historia...do bani - Netkobiety.pl

eh.. smutna ta Twoja historia

Miałam podobną sytuację. Też się usunęłam i żałuje tego i będę żałować do końca swojego życia..

Ja spotykałam się z facetem dłuższy czas, wiadomo jak to na początku wszystko pięknie. Potem planowaliśmy ślub i w ogóle. Nigdy nie wierzyłam w miłość no i mnie tak zaatakowała, że wpadłam po uszy i nagle prysło wszystko... przyszła jakaś jego była i powiedziała że ma z nim dziecko, dziewczynka miała nie całe 2latka... on w szoku, wielkie dochodzenie na ojcostwo i w ogóle.. zaczął się zastanawiać co z nami? co on ma robić? i ja się poświęciłam - wychowywano mnie tak, że jeśli zrobi się komuś dziecko to trzeba być za to odpowiedzialnym. Więc podjęłam ja decyzję że miedzy nami koniec, a on ma być odpowiedzialny za to co zrobił i ma się nimi zająć - on nie chciał ja go wpychałam w to wszystko. Urwałam kontakt każdy... zniknęłam po prostu..

teraz wiem, że źle zrobiłam, poświęciłam swoje największe szczęście jakie mogłam od życia dostać.. czemu nie myślałam o sobie? tylko o innych? eh.. niestety życie...

Teraz jestem mężatką, ale nie kocham męża tak jak kochałam, kocham tamtego..

Więc wracając do Twojej historii nie wiem czy na Twoim miejscu bym nie walczyła o niego? To jego eks miała ochotę na innego faceta, już jej się znudził i postanowiła wrócić do męża - może za kilka miesięcy znów jej się znudzi i co wtedy? Głupi facet że dalej w to wchodzi... no chyba że ją bardzo kocha - ale zerwane zaufanie i może z tym żyć? eh..

Trzymaj się i bądź silna, my kobiety możemy dużo znieść, ale niestety to boli cholernie...
Przytulam cieplutko :*

Dziekuje Wam za wpisy.

Nie potrafie w ten sposob walczyc...nie chce....to on musi wiedziec czego chce. Cos go do mnie ciagnelo, pewnie tez jakies uczucie, mowil, ze sie zakochal, i ja nie mam powodow by mu w to uczucie do mnie nie wierzyc. Wtedy za pierwszym razem opowiadal mi tez o nich, na tyle na ile sie opowiada komus nowemu co robilismy, kim jestesmy...wiem, ze wtedy kilka lat temu probowali tez wrocic do siebie, naprawic, ale okazalo sie, ze tamten facet wciaz byl. A potem to juz po prostu przestal dbac, zostawil to, wyjechal z miasta, przyjezdzal do dzieci, ale utrzymywali taki status tylko ze wzgledu na dzieci. w sumie oszukiwali, ze sa rodzina. Dzieci juz podrosly. W okresie gdy mnie poznal, chcial juz rozwodu, chcial to zakonczyc, bo uznal, ze dzieci juz sa wystarczajaco dorosle. Ale w tym czasie zona zaczela zabiegac o powrot. Zdaje sie, ze tez nie potrafila odejsc na dobre, a w koncu i tamten jej facet zaczal naciskac.

Mysle, ze on sam sie miotal w myslach, a kiedys gdy rozmawialismy, powiedzial, ze wraca, ale nie ma sily na to, i ze to i tak nie wyjdzie. Ze tak naprawde w srodku nie chce tego. Gdy sie znow spotkalismy za drugim razem, powiedzial, ze najlepiej chcialby zeby ona odeszla, zeby zobaczyla, ze to nie ma sensu. A moze to jego wada wlasnie, ze nie potrafi podejmowac decyzji zyciowych, nie wiem..Ale wyobrazam sobie,z e to cholernie trudne dla ludzi.

Wiec nie wiem, dziwne to, troche moze jak brak odwagi, lacza ich przeciez nascie lat malzenstwa, dzieci, sprawy finansowe, rodzina, przeszlosc.

ale tak, tez mysle, ze musi tez ja kochac jeszcze, albo to ta pamiec o tym co bylo, przeciez to nielatwo odejsc. Chce sie, zeby bylo jak dawniej....pewnie tak ma...Ciekawi mnie, czy to sie da odbudowac po czyms takim...

A ze mna to swieze...Zreszta, nie chcialabym byc w sytuacji gdy ktos musi wybierac miedzy kims a mna...w koncu co jesli kiedys by zalowal? Mysle, ze ja mu przeszkadzalam w tym powrocie, wiec dokonal wyboru. O co wiec mam walczyc?

