Czy swój zawód wykonujesz uczciwie wobec innych? - Netkobiety.pl

Wow, ale mi sie wlosy gdzie niegdzie zjezyly jak czytalam Twojego posta.
Z tego miedzy innymi powodu nie moge po prostu mieszkac w Polsce, nie znaczy to wcale ,ze gdzie indziej nie ma fuszerki, naciagaczy, Idiotow fachowcow ale na pewno nie uslysze w restauracji od obslugi "ale wiesniaki" zreszta zaraz wyzywam sie na TRIP ADVISOR .
Pracuje zawodowo, sprzedaje buty . Jak przychodzi klientka i pyta o rozmiar buta 43 to nie krzycze przez pol sklepu ,ze najwiekszy rozmiar jaki mamy to 41 , fatyguje sie zeby podejsc i dyskretnie , sciszonym glosem jej to mowie i doradzam gdzie moze jej sie poszczescic albo jaka strone internetowa odwiedzic.
Jesli przychodzi klientka na wozku inwalidzkim to latam kolo niej , pokazujac wszystko w co moze sie wcisnac a nie mowie jej nic w stylu"wszystko jest wystawione niech sobie pani poprzymierza" , Jesli mamy kobitke po 95 roku zycia , ktora sobie przychodzi do sklepu zeby pogadac to sobie z nia gadam , a reszte i paragon i siatke z butami wreczam jej do reki i nie szkodzi ,ze ona sobie siedzi na krzesle jak pani jakas wielmozna i oczekuje tego samego servisu jak 65 lat temu. Co rano zaczynam dzien myslac " hm , komu dzisiaj pomoge"
Jesli w Polsce zaczniemy tak obslugiwac klienta juz dzis to dogonimy Europe za jakies 100 lat.

no też się spotkałam z takim czymś i we własnym domu,remontowaliśmy poddasze,razem z dachem,wykończeniem wszystkiego w srodku,majster obiecywał ze wszystko będzie ok,a że to znajomy w dodatku z tej samej miejscowości,zaufaliśmy mu...,tzn.mój facet ja do tego podeszłam z rezerwa bo gościa dobrze nie znałam
a więc miało być zrobione wszystko w góra 2 miesiące,wyszło że robił cztery,robota miała kosztować 10 tysięcy,wyszło ze kosztowała 15,wszystko miało być cacy, w rezultacie nic nie było,gościu brał zaliczki i pił,gdy pieniądze wybrał zabrał dupę i się nie pokazał,musieliśmy wynająć innego fachowca aby skończył kłaść płytki w łazience,poprawić parapety,ściany itd
rezultat jest taki że mamy wszystko źle zrobione,nie miłe wspomnienia,wtopiona nie potrzebnie kasę,i gościa który po tym wszystkim traktuje nas jak byśmy byli jego przyjaciółmi
morał z tego jest taki ze na fachowcach nie ma co oszczędzać,lepiej wynająć fachowa firmę i więcej zapłacić a mieć zrobione dobrze,niż partacza który kosztuje nie mało a nic nie potrafi zrobić,w sumie potrafi ale lepiej mu picie wychodziło,cóż mamy nauczkę

Bo to wszystko obija się o pieniądze. Każdy chce zarobić jak najwięcej jak najmniejszym kosztem.  To samo jest u mnie w pracy - horror. Pracuje w hotelu z trzema gwiazdkami obok nazwy, przygotowuję śniadania a nawet nie mam badań sanepidowskich.  W bardzo wielu hotelach panuje zasada - czego nie doje jeden gość, doje drugi.

masz racje z tym dojadaniem,mam znajoma która tez pracuje w hotelu,niedawno było wesele i podawali chyba żurek w chlebie,zabrakło jednego chlebka,wyciągnęli stary ze śmietnika oskrobali ile się dało i podali żurek blee...

xena chylę czoła, cieszę się, że są takie osoby jak Ty. Wiadomo, że każdy ma czasem gorszy dzień. Ale robiąc coś dobrego  dla innych tak naprawdę robimy coś dobrego dla siebie

loveaellie no widzisz, nie zauważyli tego nawet, ponieważ każdy robi swoją pracę byle tylko szybko skończyć, byle się nie namęczyć i nie przepracować.

