Strach przed psami - Netkobiety.pl

Nie, nie jesteś "oryginałem" Podobnie reaguję na psy i ten element zaskoczenia wręcz paraliżuje. Tak w ogóle to boję się każdego obcego psa, czy to mały czy duży, mimo, że nigdy nie byłam pogryziona, zaatakowana etc. 
Ale generalnie jestem strachliwa, więc nie dziwi mnie taka reakcja

Jako tako nie boje sie juz psow kiedy widze ze sa przyjaznie nastawione... Jak na ulicy jakis warczy na mnie i nie jest uwiazany to sie patrzea na niego, bo wiem ze te kurwiszony lubia gryzc od tylu... Ale najgorsze jest wlasnie to wyskakiwanie psow zza siatki... I to nie jest tak , ze kazdy pies mnie tak stresuje, tylo wlasciwie dwoch - one jak szczekaja to az bebenki mi pekaja,,, Inne psy jak szczekaja to jakos mnie to tak nie dotyka.... A te to jak wariaci.. Jeden z nich jak mnie widzi to ryczy, sczeka i jescze sie kreci w okol wlasnej osi jak psychol... No iteraz co gorsza dopadl mnie taki nawyk wyczekiwania na to szcekanie/// To tylko pogarsza moj dyskomfort

Ja też mogę się wpisać do tego klubu  bojących się psów.

Mieszkam na wsi, przechodziłam idąc rano do pracy polną drogą koło dwóch domów. W jednym tuz przy drodze pani babcia miała mieszańca rottweilera z innym dużym psem.
Niestety piesek nauczył sie  przechodzić łapami po siatce za ogrodzenie.

Zimą szłam po 5 rano ciemno, pies czarny i tylko czekał wiedząc że będę szła.Wiele razy zablokował mi pójście na przód, jak i wrócenie sie do domu. Stałam na mrozie godzinę aż sąsiad szedł do pracy to mnie obronił.
Niestety najgorszy był powrót z drugiej zmiany czyli o 22.30. Sąsiada już nie było, do domu kilometr krzyków nikt nie słyszy a piesek potrafił porwać parasolkę, torebkę

Interwencje były na nic bo pani twierdziła że piesek nie groźny, w ogrodzeniu. Stałam 3 metry od jej okna, błagałam by wyszła ona lub jej mąż zabrać psa bo ja do pracy muszę to śmiała się w twarz.

Przełożony w robocie dawał nagany więc chciał nie chciał poszłam na policję. Trzy razy chodziłam aż psa pani oddała gdzieś.
Gdy jej powiedziałam że pójdę na skargę na policję to z uśmiechem powiedziała że ma syna prokuratora i gooo ...no jej zrobią. Ale powiedziałam dzielnicowemu zgodni z prawdą że droga ta samą chodzą dzieci do szkoły i zrobili porządek.

Teraz gdy nie znam psa , oblewa mnie pot, mam palpitacje serca i cała się napinam. Takie są konsekwencje  po przygodach z pieskiem sąsiadki.

Do autora, są takie spreye mają je np listonosze psikasz tym spodnie odstrasza to psy, podobno zaświecenie w oczy latarką pomaga( mi nie pomagało uprzedzam).
Dobry kij tez pomaga ale jak tu z kijem chodzić cały czas.
Idz na policje i zgłaszaj aż coś zrobią.

Z tym właścicielem to racja, bo to on odpowiada za pupilka. Ja się jestem w stanie zaprzyjaźnić z każdym psem, kiedyś znałam słodką amstafkę, ale co innego, kiedy siedzę sobie u jej właścicieli i karmię ją szyneczką i głaskam tu i ówdzie, a niunia skichana ze szczęścia, a co innego, jak by mi wyskoczyła na ulicę i bajsnęła w łydkę.
A dlaczego akurat złamas? Nie da się tego inaczej, bardziej kulturalnie określić?

Bullitt mając takiego psa jesteś za niego odpowiedzialny. Zakładam że panujesz nad swoim psem, jesteś odpowiedzialnym i rozważnym właścicielem.

Dla ciebie twój pupil to ukochane zwierze, przyjaciel słodziak, a ja idąc ulicą i widząc Mastiffa czuje lęk. Zwłaszcza że wiele osób nie zakłada dużym psom kagańców.
No i oczywiście każdy myśli że rozdrażnionego czymś nagle psa odciągnie, uspokoi. Sory ale zakładam ostrożność gdy widzę takie psy, i nie ufam właścicielowi.

Ufff czyli oby było więcej tak odpowiedzialnych właścicieli psów.

Sama wiem po sobie że choć od czasu tamtego przypadku z psem minęło 6 lat, strach przed czającym sie w ciemności psem został i jest paraliżujący niestety.

Mnie też to nie dziwi. Też w takim momencie przez chwilę bardzo szybko bije mi serce i jestem wystraszona, ten moment zaskoczenia. W ogóle trochę boję się groźnych psów [tzn ras powszechnie uważanych za groźne, z mocną szczęką, gdzie wiem, że gdyby chciał, to złamałby mnie w pół], choć są wyjątki, gdy np znam psa i właścicieli i wiem, że jest bardzo łagodny. Zdaję sobie sprawę, że nie można przesadzać, ale gdzieś ten lęk jest, myślę, że tak ma wielu ludzi .
Groźnego psa też bym nie chciała, wiem, że może być wspaniały, gdy jest dobrze ułożony, ale nie nadaje się dla każdego. Trzeba umieć pokazać mu dyscyplinę, a ja nie należę do takich osób, dlatego wolę mojego kundelka. Przygarnięcie psa to zawsze odpowiedzialność.

Różyczka, bardzo Ci współczuję. Podejrzewam, że gdybym miała taką sytuację jak Ty, to też bałabym się jeszcze bardziej niż teraz psów. Mój tata za to kiedyś uciekał przed rottweilerem, tamten go gonił, do dziś jestem pod wrażeniem, że mu się udało. Jakby nie patrzeć był w wielkim niebezpieczeństwie.

Kij pomaga? Ja mam wrażenie, że może jeszcze bardziej rozwścieczyć. Ja zawsze słyszałam, że dobra jest pozycja na żółwia, tak się skulić jak żółw, lecz ja nie byłam w takiej sytuacji i wiem, że w sytuacjach stresowych często jesteśmy tak zablokowani, że nie wiemy co mamy robić. No więc ciężko mi powiedzieć czy bym z tego skorzystała, gdybym bardzo się bała. Gorzej po prostu jakby mnie strach sparaliżował.

Prawda, tylko ze gdy ja przechodze koło psa lub jestem w pobliżu, zachowuje sie bardzo nienaturalnie, to tak jakby stan przed ucieczką, cos sie stanie, nie wiesz kiedy, jestes spięty i Twoje ruchy (oczywiscie niezamierzone) drażnią zwierzę.
Ciężko tego nie robić.
Koleżanka ma boksera, zawsze się z nim drażnię bo wiem, ze nie zrobi mi krzywdy, każdego innego psa sie boje Wiec ciezko mi powiedzieć, czy to fobia czy po prostu tak mam:)