Jestem w ciąży i nie wiem czy nie odejść od partnera - Netkobiety.pl

Tylko nie moge ryzykować tego, że strace dziecko targając węgiel na 3 pietro. I to jest mój problem. Inaczej juz dawno odeszłabym.
Rodzice troche pomóc mogą, ale wiadomo, ze na codzien nie beda ze mna. a obawiam ze ze jak przyjdzie zima, to szybko sie rozchoruje w zimnym mieszkaniu lub znowu coś się z ciążą stanie.
Wszystkie koleżanki juz mają rodziny, więc nikt ze mną nie zamieszka choc do rozwiazania

Mój brat jest bardzo niesamodzielny. Wychowany tak, że mama nadal mu śniadania robi, podaje obiady, wiec nawet jajecznica go przerasta. Nie mam prawa wysyłać niewinnego chłopaka na "wygnanie". On nie zawinił wiec jego życie nie powinno sie zmienic przez to, ze bylam naiwna i uwierzylam w piekne słówka

Mam wrażenie, że do rozwiązania musze nauczyć się żyć obok niego w jednym domu. W międzyczasie musze spróbowac zamienić moje mieszkanie na jakieś z CO, by zapewnić dziecku zdrowe warunki. Ja juz postanowiłam, że z nim nie chce zostać. Niestety do maja jakos musze wytrzymać, choc nie wiem jak

nic nie musisz.
Skad to przeswiadczenie.
Nie jestes chyba cierpietnica, ani zadnym poswiecajacym sie "dla dobra dziecka"inkubatorem.jestes kobieta. I masz godnosc.
Chocbym miala po jednym ( albo po dwa !) wegielki wnosic ...

zadbaj o swoja godnosc i pozycje. Nikt nie zrobi tego za Ciebie. Ani mama( jak widac prezentuje calkiem inne wyznanie)ani brat( pomine milczeniem jego postawe -i Twoje o nim myslenie),tylko Ty.

nie , jednak nie pomine!
Gdyby moj brat wiedzial, ze dzieje mi sie krzywda w zwiazku i jestem w ciazy i nie mam dokad pojsc, to jego pierwsze slowa bylyby: " bedziemy spac oboje na wersalce, posune sie !"
"chcesz od sciany czy z brzegu ?"

Ja miałam identyczną sytuację... W pierwszych miesiącach ciąży dostałam silnych krwawień i skurczy. Miałam bezwzględny nakaz leżenia. Niestety to nie przemówiło do mojego partnera, który osobiście słyszał te zalecenia w gabinecie lekarskim... Nie mógł znieść, że ja leżę a on chodzi to pracy więc robił codziennie awantury albo wychodził pić, twierdząc, że nawet obiad na niego w domu nie czeka już nie mówiąc o praniu...  Dodam, że również mieszkaliśmy w moim mieszkaniu, ja miałam normalną pensję, sporo wyższą niż jego a wcześniej przez 9 lat pracowałam praktycznie bez urlopu w dobrej pracy. On kompletnie nic nie rozumiał.. nie pomagały tłumaczenia moje, lekarza.. mojej siostry.. On za dwa dni znowu wybuchał i robił kazania o to, że nic nie robię. Nawet jak drugi raz trafiłam do szpitala w 22 tygodniu z okropnymi skurczami i krwawieniami....  Tak długo namawiał mnie na sex, mimo, że lekarze tego zabronili, że w końcu uległam, Miał być delikatny, niestety nie był... Prawie nie straciłąm dziecka.. już parę minut po sexie dostalam silnych skurczy. Po tygodniu wyszłam ze szpitala i tym razem miało być inaczej.. powiedział, że badzo się przestraszył, że straci syna i teraz już będzie dbał o nas. Trwało to może jeden dzień i znowu zaczęło się to samo... 
Powiem Ci tak.. .skoro facet jest taki juz teraz to będzie tylko gorzej. Nasz syn ma 2 lata, ja wróciłam do pracy i do dawnej figury już 7 miesięcy po porodzie.. zarabiam lepiej niż on, nadal mieszkamy w moim mieszkaniu, które zamieniłam na większe i bardziej komfortowe... zajmuję się synkiem praktycznie sama, jego nigdy nie ma.. .albo w pracy albo u kumpli... Pracuje, gotuję, sprzątam...bardzo staram się być idealna ale niestety zawsze wszystko jest źle.. on jest jak zapalnik.. wystarczy czasami każdy powód aby zrobić mi awanturę, nawet na trzeźwo.. dokucza mi z powodu jak się ubieram, jak chodzę.. .co powiedziałam komuś przez telefon, że obiad zły.. że w łazience "syf", że nasz syn nie umyl zębów.. że nie potrzebnie otworzyłam "mordę" przy jego kolegach i coś powiedziałam....  normalnie o wszystko jest jeden wielki problem.. nigdy nie odpuszcza. Nienawidzę go. Kategorycznie odmawiam mu sexu, czułości. Powiedziałam mu już dawno że nas już nie ma.. mam z tego powodu jeszcze gorsze jazdy..
Powiem Ci, że twój związek też nie prowadzi do niczego dobrego...