SzaraMyszka20 i lena812 to co piszecie jest straszne. Ja zawsze idąc do restauracji mam nadzieję,że takich akcji nie ma ale jak widać oszczędzać trzeba na wszystkim.
Lena o tak z majstrami to już w ogóle jest inna bajka

Czyli z tego co widzę każdy mniej lub więcej ale stara się. Może tylko trafiłam na gorszy dzień tych osób?

Czy nie lepiej by się nam żyło gdyby każdy wobec każdego był fair? ehhhh...

tak masz rację,ale jak Ci taki chodzi za dupa i płacze że nie ma na chleb to człowiek daje,zresztą po tej wtopie wolimy wynająć sprawdzona firmę do remontów,są takie mój szwagier w takiej robi,zanim wejdą np.na dach szef sprawdza ich alkomatem,robotę np.dach 200 m uwijają się w ciągu tygodnia,ale robią od 7 rano do 19-20 w zależności od pory roku,mają dużo klientów bo są dobrzy,niestety firma ta powstała gdy my już swój remont skończyliśmy

Oj to nie chcecie wiedzieć jak restauracje sieciowe przygotowują sosy do pizzy np. To co gość nie zje na miejscu zlewa się do misy w której jest sosik, miesza i podaje nastepnym. O dziwo w Mc'Donalds jest inaczej pod tym względem, z tym że oni dostają wszystko prawie gotowe więc  nie mają możliwości brać na "odzysk".

CO do fachowców- różnie z nimi bywa. Nie mozna wrzucać wszystkich do jednego worka. Najlepiej miec męża/ojca badź kogoś z bliskiej rodziny kto się na danym fachu zna.

Jeny, cieszę się, że nie tylko ja to zauważyłam. Co ciekawe: w Norwegii się z tym raczej nie spotykam. Jak pracownik jest niemiły dla klienta to dostaje ochrzan, jak się to powtórzy to wylatuje z pracy. Wydawałoby się, że skoro w Polsce jest o pracę trudniej i na dodatek zarabia się mniej, to się szanuje to, co się ma, bo przecież można nawet tę gównianą pracę stracić i zostać na lodzie. Ale o dziwo jest zupełnie odwrotnie. Nie rozumiem dlaczego szefostwo nie wyciąga konsekwencji wobec nieuprzejmego personelu, na pewno jest przecież mnóstwo innych chętnych, którzy lepiej się nadają na dane stanowisko. Choć mam wrażenie, że takie olewackie nastawienie wynika z myślenia "za taki marny grosz to mi się nie chce starać". Chciałam tylko jeszcze skomentować jedną rzecz, a mianowicie sytuację w restauracji: nie wiem jak sytuacja wyglądała, ale wczujcie się w sytuację kelnerki. Ma kupę ludzi na głowie i oczywiście, że stara się obsłużyć jak najwięcej ludzi jak najszybciej, jakże inaczej? Nie może przecież poświęcić mnóstwa czasu jednym gościom, a innych olać. Brak sztućców, czy serwetek też potrafię zrozumieć. Jeśli ma się w głowie "zanieść piwo na stolik nr 42, wziąć zamówienie od nr 1, nr 15 chce rachunek, nr 10 nie lubi jedzenia, trzeba wymienić, zamówić danie główne dla nr 5" to naprawdę bardzo łatwo zapomnieć o głupich serwetkach. W takiej sytuacji wystarczy kelnerce o nich przypomnieć i nie robić tragedii. Sama jestem kelnerką i wiem, że dokładnie tak to wygląda. Latam jak głupia, by zdążyć ze wszystkim, by podać jedzenie póki ciepłe i jako tako mieć kontrolę nad wszystkimi gośćmi, a mimo wszystko zdarzają się ludzie, którzy mają focha, bo nie poświęciłam im dość uwagi. Albo nie dadzą MI napiwku, bo jedzenie im nie smakowało. Tak jakbym to JA je ugotowała... Więc starajcie się być trochę bardziej wyrozumiali. Ja się zawsze staram być miła, uśmiecham i robię wszystko o co mnie ludzie proszą, czy mam im coś przynieść, czy zmodyfikować danie, bo wolą kurczaka od wołowiny etc, ale nie zawsze mam czas by sama zapytać i nic na to nie poradzę. Uważam, że niezostawienie napiwku jest dość nieeleganckie (w restauracji płaci się i za jedzenie i za obsługę.), no chyba, że kelnerka była faktycznie niemiła. Jednak "karanie" jej za niedobre jedzenie lub zbyt wielu gości jest dla mnie conajmniej dziwne.

