Mam dość, nie wiem co dalej robić... - Netkobiety.pl

Czytam to co napisałaś i mam wrażenie jakbym sama była autorką tych słów. Cieszę się że napisałaś do mnie bo ciężko jest wszystko dusić w sobie. Ja jestem jeszcze na etapie ukrywania jego picia. Wstydzę się tego i jak np ktoś przyjdzie i pyta gdzie mąż to nie powiem że śpi pijany, tylko że jest w pracy. Wiem że powinnam odejść, ale bardzo trudno jest się przyznać że na własne życzenie spieprzyłam sobie życie. Poza tym tak jak już pisałam-niemam gdzie i za co. Wczoraj mój mąż przyrzekł mi na życie naszego dwuletniego synka że wytrzyma ten jeden dzień bez picia. Wiem, to straszne ale tak powiedział. Wieczorem przyszedł pijany... Dziś ma z tego powodu straszne wyrzuty sumienia, wie że źle zrobił mieszajac dziecko w takie sprawy. Powiedział że to jest silniejsze od niego i żebym mu jakoś pomogła. Zapisałam go do psychologa leczącego uzależnienia i zobaczymy co dalej. Mam nadzieję że to będzie jakiś przełom. Chociaż sama w to do końca nie wierzę bo kiedyś już był na jednej takiej wizycie i więcej nie poszedł. Trudne mamy obie życie... Musimy dać radę!

Masz rację ale nie da się wszystkich do jednego wora w rzucić.Ja miałam rodziców alkoholików ,a rodzina męża nie lepsza.Mój ojciec umarł 3lata temu choć chodził na spotkania AA to mu było ciężko rzucić picie umarł sam z flaszkom nie dopitą .Moja matka się opamiętała albo inaczej powiem życie ją opamiętało dostała wylewu i paraliżu prawej strony.Wyszła z tego i na dzień dzisiejszy żyje normalnie owszem raz dwa do roku przy jakieś wielkiej okazji napije się lampkę szampana czy wina ,ale niema później problemu że cze ba pilnować lub że zacznie pić.Tak już jest od 15 lat.U mojego męża w rodzinie jest inaczej ma rodzeństwa 7 i każdy ma problem z alkoholem.Co najgorsze każdy jest żonaty i każdy ma dzieci .Opowiem ci trochę co spowodowało że powiedziałam dość.W tym roku przeszłam dwie operacje jedną przeszłam nawet dość po tygodniu z szwami wróciłam do pracy (nawiasem mówiąc miałam dość siedzenia w domu i nie chciałam być zależna finansowo od męża)Drugą operacje miałam mieć w pobliżu zamieszkania męża (ja jestem z Krakowa ,mąż za Tarnowa)rozmawiałam z nim czy jest pewien że jest w stanie podołać odpowiedzialności i mi pomóc nie widział problemu ja byłam cała obaw ale nie miałam wyboru musiałam się poddać operacji .Pojechaliśmy do rodziny jego poddałam się operacji i tu zaczął się koszmar nie byłam wstanie nic zrobić koło siebie potrzebowałam pomocy a w tym czasie były żniwa mój mąż miała w dupie ważniejsze żniwa i pomoc tatusiowi .Ja na silnych lekach gdzie jadłam jak cukierki aby choć trochę poczuć ulgę w bólu niemogąca nic .Mój mąż całymi dniami pole a wieczorem picie a jak prosiłam o pomoc to łaska albo radź sobie sama a on pił z bratem .Odezwałam się do męża aby nie pił to szwagier z buzią wyskoczył że po pracy aby nie można było się napić itd.tak było na co dzień przez 2 tygodnie tylko picie .Po 2 tygodniach miałam ściągnięte szwy i mogłam w reście wrócić do domu ale i tu miałam problemy aby mnie i dziecko zaw ius .Mój mąż ani razu nie zapytał się jak się czuje czy mi coś nie potrzeba ,natomiast jak wchodził to leciał do szwagierki i pytał ją jak się czuje,.Z nosiłam wiele upokorzeń od tej rodziny .  W reście trafiłam do domu swojego razem z synem niestety mój mąż pojechał na żniwa to było ważniejsze niż żona .Nie dzwonił a jak ja dzwoniłam to albo była tak pijany że nie szło się dogadać albo nie odbierał.Zostałam praktycznie sama było mi ciężko ledwo chodziłam o kulach ustanie na nogach dłużej nisz 5 minut graniczyło z cudem ,nie mówiąc o gotowaniu myciu. Wiedziałam że jak coś nie zrobię to pomnie .Poszłam na rehabilitacje normalnie idę 3 minuty w tedy szłam pól godziny ale doszłam .Kiedy rehabilitantka kazała podnieś mi nogę a ja nic kazała po kozetce przesunąć a ja nic .Wyszłam załamana z rehabilitacji zrozumiałam jedno albo zacznę żyć swoim życiem i o siebie zadbam albo skończę z alkoholikiem źle .I wtedy zrozumiałam że całe życie chroniłam go i jego na łuk dbałam o dom dziecko starałam się aby nigdy im nic nie brakowało a kiedy to ja potrzebowałam pomocy zostałam sama jak pies .przez dwa dni zmagałam się z bólem ale ćwiczyłam łzy leciały aja mówiłam sobie walcz o siebie i dalej ćwiczyłam .Kiedy mój mąż przyjechał ja już o kulach radziłam sobie świetnie nawet byłam wstanie posprzątać umyć się wyprać itd. Powiedziałam w prost że jego rodzina to czysta patologia i moja noga tam w życiu nie powstanie ,skoro nie widzi nic złego w piciu to niech się wynosi .,że do niczego mi niepotrzebny już jest .Ta choroba uświadomiła mi że to ja popełniłam błąd .Dałam siebie całą i dbałam o wszystkich a nie siebie .Dostosowałam życie do alkoholika i wiecznie kryłam w zaciszu domu .Zaczęłam głośno mówić dość nie kryłam do znajomych mój mąż ma problem z alkoholem , w domu .MÓWIŁAM  TOBIE RODZINA NIE POTRZEBNA masz swój alkohol byłam stanowcza i na ambicje w chodziłam a za przykład dawałam rodzinę jego .nie zawsze wystarczy iść na spotkania aa przede wszystkim trzeba chcieć przestać pić mieć silną wole jeżeli nie będzie miał silnej woli nic z tego nie wyjdzie .U wiesz mi wcale go nie spieram powiedziałam w prost koniec niech nauczy się brać odpowiedzialność za siebie a jeżeli przegra przegra tak najbardziej swoją rodzinę

