Czy to jest zemsta czy koniec milosci. - Netkobiety.pl

Tyle razy powtarzam - po jasną cholerę zamieszkujecie z facetem przed ślubem? Potem takie cyrki się zdarzają. Wyprowadź się od niego, niech zobaczy jak to jest gdy nie ma Ciebie. Ty miałaś może swoje humory, ale może miałaś powód do nich. Może coś Cię dręczyło, coś Ci przeszkadzało w nim i dlatego się cały czas go czepiałaś. Moja rada: zabieraj manatki i wracaj do siebie. Unieś się dumą i honorem. Pozostań damą w tej sytuacji, nie narzucaj mu się ze swoją miłością. On wielce poszkodowany a może to Tobie czegoś brakowało z jego strony...

Rozmawialm z nim przed chwila i wymusił z siebie, ze chyba za szybko sie do mńie wprowadził. On tutaj nie ma znajomych, nie ma nikogo. Mieszka 40 km od Warszawy. Powiedział, ze jeśli chodzi uczucia do mnie to nic sie nie zmieniło, ale musi przemyśleć to wspolne mieszkanie. Ze moze wrócimy do tego co było wcześniej przed wspólnym mieszkaniem. Zabrał sie i pojechał do rodziców, pózniej do znajomych. Nie wiem co mam robic...

Tak niedojrzałej osoby do poważnego związku jeszcze na tym forum nie widziałem...
1. Lepiej jak takie rzezy dzieją się po ślubie? I do tego jak są dzieci...
2. "Potem takie cyrki się zdarzają" - przepraszam, ale cyrk to Ty proponujesz koleżance, mówiąc, że ma się wyprowadzić.
3. Jak kobietę coś dręczy tzn, że ma do tego prawo? Może robić fochy, nie rozmawiać o tym z partnerem tylko naburmuszyć się i obrazić?

Czy Ty jesteś jakąś feministką ?!

Pogadaj z facetem, powiedz, że może nie było najlepiej, ale żeby się poprawiło to dwie osoby muszą się starać.
Poza tym uświadom go, że możesz się starać, ale też nie masz ograniczonych sił. Co będzie jak przestaniesz? On zacznie , Ty będziesz go olewać i tak w kółko? - niech on sobie też to uświadomi.

Marysiu, przede wszystkim musicie usiąść i poważnie i spokojnie porozmawiać. Ty musisz obiecać, że będziesz starała się aby wróciło to, za czym oboje tęsknicie. Z drugiej strony on również musi się postarać, aby nie być oschłym wobec Ciebie i zaufać Ci, że chcesz wszystko naprawić(to co z Twojej strony było nie tak). Musicie wzajemnie dać sobie jeszcze jedną szanse i obydwoje się starać.
Nie wiem czy dobrze myślę, ale moim zdaniem...jeśli dwoje ludzi nie są w stanie mieszkać ze sobą, to może nie dobrali się zbyt dobrze. Z drugiej strony, może po prostu nie jesteście gotowi na wspólne życie, może to jeszcze zbyt "poważny krok" w Waszym związku. Może faktycznie powinniście z tym zaczekać i spróbować za jakiś czas...
Tymczasem jednak, jak przeczytałam post

to ręce i nogi mi opadły...
Rady Kasi są wprost z kosmosu...radzi poczekać z rozwiązywaniem problemów i "docieraniem się" do czasu - po ślubie. Tylko, że wtedy najczęściej bywa za późno. Niedobranie się wychodzi na jaw i okazuje się że dwoje ludzi nie potrafi nijak żyć ze sobą, nic o sobie nie wiedzą, uczucie w parę miesięcy "wypala się" i płaczą potem na forum dziewczyny(facecie tez), że "dwa miesiące po ślubie, a myślą o rozwodzie". Tak samo i "unoszenie się dumą" jest najgorszym pomysłem jeśli chodzi o uzyskanie czegokolwiek w związku. Oczom nie mogłam uwierzyć, czytając takie bzdury...

Ja bym na Twoim miejscu powiedziała coś takiego. "Zrozumiem jeśli się wyprowadzisz, choć nie ukrywam że chciałabym abyś został."
Ale na pewno nie proś go, daj mu wolną rękę. No i porozmawiajcie koniecznie, tak na spokojnie.
Jednak tez bym go do tego nie zmuszała, jedynie powiedziała, że "chciałabym abyśmy porozmawiali na spokojnie jak obydwoje ochłoniemy".

najgorsze jest to czekanie...dzisiaj już nie wróci na noc, mam nadzieje, że chociaż jutro przyjedzie wieczorem po pracy bo mam urodziny.. on niestety nie jest skory do rozmowy, zawsze mówi, że wyolbrzymiam...mam nadzieje, ze jednak jutro porozmawiamy. dziękuje Wam za dobre rady, bo na rady znajomych nie mogę liczyć..koleżanka mi powiedziała"uu kiepsko, na pewno już nic z tego nie bedzie. powinien sie cieszyć ze z tobą mieszka.." wiem też, że ma problemy finansowe..może go to wspólne mieszkanie przerosło..

Jasne, za młodu to macie się wyszaleć a nie mieszkać z facetem i go oprzątać i robić za żonę, którą de facto nie jesteście...Przyjdzie czas na takie obowiązki, teraz należy korzystać z życia. To Wy jesteście jakieś dziwne, chcecie im nieba przychylić a oni i tak mają Was gdzieś.