Pracuję jako pracownik sklepu w jednym z popularnych dyskontów, praca jest ciężka,wymagającą i wszystko musi być zrobione na wczoraj, ale o dziwo lubię swoją pracę. Kocham kontakt z klientem. W pracy zawsze staram się być miła dla klientów, wiecznie uśmiechnięta i służyć pomocą, ale niektórym moim koleżanką czy kolegom się to nie podoba. Oni są mili dla klienta gdy szefostwo jest w pobliżu. Szefa nie ma to nie trzeba być miłym. Ja rozumiem, że mamy mnóstwo pracy, ogrom zadań do zrobienia, żeby sklep jako tako wyglądał, ale bez przesady, gdy zaczepi mnie klient (a ja właśnie mam milion spraw do zrobienia na sklepie) to zawsze z uśmiechem na twarzy z nim porozmawiam czy pomogę znaleźć jakiś tam majonez na półce. Dziwię się, że ludzie, którzy nie lubią swojej pracy decydują się pracować w danym zawodzie. Przyjść na 8h i jakoś przebimbać.

Podobnie jest jak idę na zakupy do innych sklepów, kasjerki wyglądają tam jak by wykonywały swoją pracę z łaski. Jak im się praca nie podoba to niech ją zmienią a nie denerwują innych ludzi. Chyba nigdy nie zrozumiem takiego zachowania. Wychodzę z założenia, że pracę trzeba lubić, po jaką cholerę męczyć siebie i przy okazji innych jak się nie lubi swojej pracy?

A tu akurat odpowiedz jest prosta Olena1990. Nie każdy ma wybór. Co nie zwalnia oczywiście danej osoby z obowiązku "odbębnienia" tego za co otrzymuje pieniądze. Jest tez druga strona medalu. Niektórzy klienci tez potrafią sprawić, ze znienawidzi się swoja prace.

ja tam lubie swoja prace i staram sie tak pracowac, wykonywac wszystkie zadania a nawet wiecej niz do mnie nalezy, po prostu traktuje swoja prace jak by to była moja firma... a jesli chodzi o pieniadze to no cóż nie do konca przeklada sie to na  to co robie, ale pieniadze nie sa najwazniejsze, a ja po prostu chyba nie potrafie inaczej

ale tez szlak mnie trafia jak niektorzy ludzie pracuja, toz to horror ze czlowiek w sklepie chce kupic chleb i ze jak placi to ma prawo wymagac od ekspedientki by podala chleb z jasna skorka a nie ciemna... widziec te fochy - bezcenne

ciekawe jak owa ekspedientka lubi byc obsługiwana...