Mój mąż nigdy do mnie się nie przyznał że ma problem natomiast kiedy szwagierka miała dość powiedział jej że oni wszyscy mają problem wtedy przyznał się że on też ma problem z alkoholem ale nic nie robił z tym. Do momentu który już wam opisałam.To już duży postęp jak człowiek sam przed-sobą przyzna się że jest alkoholikiem na ogół żaden alkoholik co pije tego nie powie wręcz udaje że jego to nie dotyczy .Mój mąż nic go nie wzruszało ani dom ani ja .płacz nie wzruszał nic tak jakby nie miał ludzkich uczuć zimny jak głaz,zresztą cały czas mu to mówiłam po drugiej operacji .Z nosiłam wiele tyrałam na rodzinę byłam zagranicą aby uczy mać rodzinne on mnie zdradził wybaczyłam kiedy wróciłam powiedziałam dość .Naprawdę wiele się zmieniłam pobycie zagranicznym .Wiele w życiu obiecywał ale nigdy nic nie dotrzymał .od 5 lat jestem w Polsce przez 3 nawet dało się wytrzymać a 2 to zupełny koszmar picie i picie .Owszem mam prace ale dość niebezpieczną i do tego mam to minimum aby utrzymać rodzinę musiałam w pracy spędzać 400godz. a to doprowadziło do wypadku ,pracowałam ponad ludzkie siły.Teraz czekam kiedy znów wrócę do pracy to nastąpi dopiero w styczniu .Poza tym alkoholik lub były alkoholik strasznie się zmienia to nie ta sama osoba którą był.I to już tak zostaje Pytasz czy się trzyma nie pije i zaczął sam się zmieniać i sam patrzeć inaczej na ludzi.Kiedyś miał pretensje do swojej rodzinki a chodziło o chrzciny miał być chrzestnym szwagierka sama go prosiła a kiedy dziecko się urodziło dała mu na ręce widać było że jest szczęśliwy grała na jego uczuciach .on czekał i czekał myślał że odbędą się ściny na święta jak to na wsi ale okazało się że już jest po ścinach.Wtedy powiedziałam do czego ta rodzina musi się posunąć aby zrozumiał najpierw mnie potem syna a teraz jego jak śmiecia potraktowali .Z resztą całe życie im na to pozwalał więc dostał zapłatę ,było mi go żal ale nie okazałam mu tego myślałam że zacznie pić bo dobry pretekst by miał, a tu zaskoczenie nie tknął ani kropli .Staram się podchodzić do niego twardo i nie okazywać żadnych emocji chodź to nie jest proste bynajmniej dla mnie.Kiedy ma pretensje oto że ktoś go tak a nie inaczej potraktował słyszy jedno 1niech się wstawi na miejsce danej osoby i jak by postąpił na miejscu tej osoby-ZAZWYCZAJ PADA CISZA.2ma to co sobie sam zapracował przez picie tak jak traktował ludzi ludzie jego.Nie staram się już nic robić za niego,nie wyręczam i jestem stanowcza.Widać że on sam chce coś sam zmienić sam dojść do trze gość. Jeżeli mam być zwami szczera nie wieże mu ani w jego.Może dlatego że wiele w życiu obiecywał i nigdy nie dotrzymał niczego .Czasem myślę że to chwilowa jakaś gra.