Marysiu, to czego Ty tak na prawdę chcesz? Korzystać z życia? Chodzić gdzie chcesz z kim chcesz, imprezować z kim chcesz i kiedy chcesz...robić co chcesz i kiedy chcesz... czy mieć chłopaka i być z nim? Bo robić co się chce można i w związku, ale pod warunkiem, ze najpierw się pozna swojego partnera, "dotrze z nim" na tyle, aby w związku pojawiło się zaufanie. Potem można dalej korzystać z życia", jednak trzeba już mieć zawsze na uwadze potrzeby i uczucia tej drugiej osoby.

Wspólne życie z facetem, który nie rozumie, tylko krytykuje uczucia? Dzięki, już to przerabiałam. Kochana, on się nie zmieni. Moje nastroje, za które się obwiniałam, znikły w tajemniczy sposób, gdy spotkałam mojego Kochanego i trochę z nim pobyłam. PMS znikło.

Mam własną hipotezę. Jeśli kobieta nie czuje się pewnie w związku, będą huśtawki emocjonalne, wyolbrzymianie i różne inne dziwne zachowania.

Mam nadzieję że ochłoniesz. I kopniesz go w tyłek. Ty. Tak będzie lepiej dla Was obojga.
1. Dla Ciebie - bo to Ty go rzucisz, nie on Ciebie.
2. Dla niego - bo czegoś się może nauczy (gdybyś mu powiedziała, że nie możesz być z kimś, kto uważa, że coś jest nie tak z Tobą bo wyolbrzymiasz, gdy mówisz o sprawach naprawdę ważnych)

Dokładnie! Jak mu coś nie pasuje, nie umie wziąć na klatę tego i owego, robi uniki, znika bez słowa - nie ma sensu go zatrzymywać.

Jeśli mężczyzna zdrowy fizycznie ma kłopoty finansowe, to coś z nim nie tak. Np. nie umie się skutecznie komunikować. Po co Ci nieudacznik? Żebyś go utrzymywała i nosiła przez resztę życia? Kopnijże go w tyłek i obudź się (albo w odwrotnej kolejności). Otwórz oczy! Zobacz ilu naprawdę świetnych gości szuka partnerki! Zaręczam - więcej niż myślisz.

To, co nazywasz miłością do niego jest jedynie uzależnieniem. Można się z tego wyleczyć.

Jeśli nie kochasz siebie, nie możesz kochać innych.

Jeśli siebie kochasz tylko troszkę, innych też tylko troszkę.

Jeśli prawdziwie kochasz siebie odnotowujemy następujące objawy:
1. Szanujesz siebie.
2. Nie zadajesz się z tymi, którzy Ciebie nie szanują, którzy nie okazują Ci szacunku.
3. Jesteś dla siebie dobra, wybaczasz sobie błędy I WYCIĄGASZ WNIOSKI.
4. Cieszysz się życiem. Nie potrzebujesz do tej radości żadnej innej osoby.
5. Dzielisz się radością z tymi, których spotykasz.
6. Pracujesz nad sobą, w atmosferze miłości (nie krytykujesz się za to, co kiedyś zrobiłaś).
7. Wiesz, że jesteś wspaniała i szukasz wspaniałego mężczyzny (nie zadowalasz się byle czym i byle kim).

Wiem, że Ci teraz ciężko. Bardzo współczuję. Przechodziłam coś podobnego i wiem, że zrobiłam źle - nagięłam się, zrezygnowałam z części siebie, żeby być z nim. Nikt by nie powiedział, że jego wymagania były wygórowane. To ja miałam się zmienić. Ale nie da się być spokojną i szczęśliwą, gdy w środku coś boli.

Paradoksalnie - gdy to Ty mu powiesz, że nie zmienisz się dla niego, może poczuć szacunek (który jest podstawą miłości), a skoro byliście razem i jego przywiązanie nie znikło, może coś jeszcze z tego wyjść.

Jednak nic nie wyjdzie, gdy się będziesz przed nim płaszczyć.

No i moj chlopak będzie wieczorem, nie wiem czy dobrze zrobiłam panując jego rzeczy...

Dziękuje, mam nadzieje, ze jakoś dam sobie radę z tym wszystkim.

Nie przyjechał..nie przyjechał do mnie nawet w moje urodziny...napisał tylko smsa, ze przyjedzie jutro bo dzisiaj ma na rano do pracy...po czym gadałąm z jego siostrą i powiedziała mi, ze był w domu i powiedział, ze jedzie do mnie. "podobno był u kolegi". uważam, że to już koniec.boli...

Porozmawiałam z nim, powiedział żebyśmy sie rozstali ale nie urywali kontaktu, żebyśmy sie od czasu do czasu spotkali na kawę pogadali i stwierdzili, czy za jakiś czas będziemy chcieli do siebie wrócić. Nie wiem czy to jest dobry pomysł, czy zerwac z nim całkiem kontakt

Nie wiem jak Ty to widzisz, ale ja bym nie chciała spotykać się z chłopakiem, z którym właśnie się rozstałam. Jakoś nie wierze w "przyjaźń" pomiędzy dwojgiem "ex". Ja bym chyba bardziej cierpiała.
Wolałabym ograniczyć kontakt z nim, owszem jakieś przypadkowe spotkania na imprezach u wspólnych znajomych...ale nie takie umawianie się "nie na randki"...właściwie nie wiadomo po co... z kimś kogo się kochało...
Jeśli macie być jeszcze kiedyś razem, to będziecie...ale nie czekała bym w nieskończoność, na to co on zdecyduje. Rozstaliście się...więc wyjdź do ludzi...nie zamykaj się na nowe znajomości.

nie odpisuj...

Marysiu, wybór należy do Ciebie, ale ja bym nie odpisywała. Jeśli będzie natrętny, to wtedy napisałabym, że skoro zerwaliście i nie jesteście razem, to niech zostawi Cie w spokoju i da ułożyć sobie życie bez niego.