ja mieszkam na wiosce,mała jest więc sklep tylko jeden w dodatku otwierany na 5 godzin dziennie z przerwami,ta sklepowa mnie po prostu rozwala,otwiera o 9 rano,schodzi się cały sklep ludzi,a ona zamiast obsługiwac to wykłada towar który przywiozła,albo dyskutuje,czasami jest tak że stoję w tym sklepie jak głupia godzinę czasu aby kupić tylko chleb,najlepsze jest to że za chlebem to można stać tyle, ale jak pijusy przychodzą po piwo to kupują bez kolejki a najgorsze jest to że jest taka powolna :(ta sklepowa oczywiście

pewnie ze tak,a ja z dzieckiem co 2 lat nie ma muszę stac

A jednak...  Pomyśl, klient nie ma pojęcia kto w Twojej firmie za co odpowiada. Więc gdy ma problem, związany z firmą,  podchodzi do pierwszego napotkanego REPREZENTANTA tej firmy.

Zawsze gdy pracowałam nie u siebie, zachowywałam się jakbym była u siebie i jakby klient był mój. Zdarzało się, że gdy załatwiałam sprawy klienta, on próbował mnie "kupić" do swojej firmy (czasem półżartem, a bywało strasznie poważnie: ile pani tam zarabia, proszę powiedzieć, dam więcej). Zdarzyło się, że klient, którego obsługiwałam (jak zwykle, zgodnie z zasadami etyki i swoim sumieniem), powiedział: przerwa, zaraz wrócimy do tematu  - i zaczął mi tłumaczyć, że powinnam koniecznie założyć własną działalność (co kilka lat później zrobiłam:). Uważał, że się marnuję "pracując na kogoś" - dokładnie tak się wyraził.

Zauważyłam powszechne olewactwo. I zauważyłam, że nie pasuję do towarzystwa niezainteresowanego klientami, z których żyją.

Jeśli Wy też nie pasujecie, jeśli troszczycie się  o innych ludzi a nie jest to doceniane przez zwierzchników,, załóżcie działalność. Albo idźcie/wyjedźcie tam, gdzie Was docenią.

Czy swój zawód wykonujesz uczciwie wobec innych?
Staram się, choć męczy mnie nadal problem z współpracownikiem, który się nie poprawia, a interesuje wszystkim prócz pracy.
Też miałam kilkanaście podobnych sytuacji. Na przykład w sklepach, do których nie wrócę nigdy.
Pracowałam w kilku miejscach, również poniżej swoich kwalifikacji i każdą pracę starałam się wykonywać jak najlepiej tylko potrafię. W sprzedaży było to widać po obrotach. W biurze po odbiorze mnie przez inne osoby. Zawsze staram się być miała i kulturalna, pomagać i udzielać wyczerpujących informacji. Nie potrafię inaczej, choć też widzę, że jestem jedyną osobą, która się stara. Lubię swoją pracę, a to ważne. Mogę awansować- to też ważne. Zarabiam godnie-też ważne. Czego chcieć więcej. Może mniej stresu, ale to przyjdzie z czasem, bo nadal nie mam zbyt bogatego doświadczenia w tym, co teraz robię. Muszę się jeszcze sporo nauczyć.

Dodam, że najbardziej wkurzały mnie takie sytuacje, gdy byłam długo bez pracy. Ja nic nie mogłam znaleźć, a taki "ktosiek" bez kultury ją ma. Nie mieściło mi się to w głowie.

To powiesz mi, ze biedne kelnerki za darmo tam pracują i żyją tylko z napiwków?:)
Jej obowiązkiem jest obsłużyć gości, bo ma za to płacone, a moim nie jest wcale zostawienie napiwku i taka jest prawda. Byc moze, to nie jest w dobrym tonie, ale mi odmówić podania jedzenia czy czegokolwiek innego nie moze...
To normalne, ze fizyczni pracujemy za najniższe pensje, a z napiwków mozna ładni Zarobic, to juz dawno Wiedzialam, ale cóż, to tylko i wyłącznie dobra wolą klientka, ze płaci gratis.