pomoze tylko specjalista

Powiedz mi proszę jak często pije. Z jaką częstotliwością na nalzy pić aby być alkoholikiem?

Ziemianin, nie chodzi o to jak często pijesz. Mój były pił czasem raz na miesiąc na imprezie tylko a czasem codziennie po 2-3 piwa. Chodziło o to, że np. nie mogło być w domu alkoholu żadnego bo wypił cały. Jeśli do lodówki wstawiłam butelkę białego wina otwartą - to potrafił wypić a nalać wody (a potem się upierać, że wywietrzało).
Jak zaczęłam zauważać problem - to chował alkohol. I co z tego, że to co chował to była tylko mała małpka wiśniówki? Chodziło o to, że chował. Że oszukiwał.

Ktoś zapytał jak wygląda życie z niepijącym alkoholikiem - dla mnie nie wygląda.
Dwie szanse mu dałam, za trzecim razem wywaliłam z domu. Miał 3 dni na zabranie wszystkich swoich rzeczy, pierścionek oddałam i odwołałam ślub.
Teraz dziękuję Bogu za swoją siłę, mam wspaniałego faceta, dziecko w drodze.

Niemniej jednak na pewno są osoby, które potrafią się wyleczyć - można się zaszyć, można przejść terapię 12 stopni i włączyć się w pomaganiem innym trzeźwiejącym alkoholikom - to wszystko są wspaniałe metody aby więcej nie tknąć ni kieliszka.

Piszesz edek, że twoja mama już "nie pije" - świetnie choć po prostu ciężko mi w to uwierzyć. Alkoholizm to bardzo zróżnicowana choroba, ty nie jesteś ze swoją mamą non stop. Możliwe, że rozwija się jej picie nadal - a ty nawet o tym nie wiesz.

Ja wiem jedno - związek z alkoholikiem to męka. Nikomu nie polecam.

Pennylane- mój mąż też chowa.. Raz upił wina i na szybko dolał wody... Zorientowałam się bo woda była gorąca:) Wino parowało:) no ale oczywiście wypierał się wszystkiego... Gratuluję Ci odwagi i siły że potrafiłaś odejść od takiego człowieka. Ja nie umiałam. Trochę też chciałam uciec z rodzinnego domu, ale to już inna sprawa.