Kurcze widze jak żałosna jestem. Chyba sama przyciągam takich "popaprańców". Już jeden taki związek udalo mi się dokończyć. Facet znęceł się nademną psychicznie i podziwiał efekty. Bałam się weekendów, bo wtedy zaczynały się pijańskie maratony, obelgi i koszmar. Odpoczywałam w pracy. Udało mi się z tego uciec bo byłam bliska skonczenia ze sobą. Sama nie dałabym rady sie z tego wydostac. Wystarczyło, ze spotkałam kogoś kto potraktował mnie jak człowieka, docenił i sprawił, że poczułam sie jak kobieta. Przyjaciel pomógł wydostać mi sie z tego bagna i postawic wszystko na jedna karte. Odeszlam. Dlugo sie po tym zbierałam, bo nie można z takimi przejściami przejść do porządku dziennego i pakowac sie w kolejny związek.

Teraz mam dokładnie to samo. Czuły i troskliwy zamienił sie małymi kroczkami w potwora i tyrana. Jesli od poczatku bym o tym wiedziala, to uciekałaym gdzie pieprz rośnie. Ale tacy ludzie czekają na chwile słabości, potrafią manipulowac uczuciami i sprowadzic kogos do poziomu śmiecia.

Jestem naprawde atrakcyjną, inteligentną i pracowitą babką. Wiem, że daje z siebie dużo i zasługuje na partnerskie traktowanie. Z zewnątrz nikt nie uwierzyłby że daje sie tak traktowac. A jednak. Moze to strach przed tym, co jeszcze może mnie sootkac trzymał mnie przy nim. W końcu nie wiadomo jakiego popaprańca spotkałabym następnego.

Teraz wiem jedno. NIe moge krzywdzić dziecka. Nie pozwole, by mój syn widział to i sam tak nauczył sie traktowac kobiety. Obydwoje zasługujemy na coś więcej. Może kiedyś poznam kogoś kto pokocha mnie i moje dziecko tak jak na to zasługujemy. A nie tylko na pokaz. Bo z atrakcyjną kobietą miło wyjść na impreze służbową a póżniej sluchać komplementów. Gra przed wszystkimi. Swoją rodziną, moją, nawet przed sprzedawczyniami w sklepie. ostatnio usłyszalam od jednej, że zazdrości mi bo tak przejętego ciążą faceta nie widziała. Ja skończyłam udawać. Wszem i wobec gdy ktoś pyta mówie jak jest.

Muszę tylko wymyślić jak rozwiązać kwestie mieszkania, bo kto mieszka w mieszkaniu z centralnym nie wie o czym mowie. Sama wychowałam sie w takim. Mój bład polegał na tym, że wzięłam mieszkanie bez, liczac ze dam rade. Kto nie budził sie w wyziebionym mieszkaniu bo piece zgasły, nie miał czasu rozpalić rano i wracał do zimnego nie rozumie mojego lęku przed chorobą w ciąży, a przede wszystkiem lęku o zdrowie dziecka. Sama tego nie rozumialam przedtem. Siostra twierdzi, ze tak da sie życ, że na początku małżeństwa tez tak żyła, tylko jej mąż dbał o ciepło od świtu do zmierzchu. Ja nie wyobrażam sobie ciężarnej w 8 msc która sama musi w nocy wstawac i palić w piecach, nosic opał jak nie znajdzie pijaczka pod blokiem na czas, który jej pomoże. Nie wyobrażam sobie wrócić z noworotkiem samej ze szpitala do takiego domu.

chetnie przygarnelabym jakiegos współlokatora mieszkającego ze mna za free w zamian za pomoc, ale niestety, obcy człowiek odpada, a wszyscy znajomi mają juz rodziny i dzieci.