Co do takich klientów, wydaje mi sie, ze oni po prostu juz tak maja i póki ich zycie sie nie zmieni miec beda, bo albo robią, to z nudów albo rzeczywiscie ich pasją jest bycie burakiem:)

A czy coś w tym jest złego? Trochę mi to zawiało taką "polaczkowatością" - skoro ja nie mam, sąsiad też niech nie ma, a jak się czegoś dorobił, to na pewno nieuczciwie. Jeśli kelnerka czy fryzjerka wykonuje swoją pracę naprawdę dobrze, zostawiam napiwek, choćby parę złotych. Faktycznie, czasem zdarza mi się nie zostawić np. w restauracji, ale tylko wtedy, kiedy kelner ewidentnie jest po prostu nieprzyjemny lub ma w d... wszystko (nie chodzi o brak uprzejmości i "uśmiechu numer pięć" przyklejonego do twarzy, tylko o jawną postawę pt. "za jakie grzechy ja pracuję" - wtedy dostaję alergii). Prawda jest taka, że to, co dostają w Polsce kelnerki jako podstawę pensji to są groszowe sprawy. Ich pracodawcy wiedzą, że kelnerzy i tak zarobią na napiwkach, więc płacą im minimalną stawkę, za którą z całą pewnością nie dałoby się normalnie wyżyć bez tych "nieopodatkowanych dodatków". Jeśli kelnerka, która doskonale wykonuje swoją pracę dzięki mojemu napiwkowi zarobi więcej i będzie ją stać na coś więcej niż te przysłowiowe już waciki, mogę się tylko cieszyć.

Absolutnie zgadzam się, kelnerka będzie wykonywać swoją pracę także wtedy, kiedy nie dostanie napiwku. Jednak z wypowiedzi Żyworódki można wywnioskować, że dawanie napiwków to idiotyzm i zło, bo kelnerka jeszcze nie daj Boże się wzbogaci "naszym kosztem".

Od czego zależy to, że jedni angażują się w pracę, starają się, są uprzejmi, wykorzystują na maxa to 8 a nawet więcej godzin a inni nawet się nie wysilą a swoim niedbalstwem czy niechęcią męczą siebie i innych?

Ja pracuję w handlu internetowym i co zauważyłam o zgrozo! Moimi odbiorcami są ludzie młodzi. Nie umieją pisać poprawną polszczyzną. Nie umieją czytać ze zrozumieniem. Internet zapewnia anonimowość więc sądzą, że chcę ich "wydymać", "Wydoić", "naciągnąć" i o wiele wiele brzydszych pod moim adresem. Straszą kontrolą z US i sanepidu.Nie szanują mnie ani mojej pracy. Klienci potrafią dzwonić o 22. O 7 rano w wszystkich świętych też.

Dlaczego młodzi Polacy uważają, że im się należy bo płacą? Skąd bierze się myśl przewodnia żeby komuś dowalić?

Ciekawe jak ci młodzi, rozczeniowi ludzie będą wykonywać swoją pracę za kilka lat...

Ok, może po kolei poodpowiadam. Przede wszystkim nigdzie nie napisałam, że napiwek zostawiać trzeba. Napisałam jedynie, że jest to w dobrym tonie i nie rozumiem ludzie, którzy napiwku nigdy nie dają, bo przecież kelnerka swoje i tak dostaje. Dostaje mało, więc te napiwki naprawdę dużo znaczą w przeliczeniu dziennym.

Napisałam wyraźnie, że zarabiają mało, nie, że nie zarabiają nic. Przeczytaj mój post jeszcze raz, a dowiesz się, że połowa mojej miesięcznej pensji to właśnie napiwki.