Powiem Ci edek że mnie wcale nie pocieszasz:) bo ja mimo wszystko mam nadzieję że on wytrzyma choć wszystkie próby do tej pory spalały na panewce. W tej chwili on wyraził chęć leczenia się, więc ja go do niczego nie zmuszam. Chciał żebym go gdzieś zapisała, więc to zrobiłam. Narazie mówi że wytrzyma. Najgorsze jest to że on nie potrafi rozmawiać. Lżej by mu było gdyby się wygadał, ale on nie potrafi mówić o swoich uczuciach. Pytałam jak się u niego objawia głód alkoholowy, to też nie potrafił opisać...

U wież mi ja nawet pilnowałam wylewałam mu alkohol on chował lub szedł do sklepu po coś na klatce potrafił wypić haustem bączka łaziłam krok w krok już miałam dość nie szło go nawet spuścić na tak zwane 5 minut bo już był wypity na początku chował w domu potem na klatce aucie wszędzie gdzie się dało.Zemną też nie chciał rozmawiać każda próba lub pytanie tłumaczenie kończyło się że mówił że to ja go prowokuje do picia itd.Co prawda nigdy nie był wylewny.Ja zauważyłam objawy u mojego kiedy nie pił jeden lub dwa dni stawał się nerwowy bardzo rozdrażniony a przy tym nie wiedział co ma z sobą zrobić usilnie szukał jakiegoś zajęcia musiał czymś się zająć bo nie mógł wysiedzieć,a czasem wybuchał złością bez powodu.To duży plus że chce się leczyć.Mam nadzieje że wytrwa

Życzę wam powodzenia dziewczyny.
Jestem jednak sceptyczna bo mam wrażenie, że w tych związkach najbardziej na zaprzestaniu picia zależy wam - a nie waszym partnerom. I tu tkwi problem.

Dlatego mówi się, że człowiek musi sięgnąć dna - by wreszcie zrozumieć, że sam, z głębi siebie, pragnie się zmienić. Nie dla kogoś, nie po to aby mieć spokój w domu, nie po to by uratować rodzinę - to wszystko to są powody zewnętrzne. Dopóki tej potrzeby trzeźwości nie ma wewnątrz człowieka to istnieje ogromne ryzyko, że trzeźwość będzie znowu tylko chwilowa.

zola mój facet też mnie prosił o umawianie, też chodził na terapię, też pięknie się zachowywał, tak mądrze mówił o tym co tam sobie "przepracował" na terapii. Ale do pójscia na nią zmusiło go widmo rozstania a nie wewnętrzna chęć - i koniec był taki, że po roku pił znowu. Tyle tylko, że krył się z tym lepiej i więcej czasu zajęło mi odkrycie.

ehh... widać jak mało wiecie na temat alkoholizmu. ja osobiścię proponuję zacząć od siebie. i zacząć terapie bo Wy także macie olbrzymi problem a tym problemem jest "choroba" która nazywa się WSPÓŁUZALEŻNIENIEM. edek15 to co piszesz to piękne ale ja ci powiem że tylko dlatego że jesteś współuzależniona "łykasz" takie teksty jakimi karmi cię twój mąż alkoholik. na terapi dla współuzależnionych poznacie dynamike choroby jej przyczyny objawy i schematy. poza tym zobaczycie w którym miejscu Was toczy ta trucizna. pozostając w związku z alkoholikiem który nie leczy się wciąż łamie dane słowo nie dba o rodzinę i jest nieodpowiedzialny jesteście WSPÓŁODPOWIEDZIALNE w takim samym stopniu za zaistniały stan rzeczy ja sam alkoholik. żeby coś się zminiło musicie zacząć od SIEBIE. inaczej będziecie kręcić się wkółko mamione wciaż to nowymi obietnicami lub zastraszane groźbami. tak właśnie wygląda życie dwóch dysfunkcyjnych osób. karuzela się kręci.