Chybabym gada spuściła ze schodów.

Wiesz, dlaczego na takich popaprańców trafiasz? Bo tak masz w rodzinie. A Twoja mama właśnie hoduje popaprańca. Nie wiem jaki jest Twój tata. Ale brat... No litości...

Kiedyś miałam niemiłą  przygodę - ktoś próbował się wejść przez okno (mieszkałam na parterze). Bałam się potem sama spać. Mój brat przejechał 250 km (w jedną stronę), poprzekładał swoje zajęcia, żeby być ze mną. Żebym jakoś sobie z tym strachem poradziła i mogła nadal mieszkać u siebie, być samodzielna.

Rodzina sobie pomaga. Tak przynajmniej powinno być.

Maharedt Czytając Twoje wypowiedzi, odnoszę wrażenie, że jesteś pewna takiego schematu: " kilku (kilkunastu) godzinny poród, chwila odpoczynku i z powrotem będę w takiej formie, jak przed zajściem w ciążę. Będę mogła ten węgiel wrzucić sobie na plecy i bez pardonu wbiec z nim na 3-cie piętro, a potem zająć się dzieckiem, odkurzaniem, praniem, gotowaniem...Dam sobie sama ze wszystkim radę, ale do rozwiązania ON musi ze mną zostać, aby mi pomóc...". O naiwności ludzka...

Brałaś pod uwagę, że możesz urodzić poprzez cesarskie cięcie ? Po cesarce nie wskazane jest dźwiganie... Poprosisz "partnera" (?) o pomoc, a on powie, żebyś się nie wygłupiała, bo od zadrapania na brzuchu jeszcze nikt nie umarł ?
Załóżmy, że urodzisz naturalnie. Też masz ranę, tylko w innym miejscu, ale stanowi to dla Ciebie równie uciążliwy dyskomfort... Wypali Ci, że przesadzasz, a następnie wyśle do mycia okien?
Czy to CC czy SN, kobietę po porodzie obowiązuje 6 tygodni połogu. Przez te 6 tygodni Twój organizm będzie powoli wracał do równowagi sprzed ciąży i mogą Cię czekać różne nieprzewidziane reakcje z jego strony. O wiele lżej byłoby Ci, gdybyś miała przy sobie zaufaną osobę, która by Ci pomogła, ale ten Twój chłop to ani zaufana, ani pomocna osoba. Poprosisz go, żeby wykąpał dziecko, bo źle się czujesz, a on Ci odburknie, że nie czujesz instynktu.

Do porodu zostało Ci trochę czasu, ale zleci jak z bicza strzelił. Musisz zrobić coś teraz, bo jak odłożysz działania na po porodzie, to tak naprawdę nie zrobisz nic. Zostaniesz mamą, Twoje życie przeżyje rewolucję i zanim odnajdziesz się w nowej sytuacji, tak się przyzwyczaisz do panującego stanu rzeczy, że nigdy nie rozstaniesz się z tym ułomkiem. Chciałabyś być partnersko traktowana, więc wyrzuć gada, uporządkuj sobie życie (pamiętaj o dziecku - jak nie dla siebie, to dla niego. Powinno być Twoją największą motywacją do działania, jesteś za nie odpowiedzialna), a na pewno spotkasz kiedyś mężczyznę, z którym z całą pewnością wspólnie stworzycie związek oparty na partnerstwie i który pokocha Ciebie i Twojego szkraba.
Koniecznie musisz rozejrzeć się za innym mieszkaniem - ale to już wiesz. No i po porodzie podaj tatusia o alimenty - nie zadowalaj się półśrodkami, bo noworodek faktycznie wymaga pokładów pieniężnych.

W ogóle co to jest za zrzutka?   Macie iść na piwo, czy utrzymać dziecko?