Znowu nie czytasz ze zrozumieniem. Napisałam, że kelnerka ma za zadanie podać gościom jedzenie i wziąć od nich zapłatę. Czy im doradzi w wyborze jedzenia, pogada z nimi (wielu starszych ludzi przychodzi sobie pogadać), zrobi zdjęcie, przyniesie coś ekstra, wymieni jedzenie etc: to tylko kelnerki dobra wola. Tak samo jak dobrą wolą gościa jest zostawić napiwek. Jeśli więc kelnerka się stara umilić nam pobyt w restauracji, choć wcale nic z tego nie musi mieć, to czemu jej nie podziękować? O to mi chodzi. Nie mówię też o jakiejś bajońskiej sumie, choćby zaokrąglić do najbliższego zera. Dla mnie to naturalne, że jeśli ktoś spełnia naszą prośbę, to się mu dziękuję. Ale może tylko mnie tak wychowano...

Chyba masz tu niestety rację. Mam czasem wrażenie, że tacy ludzie specjalnie mi robią na złość, byle mieć radochę, że biegam w jedną i drugą jak głupia...

Tu zgadzam się w zupełności z Anemonne, że brzmisz totalnie jak zazdrośnica. Ty mi nic nie dasz, bo będę miała więcej od Ciebie, fajna filozofia życiowa... Ale niestety to wcale nie jest aż tak kolorowo, bo właśnie mniejszą emeryturę kiedyś dostanę, przysługuje mi mniejszy zwrot podatku, a także mniejsza ilość tzw. pieniędzy wakacyjnych, cholera wie jak to na polski przetłumaczyć. Więc nie, to nie czysty zysk, ma też swoje minusy. I ja sama zawsze zostawiam napiwek, jeśli kelner/kelnerka jest miły/a. Zwłaszcza jak jestem w Polsce, bo wiem, że dla mnie to grosze, a dla takiej studentki to naprawdę sporo kasy.

W mojej restauracji panuje zasada, że co zarobię ekstra to moje, więc jak mam zły dzień to oczywiście zarabiam mniej. Uważam, że to sprawiedliwe.

Ależ ja nigdzie nie pisałam, że napiwki zostawiać TRZEBA! Sama nie zostawiam jak kelner jest burakiem. Jak mnie wkurzy to odliczam co do grosza...

Wiem, że niektórzy po prostu napiwków nie dają, ale w 90% przypadków wiem dlaczego nic nie dostałam. Nie zawsze jest to moją winą, ale zdaję sobie sprawę, że akurat tym gościom nie poświęciłam zbyt dużo uwagi, musieli czekać na rachunek etc. Niemniej jednak zdarza się to naprawdę rzadko, że nie dostaję nic. Zawsze chociaż zaokrąglą, dziś nawet jeden starszy pan zamiast 550 dał mi 700. W sumie w ciągu dnia nie zwracam uwagi na to ile mi kto napiwku daje, jedynie szybko sprawdzam, czy się zgadza z rachunkiem, nie przeliczam ile więcej dostałam. Chyba, że właśnie ktoś mi da spory napiwek.

Aha, i jeszcze jedna sprawa, o której może przeciwniczki napiwków nie wiedzą: gdyby nikt mi napiwków nie dawał to bym traciła pieniądze. Bo muszę każdego dnia odliczyć od moich napiwków napiwek dla kuchni. Jest to zawsze 10% całego obrotu u moich gości, więc jak mam naprawdę urwanie głowy, to i 200 muszę kucharzom oddać. Niezależnie ile mi samej z tego zostanie.

Tylko właśnie w tym problem, że moja stawka godzinowa jest tak niska, że wszyscy są w szoku, że tylko tyle zarabiam. Owszem, jem w pracy, piję kawę i herbatę i na tym na pewno oszczędzam, ale pracuję w tej restauracji głównie dlatego, że po prostu lubię tam pracować i lubię moich kolegów i koleżanki z pracy. Bo pracując w innym miejscu za normalną, stałą stawkę godzinową miałabym większą stabilizację finansową. Napiwki jedynie wyrównują moje wynagrodzenie do normalnego poziomu, i to też nie zawsze.