pozdrawiam ciepło i życzę słusznych wyważonych wyborów
karolina

Zola87 ja jestem trzeźwiejącym alkoholikiem i mam dość sporą wiedzę na temat choroby, współuzależnienia i idących razem z tą chorobą problemów. Sam wszystkiego nie doświadczyłem, lecz jestem w grupie o zróżnicowanym wieku. Sam jestem najmłodszy bo mam 26 lat a jeden z moich najlepszych kolegów ma 64 lata, więc troszkę się dowiedziałem. Aktualnie mam remont w domu i podchodzę z doskoku pod laptop. Jak będę miał troszkę więcej czasu siądę, przeczytam wszystko i napiszę Ci co tylko będę mógł, ażeby pomóc. Pozdrawiam i poproszę o odrobinę cierpliwości.

a wcześniej pisałaś:

Tak, dokładnie edek15 - sam z siebie i w ogóle nie zmuszony przez Ciebie przestał pić... Co za bzdury pleciesz. Zrobiłaś mu kilkugodzinną pogadankę, sieczkę z mózgu, nastraszyłaś, że odejdziesz. To reakcja oczywista - mąż-złoto. Lecz tej decyzji nie podjął ze względu na własną, wynikającą z głębokich przemyśleń, refleksję. Nie dlatego, ze to ON pragnął się zmienić, przestać być poddanym jakiejś substancji - zrobił to dlatego, że żona go postraszyła, ponauczała, powymądrzała się nad nim. Przedstawiłaś mu miliard wzniosłych, ambitnych, przemyślanych argumentów i dowodów - super, świetnie. Lecz wiedz, że jego trzeźwienie byłoby o wiele silniejsze gdyby on te dowody przedstawił sobie sam. Nie na Twoje żądanie, prośbę ani groźbę.

I nie, nie chodzi o to, że nie doceniamy osób nie pijących. Ja już wcześniej pisałam, że są tacy, którym udaje się raz na zawsze skończyć z alkoholem i to jest piękne. Lecz z doświadczenia i obserwacji wiem, że te osoby, które wygrywają z nałogiem pracują na to każdego dnia a mobilizują się do tej walki same. Pracują w ośrodkach dla uzależnionych, pomagają innym, znajdują sobie zajęcie, które nadaje sens ich nowemu życiu BEZ ALKOHOLU. Tym sensem nie może być samo zadowolenie żony, której nie podoba się cuchnący mąż. Dla alkoholika to żaden argument.

zola87 tamte zarzuty o niewiedzy na temat współuzależnienia były kierowane do edek15 nie do Ciebie.
Jeśli chodzi o Twoją sytuację najlepsze co mogę Ci doradzić to terapia dla Ciebie - terapia dla osób współuzależnionych, lub po prostu terapia psychiatryczna/psychologiczna (powinnaś najpierw pójść do psychiatry, opisać mu swoją sytuację i poprosić o radę gdzie powinnaś się zgłosić).
Zacznij pracę nad sobą, bo dzięki temu albo nauczysz się zdrowo (w miarę możliwości) funkcjonować w takiej relacji - albo zrozumiesz, że miłości już dawno nie ma a jedyne co was łączy razem to toksyczna zażyłość.

I jedno Ci powiem - to jest dziwaczny mechanizm ale ja sama przekonałam się, że istnieje. Gdy tylko facet pić przestaje - i nagle staje się silny to nasza miłość jakoś słabnie. Logiczne? Nie, zupełnie nie. Opisywane we wszystkich materiałach o alkoholikach? Tak, wszystkich.
Tym bardziej terapia dla Ciebie jest potrzebna. Musisz zrozumieć wszystkie skomplikowane mechanizmy działające na relację między alkoholikiem a jego partnerką.

Oj, niestety za dużo.

Mi terapia bardzo pomogła dlatego mogę zaświadczyć, że jest ona potrzebna. Jeśli nie uratuje to na pewno nie zaszkodzi - i tego trzeba się trzymać.
Wiem, że nie jest Ci łatwo znaleźć czas w natłoku obowiązków ale to godzina-dwie raz/dwa w ciągu tygodnia. Na pewno uda Ci się znaleźć opiekę dla dziecka w tym czasie - jeśli uwierzysz, że się uda to na pewno tak będzie. Są jeszcze uczynne osoby na tym świecie - rodzina, przyjaciele, sąsiedzi. Wierzę w Ciebie i trzymam mocno kciuki

Ty nie jesteś alkoholiczką - ty jesteś współuzależniona. Poszukaj takich spotkań w swoim mieście.
Musisz też zdecydować czy chcesz chodzić na terapię grupową, indywidualną - czy na jedną i drugą.
Dlatego zalecałabym spotkanie z psychiatrą (możesz iść z NFZu, bezpłatnie) i omówienie z nim sytuacji. On najlepiej Ci doradzi jakie spotkania wybrać i być może również doradzi gdzie.