Calla masz racje. Poszłam po rozum do głowy i poszperałam troche w kodeksie rodzinnym. Mój "pan" ma obowiązek partycypowania w kosztach lekarza, badan itp, jesli bedzie sie migal zalatwie to przez sąd, a przez 3 okołoporodowe msc, musi łożyć nie tylko na dziecko, ale równiez na mnie. Jestem samowystarczalna finansowo, ale trzeba wreszcie powiedzieć dość. TO nie jest tylko moje dziecko, on tak samo bedzie ponosił koszty z nim związane, chociaż teraz uważa, że żadnego dziecka jeszcze nie ma. Na szczęście prawo widzi to inaczej.

To masz małą wyobraźnię:):)
Nie dość, że w dziewiatym miesiącu zagrożonej ciąży paliłam w piecach, to jeszcze myłam okna i sprzatałam po remoncie mieszkanie, żeby było gotowe wszystko na cacy, jak przyjade ze szpitala z synem. Mój ówczesny mąż uważał, że on zarabia i to wystarczy (dlatego m.in. krótko był moim mężem). Wszystko Kochana da się przeżyć. Od czwartego dnia życia syn wychowywał się przy piecach, a ja w nich paliłam. Jak dziewczyny mówią, zawsze znajdziesz jakiegoś lumpa, który za piwo przyniesie Ci węgiel, a palenie, to nie dramat i nie ma potrzeby wstawac w nocy, zeby palić. Jak wieczorem dołożysz węgla albo parę klocków drewna, to rano masz jeszcze żar. Poza tym temp. 20 stopni w zupełnosci dziecku wystarczy, chyba, że chcesz zacząć wychowanie dziecka od przegrzewania.

Pogoń faceta, załatw wszystko zgodnie z litera prawa, a zobaczysz, że życie w świetym spokoju, nawet z piecami jest do przyjęcia.

Margolcia ma rację piec to nie koniec swiata. My w mieszkaniu zimą mamy 17 stopni, corcia urodziła sie w styczniu i od noworodka była przystosowana do takich warunkow. Jeśli masz jakieś zaskorniaki, rozejrzyj sie ile kosztuje zalozenie CO. Nie możesz stać bezczynnie. Nie bój sie wyzwań. Tysiące kobiet ma nieporównywalnie trudniejsza sytuację. Ty przynajmniej masz to mieszkanie. Ile osób może Ci pozazdrościć... Walczą o siebie i dziecko TERAZ!!!

Według wytłuszczonej sentencji, spróbuj mi odpowiedzieć na proste pytanie:
Dlaczego więc my, kobiety, mamy szanować mężczyzn, którzy próbują nam napluć w twarz i bezczelnie wmówić, że pada deszcz?
Dlaczego mamy szanować mężczyzn, którzy nas olewają, obrażają, okłamują, poniżają, zdradzają, którzy znęcają się nad nami psychicznie i fizycznie? Wyprzedzę atak od drugiej strony - wiem, że nie każdy mężczyzna to ukryty padalec, ale piszesz głównie o inwektywach w tym wątku, a ojciec dziecka autorki to jednak padalec.

Lepiej, aby dziecko wychowywało się bez bagażu w postaci dysfunkcyjnego rodzica. Lepszy brak wzorców niż wzorce negatywne.

Czyli, że narodziny dziecka to taki tam sobie epizod, który w sumie nic nie znaczy i nie ma konsekwencji ?  Można się maluchem pobawić przez 5 minut, a potem odrzucić do łóżeczka jak zabawkę, która nam się znudziła i pójść z kobietą na miasto jak kiedyś, bądź oddać jej potomnego pod opiekę i jak dawniej rozsiąść się przed TV z browarkiem i obejrzeć meczyk? No a jak dziecko jest nieślubne, to tatusiowie powinni dostać order, bo dokładają się do kosztów utrzymania potomnego? A jak wezmą dziecko na spacer, to powinni zostać wyświęceni w Watykanie za dokonanie cudu? Dobrze rozumuję?

Dlaczego miałaby zadowolić się kwotą 500zł, skoro w sądzie może dostać 700zł?   Ja bym nie zadowalała się półśrodkami.