Rozmowa zeszła głównie na pracę kelnerek.
Ale skoro już o tym mowa, to w swoim życiu przeżyłam pracę w hinduskiej restauracji w Kanadzie. Za oceanem klienci, jeżeli oczywiście chcieli cokolwiek zostawić, zapisywali daną kwotę na rachunku, a te pieniążki musiałam dawać do wielkiego słoja. Niestety, z kwoty, jaką zebrałam z napiwków, otrzymałam może 5%, resztę zabierał właściciel. A wiadomo, że jako 17-letnia dziewczyna nie uważałam tego za sprawiedliwe. Tym bardziej, że po każdym dniu ja sprzątałam całą restaurację, co nie było moim obowiązkiem. I praktycznie zawsze wychodziłam stamtąd godzinę później.
Po tym epizodzie nie zdecydowałabym się więcej na pracę jako kelnerka.

I teraz wypowiem się jako klient.
Szlag mnie trafia, gdy jestem w restauracji, a kelnerzy wykonują swoją pracę za karę, są nieuprzejmi, naburmuszeni, a obsługa pozostawia wiele do życzenia. Zawsze staram się być miła dla każdego, nawet gdy mam zły dzień. I gdy zdarzy się, że mam to nieszczęście trafić na takich kelnerów, napiwku nie zostawiam, ponieważ powinna to być gratyfikacja za uczciwie wykonaną pracę.

Ale dlaczego mam nie nagrodzić dodatkowymi pieniędzmi osoby, która widzę, że się stara?
Często zdarza się, że te biedne dziewczyny biegają od stolika do stolika, mając całą salę zapełnioną. A pensja kelnerek, nie oszukujmy się, jest w wielu lokalach śmieszna. I mam świadomość, że ludzie tam pracujący to w większości studenci, którzy np. zarabiają na opłacenie stancji. Sama jestem studentką i wiem, jak każdy grosz się liczy. Nigdy nie myślałam w ten sposób, że nie dam tej kelnerce napiwku, bo się jeszcze wzbogaci moim kosztem.

Ha, widzisz, xena, ja to bym chętnie się na porządne szkolenie zgodziła, gdyby ktoś mi coś takiego zaoferował. Ale moje szefostwo mniej się w ogóle jakością przejmuje niż ja. Nie zostałam oficjalnie o niczym poinformowana: np. jakie obowiązują zasady odnośnie alkoholu (jestem obcokrajowcem i nie wszystko jest dla mnie w tym względzie oczywiste), broń boże nikt mnie nie uczył o winach, większości z nich nawet nie smakowałam, więc średnio mogę klientom w tej sprawie doradzić, przeszkolenie w robieniu kawy dostałam jako wolontariusz w kawiarence studenckiej, a nie w pracy. Co prawda jestem kelnerką, nie barmanką, więc to do moich obowiązków nie należy, ale zdarza się, że barman gdzieś pójdzie i muszę sama sobie jakoś poradzić. Efekt jest taki, że umiem zrobić lepsze cappuccino niż którykolwiek z barmanów... Bo ich nikt nie nauczył. A właściwie gorzej: nauczono ich źle, niemalże gotują to mleko i jeszcze takie wielkie bąble powietrza im się robią. I co, serwuję to gościom, bo zwykle nie mam czasu robić tego sama. Nauczono mnie też jaką konsystencję powinno mieć espresso i muszę przyznać, że to co serwujemy w naszej restauracji to woda, ja bym o wiele więcej kawy na jedno espresso zużyła. Ale szefowa jest oszczędna, uważa, że jest cacy i nie mam co się wtrącać. Nikt też w ogóle tej maszyny porządnie nie czyści... Aż mnie skręca czasem jak o tym myślę, ale nie mam na to wpływu, to nie moja restauracja. Wiem jednak, że gdybym ja miała swoją to bym o jakość i czystość dbała. I nie, nie pracuję w Polsce, ale szefowa Chinka, więc to trochę tłumaczy