przychodzi weekend to jest tym przeciążony i nie ma na nic ochoty. Jak gdzieś go wyciągnę lub poświęci mi czas to później jak zda sobie sprawę ile go stracił to chodzi na minowany i coś przykrego powie nie zdając sobie sparwy jak mnie rani. Ale wiem , że mnie kocha i dla synka to by wszystko oddał.

Wspólny wyjazd odpada. Nie mam z kim synka zostawić, a jak pojechaliśmy z nim, to gdyby nie ja to by nie doszło przez tydzień na urlopie do żadnego zbliżenia.No i oczywiście ja zadbałam o jego zadowolenie bez większej wzajemności.
Spróbuję wprowadzić w czyn Twoje rady, ale czuję że to nie zmieni problemu bo do stosunku dojdzie, ale bez większej namiętności.A jak się zmęczy po kilku minutach to będę miała znowu wyrzuty sumienia.

Pig-headet:
Dzięki za tą podpowiedź. Już napisałam do jednej Pani psycholog, seksuolog.
Od połowy grudnia mąż wziął sobie wolne do końca grudnia. Moglibyśmy przeciągnąć jeszcze na styczeń, ale wówczas pewnie terapeuci mają urlopy...
Myślę, że najlepiej będzie najpierw spróbować online.
Zobaczę co mi ta Pani odpisze.

A propo jak myślicie, czy można rozbudzić na nowo pożądanie do tej samej osoby?

Ja jestem gówniarą, ale też wydaje mi się, że można - zresztą, już specjalisty w tym głowa, żeby się dało! Trzymam kciuki, dawaj znać co i jak

Lilia86 -- czasem ktoś może ci powiedzieć, że seks w małżeństwie nie jest ważny i że przesadzasz. Nie przejmuj się takimi opiniami -- seks jest bardzo, bardzo ważny, więc z podniesionym czołem o to walcz. Kobieta powinna czuć się porządana w małżeństwie. Na tym forum znajdziesz chyba dziesiątki wątków o podobnej tematyce -- w jednym z nich o ile dobrze pamiętam okazało się, że facet był nienormalnie chudy, więc coś fizycznie było źle.

Właśnie jesteśmy po kolacji u Greka. Muszę Wam powiedzieć, że dawno nie było mi tak przyjemnie z mężem.Aczkolwiek wielkich czułości nie zaznałam, ani wyrazów miłości. Nie rozmawialiśmy na  temat dręczących mnie boleści, bałam się, że zepsuje to jego dobry nastrój. Tym bardziej , że synek jeszcze pełen energii był.
Tylko w drodze do restauracji oznajmiłam mu krótko, że oczekuję więcej zainteresowania moją osobą z jego strony i narazie pozostawiam to jemu do przemyślenia. I do jego interpretacji. A ja z nim dokładniej pogadam jak będą relacje troszkę lepsze między nami i jak będzie mniej zestresowany.

Co do chorób i niskiej wagi, to mojemu mężowi zawsze przydałoby się parę kilo więcej. A w ostatnich 2 , 3 miesiącach schudł bardzo. Tylko, że ja myślę, że to z powodu byle jakiego jedzenia lub też nie jedzenia.

Dobra nowina o Pani psycholog- seksuolog. Odpisała na mojego maila i zdecydowałam się na razie sama z nią porozmawiać, a raczej E- mailować. Bo na takiej zasadzie ma to się odbyć.

Teraz mam zamiar wykorzystać nasze dobre samopoczucie i się potulić do męża. Ale więcej na razie nie wyjdzie ode. Póki nie wyjaśnimy sobie paru rzeczy. Tak kawa na ławę.

Musi być Ci ciężko... ale pomyśl, że podejmujesz już poważne kroki, by sytuacja się poprawiła! Tobie też na pewno przyda się terapia, by odbudować poczucie własnej wartości, ale przede wszystkim Twój mąż powinien poprawcować nad sobą i okazywaniem swoich uczuć!
Mam nadzieję, że humor już troszkę lepszy

Pomyślałam, że odświeżę swój wątek, gdyby kogoś zastanawiało , czy jest jakaś poprawa i czy znalazłam złoty środek na nasz problem.

Najpierw pragnę podziękować wszystkim, którzy udzielilia mi różnych wskazówek. Zarówno w tym wątku, jak i w innych, gdzie poruszyłam mój problem w małżeństwie.

