rozpadajacy sie zwiazek - Netkobiety.pl

Tak,rozmawialam i to wielokrotnie, niestety to sie przewaznie konczylo klotniami.

Przewaznie to on wszczyna awantury. Nie potrafie z nim porozmawiac,bo nawet jesli zaczne spokojnie on mi to zawsze utrudnia. Albo nie traktuje tego powaznie i smieje sie z tego co mu mowie. Staram sie jak tylko moge,powierzylam mu cale swoje zycie,zgodzilam sie na zycie w zupelnie obcym mi kraju, ale od kad tu zyjemy,wlasnie zauwazylam ogromne zmiany w jego charakterze itd. Sprobuje porozmawiac,ale obawiam sie ze bedzie tak jak zawsze. Klotnia i wysmiewanie sie z jego strony, co juz doprowadza mnie do ciaglego placzu. Czuje ze popadam w jakis dolek.

Mimo wszystko dziekuje za porady, Skorzystam napewno z rozmowy. Mam nadzieje ze to cos da,a jesli nie to wroce do domu rodzinnego. Mam cicha nadzieje tylko,iz jak dojdzie juz do takiej ewentualnosci,to on zrozumie co traci. A jak nie to bede musiala jakos pocierpiec i zyc dalej.

Jak tylko cos wskuram to napisze do ciebie,jesli moj zwiazek sie rozpadnie rowniez to zrobie. Teraz juz musze konczyc,poniewaz za chwile wroci z pracy moj partner i czasami dojdzie do kolejnej awantury.

Moj partner jest obojetny w sprawie co do mojego wyjazdu do kraju ojczystego. Jak mam na to zareagowac?

Moim zdaniem Kasiu jeśli jest obojętny, to... wyjedz...(mówiąc mu, że jeśli przemyśli sprawę i zechce porozmawiać, to niech się z Tobą skontaktuje). Dobrze to zrobi i Tobie i może też jemu... Ty odetchniesz trochę, spotkasz się z rodziną i odreagujesz, a on może ocknie się i zobaczy, że nie żartujesz. Bo do tej pory pewnie mówiłaś jedno "groziłaś" ale wciąż było po staremu. Przeważnie tak jest... Jednak co ci po takim związku, w którym on jest obojętny...Albo on zrozumie swój błąd, albo uwolnisz sie od i tak upadającego związku, a dasz sobie szansę na bycie jeszcze szczęśliwą...
Oczywiście, to jest moje zdanie, a Ty sama musisz podjąć decyzję...

A mówiłaś mu to wszystko, co przed chwila napisałaś w poście? O tym ze tak niewiele wiesz o nim, choć wcześniej obiecywaliście sobie szczerość. O tym, że chciałabyś się do niego zbliżyć, poznać się tak na prawdę, że bez tego związek po prostu powoli się będzie rozpadał, aż w końcu stanie się po prostu przeszłością...
O tym, że wiesz iż jest nieśmiały, ale że jesteście dla siebie ponoć bliskimi osobami i nie ma czego przed Tobą ukrywać, ponieważ go kochasz... że właśnie z tego względu nie potrafisz żyć "obok niego", a tak właśnie się czujesz gdy on Cię od siebie odpycha...jednocześnie samemu się odsuwając...
Jeśli takie słowa nic mu nie dadzą do myślenia i po jakimś (sama zdecyduj jakim) nic się nie zmieni...to chyba raczej dalsze czekanie nic nie zmieni. spróbuj, żeby potem nie mieć wyrzutów, że do końca się nie starałaś...

Nie mam odwagi na rozmowe z moim partnerem. Czy zrobie zle jesli zostawie mu list, dzien przed wyjazdem do mojego domu rodzinnego? Ilekroc probuje z nim porozmawiac o naszych problemach, konczy sie to odwroceniem od niego i placzem. On ciagle gra na internecie, a ja nie potrafie wlasnie w tym jedynym momencie, w ktorym moglibysmy porozmawiac, zrobic tego. Wczoraj pomyslalam ze moze list bylby lepszym rozwiazaniem, ale teraz juz niewiem czy to dobry pomysl i czy nie pogorszy naszego zwiazku.

Jeśli dobrze zrozumiałem to mieszkacie poza Polską ? Czy pracujesz ? Masz jakieś znajome tam, gdzie mogłabyś zamieszkać ? Bo jeśli tak to jak radzi Margolinka. Spróbuj z nim rozpocząć rozmowę. Jak zacznie ciebie zbywać, lub podnosić głos to poproś spokojnie żeby ciebie wysłuchał. Jeśli nie to z tym listem. Ale jeśli potwierdzisz "tak" na moje pytania, to może najpierw załatw sobie lokum.
Co do poznania kogoś. Moja droga. Moją ostatnią znam od kilkunastu lat. Zawsze się świetnie rozumieliśmy, świetnie się czuliśmy ze sobą, bawiliśmy, wyjeżdżaliśmy itd. Jak kumple, jak przyjaciele. Ale jak zacząłem z nią "związek" (w cudzysłowiu bo to za dużo powiedziane), to nagle się okazało że jej kompletnie nie znam. Tak to czasami jest.

Mieszkamy po za polska, nie pracuje, nie znam tu nikogo prucz jego rodziny. Ale za dwa tygodnie wyjezdzam do polski do mojej rodziny, stad ten pomysl na list do niego, nie potrafie z nim porozmawiac, zawsze mialam problemy z odwaga, tylko jak jestesmy sami nie moge wydusic z siebie ani slowa. Zostawie mu ten list... Poznalismy sie w troche nie takich okolicznosciach, jak powinno to byc, a mianowicie moj brat mial wtedy problemy i ktos musial sie zajac jego dziecmi,wiec pojechalam do niego z moja mama i wtedy wlasnie poznalam mojego partnera. Wszystko wydawalo sie takie proste wtedy, polaczyla nas szczerosc z obu stron i milosc jednoczesnie. Ale od kad wyjechalismy,niby polepszyc sobie zycie, wszystko sie zmienilo.A przede wszystkim on sie zmienil. Juz nie byl taki jak na poczatku, zero komplementow i zero wspolnych wyjsc gdzie kolwiek... Wszystko wlasciwie leglo wtedy w gruzach. A potem jeszcze ten internet. Ciagle tylko to bylo i jest wazne. Dla mnie juz nie ma czasu wogole. zostawie mu ten list i mam ogromna nadzieje ze to cos zmieni.