Albo to nie byla az taka wielka milosc...nie wiem.

Dla mnie byla...jest..wielka.Byl tez dla mnie ogromnie wielkim przyjacielem, i tej przyjazni tez mi cholernie brakuje...bo to wszystko bylo oparte na glebokiej przyjazni, zrozumieniu sie, innych, ale podobnych zainteresowaniach, to bylo bardzo glebokie. I nie przesadzam mowiac, ze takiego czegos nie przezylam wczesniej.

Teraz staram sie odzwyczaic od tego mocnego przywiazania do niego.

Flower2012, jest w Twoich słowach kilka różnych bardzo pojęć: wielka miłość, wielki przyjaciel, przywiązanie.

Rozwój uczuć i relacji związany jest z decyzją. Tego nie można uniknąć. To podstawa.

Życie jednak pisze bardzo nieoczekiwane scenariusze, więc nie przesądzaj o tym, co jeszcze może się zdarzyć.

W tym, co czujesz, jest wartość. W tym, co czujesz, a nie w smsach.

Dzieki. Dobrze mi robi czytanie Waszych postow.

Tak, ta historia w linku, podobna....Tyle ze tu u mojego, jego zona jest pewna, powiedziala mu, ze tylko jego kochala zawsze, ze zrobila blad w zyciu, ze chce powrotu, ze zrozumiala itd.

Wiec ona jest pewna i zdeterminowana na dzien dzisiejszy.

Dobrze przeczytac o tych watpliwosciach drugiej strony...to tak jak moj...mysle, ze ma podobne, strach przed tym, czy tam znow nie bedzie porazki... Jedna rzecz powiedzial mi teraz, ze gdyby on nie dal tej szansy, to ona wpadlaby w depresje... Nie wiem co ta kobieta robi...ale czesto mam wrazenie, ze jest w tym tez jakis element zalu z jego strony...

A mnie nie chce skrzywdzic...tak jak tamten w innym watku. I wie, ze lepiej wczesniej skonczyc niz pozniej.

Tylko co mi z tego. I tak mi zle. Moge to rozumiec, probowac rozumiec, a i tak mi zle.

Nie mowilam o przyjazni z seksem...Mowilam o tym, ze to sie rozwijalo na wszystkich poziomach. to nie byl fajny facet do wyra, to nie byl przyjaciel, z ktorym niechcaco poszlam do lozka, to sie rozwijalo, to bylo niesamowite od poczatku....

do konca.

Czekac nie moge. Bo zwariuje. Dlatego nie odzywam sie. Troche mi tylko przykro, bo w ostatniej rozmowie puscily mi nerwy. Bylam zla. I te zlosc mu okazalam. Nie, nie odwrocilam sie na piecie, ale zle sie czuje tez z tym, ze ostatnia rzecza, jaka widzial, to moja zlosc. I ze ostatnia rzecza, jaka mu pokazalam, to zlosc. Ale nie chce spotykac sie z nim, nie chce pisac. Nie mam odwagi. lepiej nie miec kontaktu, bo to boli. Lepiej przyzwyczaic sie do tego, ze to bylo i koniec.

Cholera, nie wiem..moze sama juz glupieje.

Animus, ja wciaz czuje...ja nie jestem zla na niego, ja mu wspolczuje, ze takie historie przechodzil. Ja go nadal mam za wielkiego czlowieka, z ktorym moglabym spedzic reszte zycia.

Jeszcze dodam, Animus, w nawiazaniu do Twojego ostatniego zdania...ze oczywiscie, nie tesknie za sms-ami. Brak mi jego. Kontaktu, jego obecnosci w moim zyciu. Piszesz, ze mowie o wielu roznych pojeciach, o milosci, przyjazni, przywiazaniu...bo to wszystko bylo razem, i kazde z osobna. Spotkalam czlowieka, z ktorym swietnie sie rozumiem, ktory nie jest taki jak ja, ale tez jest taki jak ja, a tym czym sie rozni jest po prostu interesujacy. Dlatego zespolilismy sie tak bardzo. Dlatego pisalam o przyjazni, milosci, a przywiazanie...to dlatego, ze taki kontakt byl, teraz mi tego brakuje. Pewnie, ze czas to zmieni, przyzwyczaje sie do tego, ze go nie ma. Ale na razie mi ciezko.

Raczej nie zakladam zadnych scenariuszy. Nie ma co myslec o tym co moze byc a moze nie byc. Jest to co jest dzis. A dzis decyzja jest podjeta. Szkoda mi tego po prostu....