Pani seksuolog na początek zachęciła do zrobienia badań mężowi. Wszystkie wyniki ma w normie, poza cholesterolem ( nic drastycznego).
Mojego listu do Pani seksuolog, jak i jej odpowiedzi mąż nie chiał czytać. Stwierdził, że się boi... A ja bałam się ciągnąć tą gadkę, więc pozostał w niewiedzy i mu to nie przeszkadza. Nie ma potrzeby dowiedzieć się, o tym co mnie tak naprawdę gnębi...
Do spotakania, które było zaplanowane na styczeń nie doszło. Zarówno ze względów chorobowych (wirus paskudnej grypy), jak i zawodowych.
W międzyczasie dostrzegłam u siebie, jak i u męża oznaki depresji. Oczywiście walczę z różnymi nastrojami już dosyć sporo, ale jest chyba coraz gorzej.
Jednak bardziej martwię się o męża. Ostatnio miał sporo wolnego i mniej stresu w pracy, mimo to z trudem go gdzieś wyciągałam. Unika towarzystwa, nawet parę razy sama z dzieckiem jechałam wieczorem do przyjaciół.... żeby nie zwariowač do końca w domu. Kiedyś takie osobne spędzania wieczoru, gdzie całą rodziną mieliśmy zaproszenie, nie miały miejsca.
Ma wiele zaległości, któremusi nadrobić( dość pilne), ale ucieka w świat gier, które jak twierdzi wcale nie sprawiają mu przyjemności.

To tak w wielkim skrucie, co się u mnie wydarzyło. Od pierwszego postu nie minęły jeszcze nawet dwa miesiące, a ja mam wrażenie, jakbym wyżalała się tutaj pierwszy raz pół roku temu.

End_aluzja,
Łzy mi poleciały, jak czytałam Twoją wypowiedź. Nawet się lepiej poczułam, dzięki.
Takie dobre, szczere słowa potrafią człowiekowi dodać sił.

On zawsze traktuje mnie bardzo dobrze. We wszystkich innych dziedzinach życia, poza seksem czuje się przez niego kochana i najważniejsza. Po pracy spędza czas ze mną i synkiem. Jest wspaniałym ojcem. Lepszego nie znam.Dlatego nasze małżeństwo jeszcze funkcjonuje.
Jednak moje poczucie niedowartościowania rośnie i bierze górę. Sprawia, że czuję się nieatrakcyjna, mało warta i niekochana.
Walczę z tymi myślami, bo wiem, że rzeczywistość jest inna. Słysze sporo komplementów na temat mojej urody i sylwetki. Nie raz zauważyłam, że jakiś mężczyzna się na mnie spojrzał....
Z drugiej strony wbijam sobie do głowy, że to przez te 3 kilo, które muszę zgubić. No ale, ważyłam mniej i lepiej w sypialni też nie było.

Ja już naprawdę nie wiem, jak z moim mężem rozmawiać... Przecież nie idzie w związku gadać tylko o pierdołach, a istotne kwestie onijać. Nie wspominać o nich.

Wczoraj próbowałam pogadać na temat masażu erotycznego w wykonaniu męskim. to, co wyczytałam na forum.
Opowiedziałam o neutralnuych specjalistach z tej dziedziny i że moglibyśmy zakupić jakiś podręcznik, żeby się trochę  doszkolić. Co o tym sądzi....
Nastąpiła natychmiastowa zmiana tematu, a moje pytanie zabrzmiało, jakbym sobie samej je zadała.

Czy to jest stawianie faceta pod murem? Pod presją?
Naprawdę nie było w tym , ani jednej nutki niezadowolenia, czy teżpretensji.

Muszę znaleźć specjalistę u mnie w mieście, który posługuje się j. polskim.
Jak nastąpi jakuś krok do przodu, to dam znać.

Skoro  jest tak zapracowany może pojedźcie wspólnie na urlop, odpocznijcie i tam na spokojnie porozmawiajcie, tylko w delikatny sposób żeby nie czuł się napastowany. Może przygotuj jakiś romantyczny piknik czy kolację, nie wiem jak Ci pomóc. Ale skoro on wie że to jest dla niego problem, jeszcze bardziej go to zamyka. Sądzę że wizyta u seksuologa mogłaby rzeczywiście Wam pomóc. Trzymam kciuki, powodzenia

Syla135,
Miło czytać, że u kogoś nastąpiła poprawa. Cieszę się razem z Tobą
Znam też przykład mojej koleżanki. Mąż zaczął się dopiero interesować potrzebami własnej żony, gdy ta o mały włos go nie zdradziła. W odpowiednim momencie powiedziała "stop".
Chyba do niektórych facetów można dotrzeć tylko szokoterapią.
Mój by mi nie uwierzył, że kogoś mam, albo życzyłby mi powodzenia.
Kiedyś, gdy się sapytałam czy mnie zdradził, stwierdził, że to ja miałabym powód do zdrady.
No, ale gdybym to zrobiła, to musiałby stać się seryjnym mordercą...
Oczywiście żartował. Bardzo dużo żartuje i to mnie męczy z jednej strony. To, że nie umie poważnie pogadać. Z drugiej strony, potrafi rozładować atmosferę i sprawić, że się uśmiechnę (tzn. że się nie gniewam).