Mąż jest teraz w pracy. Dzwoniłam przed chwilą do niego i mam wrażenie że coś pił. Wszystko się we mnie gotuje, chce mi się płakać, boli mnie brzuch... Po prostu wszystko naraz. Nienawidzę tego uczucia, a mam tak zawsze jak widzę go pijanego. Czekam aż wróci, żeby się przekonać czy jego chęć poprawy, nie była tylko pustymi słowami. Jeśli się okaże że pił, to będzie moja osobista tragedia. Dzięki Waszym radom powstrzymam się od awantur, ale ta noc dla mnie będzie bezsenna, mokra i długa.

Mam tylko ciocię, bo mój ojciec mi napewno nie pomoże. Było już tak, że jechałam do cioci z synkiem na kilka dni. Mąż dzwonił, zwykle na drugi dzień, i przyjeżdżał po nas. Ja zawsze się cieszyłam w takiej chwili, że jeszcze mu na nas zależy, że chce nas mieć w domu i że obiecuje nie pić... Po kilku dniach było znów to samo. Wizyta u cioci po prostu mnie wyciszała i uspokajała, takie były tego plusy.

Jeśli mogę... Nie przeczytałam całości, więc przepraszam jak powtórzę coś co już było napisane. Mój ojciec był i nadal jest alkoholikiem. W moim domu nie było patologii, nikt nikogo nie bił, czasem jakieś krzyki i kłótnie i generalnie jak ojciec wracał pijany to było "niefajnie" ale bez eksplozji. Każdy chodził na palcach i generalnie z rodzeństwem zamykaliśmy się w swoich pokojach. Więc generalnie powinno być w miarę ok. Ale nie jest. Dopiero w dorosłym życiu wylazło ze mnie to wszystko co się działo ze mną w dzieciństwie, a z czego nie zdawałam sobie sprawy. Zrozumiałam jak bardzo się bałam, jak bardzo nie rozumiałam i jak bardzo nienawidziłam swojego ojca i jak bardzo tęskniłam za takim tatą jakim są ojcowie koleżanek. Żebym mogła z nim pogadać, pośmiać się i się go nie wstydzić.
Mama moja wyszła z założenia, że dzieci muszą mieć ojca. A ja cały czas wolałam, żeby zniknął, żebyśmy zostali sami z mamą i żeby był spokój.
Zola poczytaj o syndromie DDA (Dorosłe dziecko alkoholika) i zastanów się czy chcesz coś takiego zgotować swojemu dziecku. Męża do terapii nie zmusisz żadnymi groźbami i prośbami. Jak sam nie zrozumie, że jest chory to nic to nie da. Mój ojciec nie zrozumiał i ciąży mi to do dzisiaj. W sumie tak sobie myślę, że mam do mamy żal, że nie odeszła od ojca, bo myślała, że dla nas tak będzie lepiej. Brzmi to może okrutnie, ale i ona ma poplątane życie przez to i my. Ale inne czasy, inna mentalność inna świadomość.
Ja wiem jedno, jeśli kiedyś ojciec moich dzieci będzie pił, to nie będę miała sentymentów żadnych.
Pewnie cię nie pocieszam, ale jestem klasycznym przykładem na to jak rodzic alkoholik może wpłynąć na to jakim się jest w dorosłym życiu. W moim przypadku depresja, kłopoty z akceptacją samej siebie, z ułożeniem związku. Terapia jest długa i bolesna, bo odkrywa się to o czym nie miało się pojęcia "za młodu" i nie zawsze jest to fajne. Piszę to tak bardziej ku przestrodze. Czasem jest lepiej jak dziecko widzi ojca/matkę raz na 2 tygodnie i się z nim dobrze bawi, niż jak go widzi dzień w dzień pijanego i chowa się po kątach bo się boi, bo nie wie o co chodzi.
Pozdrawiam i mimo wszystko trzymam kciuki.