"pytalas meza czy seks to dla niego przyjemnosc??"
Niedawno doznałam szoku...
Gdy na luzie zaczęłam gadkę o orgazmach, przyznał się, że już od dłuższego czasu ich nie przeżywa.
Zauważyłam, że ma problem z erekcją, z jej utrzymaniem. Jednak on twierdzi, że nie ma.
Bywało, że nie osiągał pełnego wzwodu.

"a moze on sie boi ze w ciaze zajdziesz??"
Nie, nie boi się tego.
Obydwoje chcieliśmy mieć dwójkę dzieci. Mamy już synka (zdarzył się cud) i to on mnie namawiał na drugie. Dopierood paru dni uwierzył, że to teraz nie jest najlepszy pomysł. Gdyby się przytrafiło, obydwoje byśmy się pewnie cieszyli. Ale rozsądek bierze górę, no i nie jestem przecież wiatropylna .
Mechaniczna produkcja mnie nie interesuje

"a moze ma kochanke??"
Wiem, że żony zazwyczaj dowiadują się o tym ostatnie, ale jestem w pewna, że nie ma.

"a moze jest przemeczony??"
W 100% tak. Nie znam innego człowieka, który by tyle wysiłku fizycznego i psychicznego wkładał w pracę zawodową. Teraz mieliśmy urlop i nie wypoczął. Cały czas chodził zmęczony, wyeksploatowany. Nic mu się nie chciało To nie był mój mąż
Latem byliśmy tydzień na wyjeździe i też zero ochoty na seks. Gdyby nie ja, do niczego by nie doszło.  A później czułam się znów upokorzona, że go zmuszam.

"spytaj wprost czy on chce cos zmienic, ze jestes neiszczesliwa bez seksu(nie dziwie sie)"
Zdaje sobie sprawę, że coś z nim nie jest w porządku, ale nie ma sił podjąć konkretnych kroków.
Pracę ma bardzo stresującą. I w domu w papierach firmowych jeszcze godzinami musi siedzieć. Już miał zmienić robotę, ale obawia się, że za mniejsze pieniądze nas nie utrzyma.
Nie chcę w ten sposób mu mówić, co napisałaś. Boję się, że to go załamie. Ale jak będzie odpowiedni moment, to spróbuję.

On niby zdaje sobie sprawę, że jest problem, ale nic nie robi, aby go rozwiązać. Ma inne kłopoty na głowie i ten widocznie bagatelizuje. Chyba najłatwiej będzie mi wprowadzić w nasze życie terapie online. Np. przez skypa.

Nie zdawałam sobie sprawy, że życie może być tak skomplikowane.
Myślałam, że wystarczy miłość między dwojgiem ludzi i wszystkie problemy razem się przetrwa. Walczę już tak długo o poprawę w naszym małżeństwie, że chyba przyzwyczaiłam się do tej walki. Nie umiem inaczej żyć! Za wszelką cenę chcę doprowadzić do tego, aby mąż znowu mnie pokochał.
On mówi, że kocha.... Ale nic nie robi, żebym czuła się kochana
Jemu wydaje się, że praca na dom i rodzinę to wystarczający dowód.
Nie umiem żyć tak jak on. Bez uczuć i bliskości fizycznej. Potrzebuję czuć się przez niego kochana!

Coraz częściej myślę, że to wszystko moja wina, że jestem do niczego.... Że on nie ma mnie za co kochać, bo jestem beznadziejna...
Kurcze, ale się użalam nad sobą. Nie mogę tak! Wiem, że ludzie mają naprawdę większe problemy i dają sobie radę.
Ważne, że mam zdrowe i pogodne dziecko, męża, który nie zdradza mnie,  nie pije, nie bije
i utrzymuje rodzinę...

Na dzień dzisiejszy szukam psychologa. Wszędzie trzeba miesiącami czekać na wizytę. Będę szukać dalej, bo jest ze mną coraz gorzej. Boję się, że któregoś dnia w ogóle nie wstanę z łóżka.
Z tego wszystkiego najbardziej boli mnie to, że mam coraz mniej cierpliwości wobec synka. Odczuwam coraz mniej radości w spędzaniu z nim razem czasu...
To wszystko nie daje mi spokoju...