Zola, to nie jest tak, że jak ojciec pije to syn zaraz będzie DDA. Każdego to dotyka inaczej. Moje rodzeństwo jest "normalne" że tak powiem To zależy od poziomu wrażliwości chyba. Ale tak czy inaczej w dużej mierze od Ciebie to zależy. Alkoholik nie widzi szkód jakie czyni dookoła. Do mojego ojca nadal nie dociera co mi zrobił. Nigdy mnie nie bił, więc jego zdaniem krzywdy nie ma i wszystko sobie uroiłam. Może gdyby mama postąpiła inaczej krzywda była by mniejsza. Bo byłaby tak czy inaczej, ale pewnie byłabym teraz spokojniejsza.

I jeszcze jedno, może ktoś na mnie nakrzyczy, że Cię straszę... wcale nie mam takiego zamiaru. Chcę tylko uświadomić Tobie i innym w podobnej sytuacji, żeby czasem spojrzeć na to od strony dziecka. Proszę Cię, niech on nigdy nie czuje, że to jego wina, że się kłócicie i ojciec pije. Przytulaj go, mów, że kochasz, i że nie jego wina.

Trzymaj się i trzymam kciuki.

matko jak czytam takie przpraszam za wyrażenia i dość ostre słowa "farmazony" to chce mi się wyć. choć w zasadzie nie powinno bo każdy jest kowalem swojego losu. zola87 powiem tak jak cię czytam to ty jesteś klasycznie współuzależniona. prosze cię poczytaj w necie o tym. patologia rodzi patologię. nic nie "będzie dobrze" dopóty dopóki nie zrozumiesz że ty jesteś tak samo "chora" jak twój mąż. w pracy nad alkoholizmem "pacjenta" doprowadza się do ostateczności pokazuje się mu w jakim szambie siedzi nie wiem jak czasami czytam takie rzeczy które osoby współuzależnione  piszą może i tak należy zrobić z tymi osobami by do nich dotrało że są częścią nierozerwalną częścią schematu. idź na terapię dla osób współuzależnionych. zawalcz o godne życie twoje i dziecka. już fundujesz mu powolną traumę poprzez awantury z pijakiem. nie pisze tego by cię zdołować piszę po to by poruszyć w tobie pokłady siły kobiecej do ochrony własnego życia i życia dziecka. jesteś za was dwoje odpowiedzialna za meża nie jesteś odpowiedzialna. nie skazuj dziecka na to. dla twojego dziecka jedynym wzorem do naśladowania będzie twój pijący chamski nie szanujący ciebie małżonek. i twój syn może wyrosnąć na taką właśnie szuje która nie będzie zdolna do uczuć wyższych. twój mąż to też produkt patologii. przerwij to zaklęte koło bólu i bagna. nie musisz robić rewolucji w swoim życiu i uciekać bóg wie gdzie. póki co idź na terapię przygotuj siędo obrony. w ośrodkach które zajmują się problemami alkoholowimi jest wykształcona kompetentna kadra która poprowadzi cię ku zdrowieniu pomoże prawnie zaopiekuje się tobą. nie  zwlekaj czas leci syn coraz więcej krzywd doznaje to zapisuje się w nim jak na twardym dysku by później wyleść w postaci jakiś lęków czy innch dolegliwości. nie znam "normalnej zdrowej" osoby pochodzącej z rodziny alkoholowej gdzie nie ma szacunku sa za to wyzwiska uległość jednego z małżonków przekaczanie granic godności drugiego człowieka przemoc fizyczna i psychiczna. zastanów się nad tym i działaj.

pozdrawiam cieplutko i ratuj siebie i dziecko.

Ile masz lat? Jak często mąż pije? Czy był kiedykolwiek leczony?

nigdy się nie leczył gdyż twierdzi że nie potrzebuje pomocy. a moje argumenty nie trafiają do niego . jesteśmy małżeństwem ponad 23 lata